Μια πραγματική αριστερά μπορεί να ξαναγεννηθεί στη Γαλλία

givisis

Τη συνέντευξη πήρε
ο Δημήτρης Γκιβίσης

Πώς βλέπεις τις εξελίξεις στην Ευρώπη;
Το ευρωπαϊκό ζήτημα είναι περισσότερο από ποτέ στο επίκεντρο των συζητήσεων της πολιτικής αριστεράς. Από τη μία πλευρά, η κρίση και η λιτότητα, η σκλήρυνση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και η άρνηση της δημοκρατίας, έχουν οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κρίση νομιμότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την άλλη πλευρά, η αντίδραση της Ευρώπης στην υποδοχή των μεταναστών, οι πολεμοχαρείς ιδεολογίες και οι πολιτικές ασφάλειας, έχουν προκαλέσει μια αύξηση της ξενοφοβικής ακροδεξιάς. Η εικόνα είναι ζοφερή, αλλά υπάρχει ελπίδα. Όπως φάνηκε από τα πρόσφατα δημοψηφίσματα, ένας μεγάλος αριθμός ευρωπαίων πολιτών συνειδητοποιούν ότι η εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας και αυταρχισμού από τις εθνικές κυβερνήσεις, γίνεται με την ενεργό υποστήριξη των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, που λειτουργούν ως «σιδερένιο κλουβί» ενάντια σε κάθε εναλλακτική λύση απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό. Οι πολιτικές αυτές, η εφαρμογή των οποίων έχει επιταχυνθεί μετά την οικονομική κρίση του 2008, κατέστρεψαν τα κοινωνικά δικαιώματα, οδήγησαν στην αύξηση της ανεργίας, της εργασιακής ανασφάλειας και των ανισορροπιών μεταξύ των οικονομιών των χωρών μελών. Η πολιτική ενάντια στη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, έδειξε με σαφήνεια την ωμότητα και την περιφρόνηση για τη λαϊκή κυριαρχία από τις ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις. Και η πρόσφατη εμπειρία της αριστεράς στην Ελλάδα, απέδειξε ότι η ΕΕ και η ΟΝΕ αποτελούν σημαντικά εμπόδια στην εφαρμογή μιας αριστερής πολιτικής σε μια χώρα και στη προσπάθεια να αλλάξει η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη ατζέντα στην Ευρώπη.
Και πώς μπορούμε να απαντήσουμε;
Αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση, θεωρούμε ότι μια ριζική ρήξη με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο για την ανοικοδόμηση ενός νέου διεθνιστικού έργου στην Ευρώπη μπορεί να γίνει πλειοψηφική. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε συγκεκριμένους αγώνες, για να σπάσουν οι τρέχουσες συνθήκες, να μην εφαρμοστούν οι ευρωπαϊκές οδηγίες, και να αντικατασταθούν τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα —που δεν έχουν καμία δημοκρατική νομιμοποίηση— με νέους θεσμούς, μέσω μιας συνταγματικής διαδικασίας στην Ευρώπη. Στόχος πρέπει να είναι η ανοικοδόμηση μιας Ευρώπης των λαών, που να εξασφαλίζει πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα για όλους, και να υποδέχεται με αξιοπρέπεια αυτούς που φεύγουν από τους πολέμους και τη φτώχεια. Αυτή η πρόκληση είναι τεράστια, και απαιτεί νέες μορφές συνεργασίας μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, των κοινωνικών κινημάτων και των πολιτών. Η πρόταση αυτή κερδίζει έδαφος στη γαλλική αριστερά. Συζητείται ιδιαίτερα στα πλαίσια του Σχεδίου Β, και θα απασχολήσει τη σύνοδο κορυφής στη Ρώμη στις 11 και 12 Μαρτίου, στην οποία θα συμμετέχουν το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, τo Alter Summιt, και πολλοί άλλοι ακόμα. Υπάρχει ελπίδα, όσο η αριστερά είναι έτοιμη να συγκρουστεί με το νεοφιλελευθερισμό σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Το κλίμα πριν τις προεδρικές εκλογές

givisis3

Πως βλέπεις το πολιτικό σκηνικό ενόψει των επερχόμενων προεδρικών εκλογών;
Η γαλλική κοινωνία έχει βιώσει πολλά τα τελευταία χρόνια: τεράστιες ανισότητες, ανεργία και ανασφάλεια, κρίση της απασχόλησης, έλλειψη προοπτικής των νέων ανθρώπων που βιώνουν το ρατσισμό, κοινωνικό αποκλεισμό μεγάλων ομάδων και περιοχών. Όλα αυτά λειτουργούν βαθιά στο κοινωνικό σώμα, όπως αποδείχτηκε από το δυναμικό κίνημα ενάντια στον αντεργατικό νόμο Ελ Κομρί το 2016. Αυτά τα ρήγματα μπορούν να συγκεντρωθούν μέσα σε μια νέα πολιτική κρίση, η οποία ίσως αποκρυσταλωθεί στις επικείμενες εκλογές. Προς το παρόν, είμαστε σίγουροι ότι το πολιτικό τοπίο αλλάζει. Και οι δύο πλευρές της «εναλλαγής», το Σοσιαλιστικό Κόμμα και η Δεξιά, είναι σε πολύ δύσκολη θέση. Από τη μία πλευρά, το Σοσιαλιστικό Κόμμα βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση και έχει πολύ χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά, ενώ η βάση του επέλεξε τον Αμόν, που εναντιώθηκε στην γραμμή του Ολαντ. Από την άλλη, ο Φιγιόν υπερασπίζεται μια γραμμή ακροδεξιά, νεοφιλελεύθερη, αυταρχική και ξενοφοβική, και είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις θέσεις του από αυτές του Εθνικού Μετώπου. Είναι πολλοί που θέλουν να τερματιστεί η ηγεμονία αυτών των κομμάτων, αλλά σκέφτονται «ποιον να επιλέξω»;

Να μιλήσουμε για αυτήν την επιθυμία της αλλαγής.
Υπάρχουν τρεις βασικοί υποψήφιοι που θέλουν να ξεχωρίσουν από τα δύο κόμματα. Στις δημοσκοπήσεις προηγείται η Λεπέν, που προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από τις θέσεις που είχε για χρόνια το κόμμα της, αλλά οι θέσεις της παραμένουν οι ίδιες με εκείνες της παραδοσιακής άκρας δεξιάς στη Γαλλία και στην Ευρώπη: ρατσισμός, αυταρχισμός, και ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την επιχειρηματικότητα. Μετά είναι ο Μακρόν, πρώην υπουργός του Ολαντ και πάντα κοντά στους επιχειρηματικούς κύκλους και τις μεγάλες τράπεζες. Γύρω από αυτή την παροδικού χαρακτήρα υποψηφιότητα, παίζεται το μέλλον του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του κοινωνικού φιλελευθερισμού στη Γαλλία. Τέλος, είναι ο Μελανσόν, που υποστηρίζεται από την Ανυπότακτη Γαλλία, την κίνηση που δημιούργησε κατά τη διάρκεια της υποψηφιότητάς του, το Κομμουνιστικό Κόμμα, και το Ensemble. Είναι μια ενωτική υποψηφιότητα της αριστεράς, και συσπειρώνει τις δυνάμεις που συναντήθηκαν από το 2009 μέχρι τις τελευταίες περιφερειακές εκλογές στο Μέτωπο της Αριστεράς. Αλλά ο χρόνος του Αριστερού Μετώπου φαίνεται τώρα ότι είναι πίσω μας, και η πρόκληση για την αριστερά είναι να εφεύρουμε ένα νέο ενιαίο πολιτικό εργαλείο, που να ενώνει όλες τις πολιτικές δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα που είναι σε αντίθεση με την λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας αλλά και μετά. Για εμάς αυτό είναι ένα μείζον θέμα αυτή τη φορά: να εργαστούμε προς την κατεύθυνση της ανασύνθεσης μιας αριστεράς των αγώνων.

Υπάρχει η αίσθηση ότι οι εκλογές αυτές θα σηματοδοτήσουν μια νέα πολιτική εποχή για τη Γαλλία. Ποιες είναι οι εκτιμήσεις σου;
Η κατάσταση είναι πολύ αβέβαιη. Ελπίζοντας ότι δεν θα εκλεγεί η Λεπέν, παρόλο που μια καταστροφή είναι πάντα δυνατή, είναι πιθανό να εκλεγεί ένας υποψήφιος που θα υπερασπίζεται μια νεοφιλελεύθερη οικονομική γραμμή. Όμως, αυτό θα ήταν επίσης καταστροφικό, και θα ανοίξει το δρόμο για μια νίκη του Εθνικού Μετώπου στις επόμενες εκλογές. Αν νικήσει ο Φιγιόν (ή κάποιος άλλος σε πιθανή αντικατάστασή του), θα μπορούσαμε να μπούμε εύκολα σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής σύγκρουσης, ειδικά από τη στιγμή που θα έχει εκλεγεί με ένα πρόγραμμα για να περάσει σκληρά μέτρα λιτότητας όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Αν είναι ο Μακρόν, θα προβάλει το σύνθημα «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», για να μην αφήσει ανοιχτό το δρόμο στο Εθνικό Μέτωπο και για να ανασυγκροτήσει μια επίθεση ενάντια στην αριστερά.

Οι προοπτικές της Αριστεράς

Ποιες προοπτικές βλέπεις για έναν αριστερό υποψήφιο;
Αν περάσει στο δεύτερο γύρο ένας αριστερός υποψήφιος, η νίκη του ενάντια στη Λεπέν είναι δυνατή. Αν είναι ο Αμόν, ενδεχομένως με την υποστήριξη από το Κόμμα των Πρασίνων, η κατάσταση ίσως να περιπλακεί, επειδή η υποστήριξη που έχει το πρόγραμμά του μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι μικρή, και δεν είναι σαφές το πως θα μπορούσε να οικοδομηθεί στη βάση αυτή μια πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Και αν είναι ο Μελανσόν, δεδομένης της κατάστασης της σχετικής αποδιοργάνωσης των διαφόρων κομμάτων που τον στηρίζουν, θα ήταν επίσης δύσκολο να επιτευχθεί μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να κυβερνήσει με μια σαφή αριστερή πολιτική. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να πούμε πολλά σήμερα, και μπορεί να υπάρξουν ακόμη πολλές εκπλήξεις.

Η πολιτική του Ολαντ και της Ευρώπης έχουν δημιουργήσει απογοήτευση και θυμό σε μεγάλα τμήματα της γαλλικής κοινωνίας που έχουν αναφορά στην Αριστερά, ενώ η δεξιά και η ακροδεξιά προσπαθούν με το λαϊκίστικο λόγο τους να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση. Θεωρείς ότι είναι έτοιμη σήμερα η γαλλική Αριστερά να απαντήσει και πως;
Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή αυτή τη δύσκολη στιγμή εκτός από την υπεράσπιση και την προώθηση των θεμελιωδών αξιών της αριστεράς: την υπεράσπιση των λαϊκών τάξεων και των μειονοτήτων, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία. Το κίνημα ενάντια στο νόμο Ελ Κομρί, η αμφισβήτηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, και οι κινητοποιήσεις κατά της αστυνομικής βίας και του ρατσισμού, είναι σταθερά σημεία στήριξης σε ένα μεγάλο μέρος της γαλλικής κοινωνίας. Οι άνθρωποι της αριστεράς δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά δεν έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια να διεκδικήσουμε ένα ισχυρό πολιτικό σχέδιο, συνεκτικό, ενιαίο και ελπιδοφόρο. Στο τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο μας αποφασίσαμε την υποστήριξη στον Ζαν - Λικ Μελανσόν, και προτείναμε ένα «σύμφωνο για μια αριστερή εναλλακτική λύση», γύρω από το οποίο θα προσπαθήσουμε για ενωτικές δράσεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας αλλά και μετά. Πιστεύουμε ότι μπορούν, και ότι πρέπει, να γίνουν συγκλήσεις.

Πάνω σε ποιες γραμμές;
Υποστηρίζουμε τη δημιουργία μιας Έκτης στη θέση της τρέχουσας Πέμπτης Δημοκρατίας που εμποδίζει την κοινωνική αλλαγή, και μια συντακτική συνέλευση για να οικοδομήσουμε μια πραγματική δημοκρατία σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Όμως, μια αριστερή πολιτική, εκτός από την αντίθεσή της στις πολιτικές της λιτότητας και της διαχείρισης, δεν μπορεί να μην δίνει προτεραιότητα και στην ισότητα των φύλων, στις περιβαλλοντικές ανάγκες, στους χωρίς χαρτιά, στους άνεργους, στους επισφαλείς. Υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις για μια σειρά θεμάτων. Όπως για την πλήρη κοινωνική ασφάλιση που θα χρηματοδοτείται από ένα σύστημα τελών, για την μείωση του χρόνου εργασίας στις 32 ώρες την εβδομάδα χωρίς απώλεια μισθών, για μια αναπτυξιακή πολιτική, κλπ.

Μέχρι σήμερα στην προεκλογική περίοδο η πολιτική ατζέντα μετατοπίζεται προς τα δεξιά. Μέσα σε αυτό το τοπίο πως μπορεί η Αριστερά να αναδείξει στη δημόσια συζήτηση το κοινωνικό ζήτημα και τις δικές της προτάσεις;
Δεν είναι εύκολο, αλλά ξέρουμε ότι αυτά που διεκδικούμε είναι απαιτήσεις ενός μεγάλου κομματιού της γαλλικής κοινωνίας. Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να τα υπερασπιστούμε σταθερά και με συνέπεια ενάντια στον κοινωνικό φιλελευθερισμό, στη δεξιά και την ακροδεξιά. Πιστεύουμε ότι μια τέτοια πολιτική μπορεί να γίνει πλειοψηφική, και να οδηγήσει σε ένα ριζοσπαστικό κίνημα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό στη χώρα μας. Μια ευρεία πολιτική συσπείρωση θα μπορούσε να χτιστεί γύρω από τα παραπάνω, τόσο στις προεδρικές και στις βουλευτικές εκλογές, όσο και κατά την περίοδο που αρχίζει αμέσως μετά τις εκλογές.

O Αλεξίς Κουκιέ είναι μέλος του πολιτικού γραφείου και υπεύθυνος των ευρωπαϊκών δράσεων του Ensemble, μιας οργάνωσης με αντικαπιταλιστικά, φεμινιστικά, αντιρατσιστικά, και οικοσοσιαλιστικά χαρακτηριστικά που δημιουργήθηκε το 2013, και που μέχρι σήμερα είναι μέλος του Μετώπου της Αριστεράς.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet