ӯ⡱ܠ尥餼䩡 읳ᠳ�៨ﵳᠴﵠŶ崥߯���᩠砤ߪ砣顠�ױ�u㞬램窡��윱�ᠴ筠�峧 �尟襳粠頁͔ɐώ 䞫�筠ܱ�ޠ��꡴᨝尥餞 砡ײַᠤ孠尝�場筠埳勞  ៨ﵳᠬ嫾����윤� ᳧ � ��ꡨ鳬ܴ�ܤᠡݫ破粠ױ� u㞲 ܱ��ᠶ���존ᠰ�ܫ맠ﵠ᪱籟ﵠꡩ ꩭި窡��  ᵴイ,ꜰ﩯,� �짴ݱᠴﵠﵠֽ"埭᩠� Ὣﲻ".ױ婜堧 尝좡粠᳴�ߡᠭᠥꪥ�埠砡ߨﵳᬧ ݤ堪᩠䩡꼰窥 砡걯ᬡ� 䩡䩪᳟ᬔ 14 ֥Ɐ�ﵠ2017(EUROKINISSI/ԁԉM`̐ϋQǩ

Υστερα από αρκετούς μήνες που η δίκη της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται στην αφάνεια, βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο. Η αφορμή δεν στάθηκε κάποια από τις δεκάδες αποκαλύψεις που έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της εκδίκασης μόλις τους τελευταίους τρεις μήνες· ίδρυση «δουλεμπορικού» σωματείου από τη Χρυσή Αυγή, σε συνεργασία με τους εργολάβους, αναγνώριση κατηγορουμένων από τα θύματα των επιθέσεων, αποκάλυψη συγκάλυψης από αστυνομικούς λειτουργούς εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής, προκλητική απαξίωση των θυμάτων της Χρυσής Αυγής πως δεν μπορούν να περιγράψουν τι έζησαν γιατί είναι «ξένοι», μάρτυρες-αστυνομικοί με «αμνησία», σημαντικές ελλείψεις σε προανακριτικό επίπεδο κ.λπ. Αφορμή στάθηκε η επίθεση υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής προς τους αντιφασίστες μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου και ακόμα περισσότερο η χυδαία επίθεση στην Μάγδα Φύσσα με την προκλητική φράση «Που είναι ο Παύλος τώρα;»

Πρωτοσέλιδο χωρίς την αιτία

Γι’ αυτό η δίκη βρέθηκε και πάλι στα δελτία ειδήσεων, παρότι τα έδρανα των δημοσιογράφων στέκουν για μήνες αδειανά. Παρότι στην πλειονότητα των τηλεοπτικών εκπομπών, αλλά και των εφημερίδων, δεν αφιερώνεται ούτε μονόλεπτο ή μονόστηλο για την εξέλιξή της. Η δίκη έγινε αυτή τη βδομάδα πρωτοσέλιδο. Όμως, οι συντάκτες και οι σχολιαστές στάθηκαν στο γεγονός της επίθεσης και όχι στο γεγονός ότι αυτή συνέβη μία μόλις ημέρα μετά την ανάρτηση από την «Εφημερίδα των Συντακτών» στιγμιότυπων από συναυλία του 2005 με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής παρούσα να ορκίζεται στη ναζιστική σημαία και να φωνάζουν «Ζήτω η νίκη» και «Έξω οι Εβραίοι».
«Πουλάει» -φαίνεται- η φωτογραφία της δικαιολογημένα εξοργισμένης Μάγδας Φύσσα, η εικόνα μιας δικαστικής αίθουσας πνιγμένης στον καπνό, οι καταστροφές. Δεν βρέθηκαν μερικές αράδες για το πώς έγινε αυτή η επίθεση και πόσο μοιάζει με κάθε επίθεση που βρίσκεται στη δικογραφία και στοιχειοθετεί την εγκληματική οργάνωση: οργανωμένα, με την κάλυψη της αστυνομίας, με παραγγέλματα και συντονισμό από κάποιους που ξεχώριζαν, με πανομοιότυπο ρουχισμό και στρατιωτικές κινήσεις. Ούτε λίγες ακόμα αράδες για τις υποθέσεις που συνεκδικάζονται τώρα, επιθέσεις όπως αυτή στο Στέκι Αντίπνοια στα Πετράλωνα, για τις οποίες υπάρχουν αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις και εντάχθηκαν στη δικογραφία για να αποδειχθεί πως η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή οργάνωνε ανενόχλητη επιθέσεις εναντίον αντιφασιστών, συνδικαλιστών και μεταναστών για χρόνια πριν παρθεί η πολιτική απόφαση από την κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ να βγει η υπόθεση από τα υπουργικά συρτάρια και να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. Ήταν, άλλωστε, πια αναπόφευκτη η συγκάλυψη. Θυμίζουμε πως η επίθεση έγινε το 2008 και ακολούθησαν πολλές ακόμα έως τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα το 2013, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί.

Κατόπιν εορτής

Την περασμένη Πέμπτη, η αίθουσα του Κορυδαλλού ήταν κατάμεστη από αντιφασίστες. Τα αντανακλαστικά του κινήματος ενεργοποιήθηκαν και πάλι –δυστυχώς ξανά κατόπιν εορτής- και οι χρυσαυγίτες δεν είχαν χώρο να σταθεί η ιδεολογία τους και πολύ περισσότερο η πρακτική τους. Στην αίθουσα βρέθηκαν και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ο Θοδωρής Δρίτσας και η Ελένη Σταματάκη, οι δήμαρχοι Κερατσινίου-Δραπετσώνας και Κορυδαλλού, δημοτικοί σύμβουλοι Πειραιά από το Λιμάνι της Αγωνίας, για να βρεθεί πάλι το θέμα στις προτεραιότητες της πολιτικής επικαιρότητας, αλλά και για να στηριχθούν τα θύματα της Χρυσής Αυγής που τις περισσότερες φορές στέκουν μόνοι τους στα έδρανα της δικαστικής αίθουσας, με τα τάγματα εφόδου να τους επιτίθενται λεκτικά, ψυχολογικά ή ακόμα και σωματικά.
Η ροή ειδήσεων αλλάζει πάντα με φρενήρεις ρυθμούς. Η διαπραγμάτευση, η επίδειξη μόδας στην Ακρόπολη από τον οίκο Gucci, το «τάμα του έθνους», οι συμβασιούχοι πυροσβέστες, οι καθαρίστριες των νοσοκομείων παραγκώνισαν το θέμα της Χρυσής Αυγής εντός εικοσιτετραώρου. Έτσι συμβαίνει για όλα τα θέματα της επικαιρότητας, άλλωστε «τα πάντα ρει». Και είναι θέμα ημερών να πάψει να συζητείται έστω και εμβόλιμα, μεταξύ άλλων ειδήσεων και αποκαλύψεων.
Το μόνο σίγουρο είναι πως θα υπάρξει και άλλη προκλητική επίθεση από χρυσαυγίτες, διότι αυτό γνωρίζουν να κάνουν, δεν μπορούν να σκεφτούν ούτε να δράσουν έξω από αυτό το κάδρο. Και εδώ μπαίνει ξανά ο ρόλος του αντιφασιστικού κινήματος. Οφείλει να αναδεικνύει το θέμα σε κάθε γειτονιά, σχολείο ή χώρο εργασίας, με κάθε ευκαιρία και όχι να απαντά μονάχα σε τετελεσμένα γεγονότα. Αντίστοιχα, οι πολιτικοί παράγοντες –κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης κ.λπ.- οφείλουν να επανέρχονται με κάθε αφορμή στο θέμα και να τοποθετούνται σφαιρικά, χωρίς να προσαρμόζουν τα επιχειρήματα σε αυτά που θέλουν οι «πολλοί» να ακούσουν. Πώς άλλωστε ανέκυψε τον προηγούμενο μήνα ζήτημα αγανακτισμένων γονιών που αρνούνται τα παιδιά τους να πάνε σχολείο με τα «μολυσμένα» παιδιά προσφύγων και μεταναστών; Πώς μόλις την περασμένη βδομάδα ανακοινώθηκε η ίδρυση προαναχωρησιακού κέντρου στην Κω με αναφορές σε «υπερσυσσώρευση παράτυπων μεταναστών (…) γεγονός που θέτει σε σοβαρό κίνδυνο το εσωτερικό περιβάλλον ασφάλειας», σε «καταχρηστικές αιτήσεις παροχής διεθνούς προστασίας» και σε «κατασκευή δομών κράτησης που θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά ως προς τη δημιουργία νέων μεταναστευτικών ροών»; Ο φασισμός ριζώνει πολύ εύκολα όπου υπάρχει αγανάκτηση. Η εκρίζωσή του πρέπει να γίνεται με πολιτικά επιχειρήματα, κινηματικές δράσεις και συνεχή εγρήγορση. Άλλη λύση δεν υπάρχει.


Ιωάννα Δρόσου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet