golemis2

Ζούμε σε δύσκολους και επικίνδυνους καιρούς. Η Ευρώπη δεν πάει καθόλου καλά, παρά τις αντίθετες εκτιμήσεις ορισμένων στην κυβέρνηση και το κόμμα, που θεωρούν ότι τα αποτελέσματα στις επικείμενες εκλογές σε μια σειρά από χώρες θα δημιουργήσουν μια νέα, θετική και για την Ελλάδα, κατάσταση. Παρά τις ελπίδες που γεννούν οι εξελίξεις στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, όπου κάποια κόμματα που ανήκουν σ’ αυτήν ή οι αριστερές τους πτέρυγες (κυρίως στη Γερμανία, στη Γαλλία, εν μέρει στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, αλλά και στην Αγγλία που, όμως, έχει αποχωρήσει από την ΕΕ), ειλικρινώς ή εξαιτίας του παραδοσιακού οπορτουνισμού και κυβερνητισμού τους, επιδιώκουν να απομακρυνθούν από τη συμπόρευσή τους με τη δεξιά και να συζητήσουν με την αριστερά -από θέση ισχύος βέβαια, όπως στη χαμένη για την αριστερά και την αλλαγή στην Ευρώπη δεκαετία του 1990- η κατάσταση είναι τραγική. Η λαϊκίστικη δεξιά και ακροδεξιά καλπάζουν, συγκεντρώνοντας την αγανάκτηση των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της συνεχώς πληττόμενης μεσαίας τάξης από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ενορχηστρώνουν η γερμανική κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί.

Η κατάσταση στην Ευρώπη

Πλαγιοκοπούμενη και από τον ακραίο, νεοφιλελεύθερο εθνικιστή Τραμπ, η Ευρώπη κινδυνεύει να γυρίσει στις σκοτεινές περιόδους του επικίνδυνου εθνικισμού των παραμονών του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Μια από τις βασικές αιτίες, κατά την γνώμη μου η κυριότερη, είναι η αντιδημοκρατική δομή της ΕΕ, όπως αυτή εγκαθιδρύθηκε θεσμικά με την τομή της Ενιαίας Πράξης, το1986, και κυρίως τη συνθήκη του Μάαστριχτ, το 1992, που καθιέρωσε την ΟΝΕ, δηλαδή την ευρωζώνη, καθώς και η συνδεόμενη με αυτή τη συνθήκη, και όσες την ακολούθησαν, ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική. Η κρίση και κυρίως οι προσπάθειες εξόδου από αυτήν που ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο τη μετα-δημοκρατία με τα μνημόνια και την “οικονομική διακυβέρνηση”, που άρχισαν να εφαρμόζονται από την περίοδο 2010-2011, επιβεβαίωσαν την ορθότητα της αριστερής ευρωσκεπτικιστικής αντίθεσης στην “υπαρκτή ευρωπαϊκή ενοποίηση”. Όμως, το “εμείς σας τα λέγαμε” δεν είναι επιχείρημα, αν και αποδεικνύει τόσο την πολιτική οξυδέρκεια όσο και την πολιτική ανεπάρκεια. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε τώρα.
Η μόνη ελπίδα ανατροπής αυτής της κατάστασης εναπόκειται στην ενίσχυση των δυνάμεων και της επιρροής της δημοκρατικής, ριζοσπαστικής και αντιεθνικιστικής πολιτικής αριστεράς, των κινημάτων, των συνδικάτων καθώς και η προαναφερθείσα ενδεχόμενη αλλαγή πλεύσης της σοσιαλδημοκρατίας, σε όλη την Ευρώπη, με στόχο και την ανάδειξη προοδευτικών κυβερνήσεων σε περισσότερο από μία χώρες, που θα αμφισβητήσουν τη σημερινή πορεία της ΕΕ, θέτοντας σε εφαρμογή ένα εναλλακτικό σχέδιο ενοποίησης.

Όλοι και όλες στη Ρώμη

Φέτος συμπληρώνονται 60 χρόνια από την υπογραφή της συνθήκης της Ρώμης η οποία, με την δημιουργία της ΕΟΚ, σήμανε την επίσημη εκκίνηση του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Με την ευκαιρία αυτή, από τις 15 ως τις 26 Μαρτίου, θα συρρεύσουν στην ιταλική πρωτεύουσα αρχηγοί και πρωθυπουργοί κρατών, πρόεδροι εθνικών κοινοβουλίων, εκπρόσωποι των θεσμών της ΕΕ και άλλοι επίσημοι. Ταυτόχρονα, προετοιμάζονται διάφορες άλλες πρωτοβουλίες “από τα κάτω” (συζητήσεις, εκδηλώσεις σε πλατείες και θέατρα, διαδηλώσεις), στο πνεύμα των παλιών αντισυνόδων κορυφής, που άρχισαν στο Άμστερνταμ το 1997 και συνεχίστηκαν με τα Ευρωπαϊκά Κοινωνικά Φόρα και άλλες κινητοποιήσεις, στις οποίες συμμετείχαν οργανώσεις και κινήματα με διαφορετικές ιδεολογίες και πολιτικά σχέδια, που τα ένωνε η αντίθεση στην “υπαρκτή” ευρωπαϊκή ενοποίηση.
Σήμερα, ζούμε σε άλλους καιρούς και τα κινήματα είναι διασπασμένα, παρά τις προσπάθειες ορισμένων ομάδων και προσώπων να ξαναφέρουν τις διάφορες πλευρές στο ίδιο τραπέζι συζητήσεων και σε κοινές δράσεις στους δρόμους. Ως κυριότερη αφορμή της διάσπασης προβάλλεται η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ και η ήττα του τον Ιούλιο 2015, αν και κατά τη γνώμη μου οι χωριστοί δρόμοι οφείλονται σε ευρύτερες ιδεολογικές και στρατηγικές διαφορές που, όπως φαίνεται, πολύ δύσκολα ξεπερνιόνται. Έτσι, στη Ρώμη θα βρεθεί το γνωστό PLAN B με τον Μελανσόν και την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά και μια ευρεία συσπείρωση φορέων της πολιτικής και κοινωνικής “ευρωσκεπτικιστικής”, αλλά όχι αντιευρωπαϊκής, αριστεράς που εκφράζονται με μια διακήρυξη-πλαίσιο που υπογράφεται από πολλές οργανώσεις, προς το παρόν κυρίως της Ιταλίας (μεταξύ αυτών από το αριστερό συνδικάτο CGIL, τη γνωστή μας οργάνωση ARCI, κινήματα για την στήριξη των προσφύγων και των μεταναστών, νέους φεντεραλιστές, φεμινίστριες, οικολόγους, ειρηνιστές, οσονούπω κατ’ ασφαλείς πληροφορίες από τα αυτόνομα συνδικάτα COBAS, αλλά και το transform! europe, φαντάζομαι το ΚΕΑ και κάποια κόμματα μέλη του, το φιλοευρωπαϊκό DIEM 25 του Γιάνη Βαρουφάκη, πιθανότατα το BLOCUPPY κ.α., που μπορούν ταυτόχρονα να έχουν δικές τους επιμέρους εκκλήσεις και δράσεις.

Οι δικοί μας «πρόγονοι»

Η αριστερή ευρωσκεπτικιστική πλειοψηφία αυτής της πλατιάς συσπείρωσης θα δηλώσει την αντίθεσή της στη σημερινή νεοφιλελεύθερη ΕΕ και την ΟΝΕ της, αλλά και στην εφαρμοζόμενη πολιτική στο μεταναστευτικό και το προσφυγικό ζήτημα, με τους φράχτες στα σύνορα, στη συνθήκη ΕΕ-Τουρκίας και σε όσα προβλέπει το ανακοινωθέν της πρόσφατης άτυπης Συνόδου Κορυφής στη Μάλτα. Ταυτόχρονα, θα επαναλάβει τη θέλησή της για την ύπαρξη μιας εντελώς διαφορετικής ενωμένης Ευρώπης, όχι αυτής του Σόιμπλε, του Γιούνκερ ή του Ντάισελμπλουμ, αλλά ούτε καν του Κολ, του Μιτεράν και του Ντελόρ ή πιο πίσω, μια και μιλάμε για τη συνθήκη της Ρώμης, των λεγόμενων “πατέρων” της Μονέ και Σουμάν. Οι δικοί μας “πρόγονοι” της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι οι εξορισμένοι από τον Μουσολίνι ιταλοί αντιφασίστες στο νησί Βεντοτένε όπου, το 1941, με πρωτοβουλία του κομμουνιστή Αλτιέρο Σπινέλι, συνέταξαν το γνωστό Μανιφέστο και, αν θέλουμε να πάμε πιο πίσω -όπως μας είπε πρόπερσι σε ομιλία της στην Αθήνα που διοργάνωσε το Ιντιστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, η Σούζαν Γουότκινς, εκδότρια του γνωστού αγγλικού περιοδικού New Left Review- ο Σεν Σιμόν, ο Κονσιντεράν, ο Ματσίνι, ο Βικτόρ Ουγκώ, ο Προυντόν, ο Μπακούνιν, ο Κάουτσκι, ο Τρόσκι και το Μπολσεβίκικο Κόμμα, που κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου είχε ως θέση τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Στους προπάτορές μας που ασχολήθηκαν με την ευρωπαϊκή ενοποίηση, περιλαμβάνονται επίσης οι αυστρομαρξιστές και, φυσικά, οι ευρωκομμουνιστές.
Στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων, το transform! θα διοργανώσει διάφορες συζητήσεις-κυρίως για το προσφυγικό ζήτημα-αλλά και μια σημαντική βραδινή εκδήλωση με ομιλητές διακεκριμένες προσωπικότητες της αριστεράς, ενώ θα συμμετάσχει στη μεγάλη διαδήλωση-πορεία που προβλέπεται να καταλήξει σε ένα κέντρο στήριξης των μεταναστών. Δεδομένου ότι η Ευρώπη δεν αλλάζει μόνο με πολιτικές κινήσεις κορυφής, ελιγμούς και ευρέα μέτωπα, αλλά και με συγκρούσεις και ανυπακοή εντός των εθνικών κρατών και στο επίπεδο της ηπείρου μας, θεωρώ ότι τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι παρόντα σ’ αυτό το γεγονός, προκειμένου να ξαναβρούμε την επαφή μας με τα ριζοσπαστικά ευρωπαϊκά κινήματα που αναδύονται για την ανατροπή της απαράδεκτης σημερινής κατάστασης, χωρίς εθνικιστικά πισωγυρίσματα. Δεν ξέρω πόσο εύκολο θα είναι αυτό, μετά από έναν νέο “επώδυνο” συμβιβασμό στις διεξαγόμενες διαπραγματεύσεις.
Χάρης Γολέμης
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet