Έτσι στα ξαφνικά, την ώρα που η διαπραγμάτευση βρίσκεται σε πλήρη και ασφαλώς δύσκολη εξέλιξη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιλέγει να καταθέσει επίκαιρη ερώτηση στον πρωθυπουργό για την... ασφάλεια και την εγκληματικότητα. Λες και κάτι έκτακτο και επείγον έχει συμβεί, που να δικαιολογεί μια τέτοιου είδους συζήτηση. Ο κ. Μητσοτάκης στη διάρκεια αυτής της συζήτησης μίλησε, όπως λέμε και εμείς οι αριστεροί, ταυτοτικά, δηλαδή ιδεολογικά και δεν έκρυψε τις πραγματικές προθέσεις του κόμματός του και του ίδιου.
Στοχοποιώντας τους Αν. Ξανθό, Ν. Παρασκευόπουλο και Π. Λάμπρου, για σχέση με κρατούμενους που έχουν καταδικαστεί για ένοπλη δράση, ξεδίπλωσε όλη την ατζέντα της ακροδεξιάς ρητορικής, επιδιώκοντας, κατά πάσα πιθανότητα, τη συσπείρωση ενός συντηρητικού ακροατηρίου, ψαρεύοντας ταυτόχρονα στα θολά και σίγουρα βλαβερά νερά των ψηφοφόρων της ναζιστικής συμμορίας Χρυσής Αυγής. Ήταν ομιλία μνημείο αυταρχισμού βγαλμένη από το βαθύ παρελθόν μια παράταξης που οι λέξεις «ανοχή», «δικαιώματα», «ελευθερίες», ήταν τρόπος τινά ποινικά κολάσιμες ή ηθικά και πολιτικά απαγορευμένες.
Μίλησε με βασικό στόχο να δημιουργήσει κλίμα ανασφάλειας, να σκορπίσει τον τρόμο, να αποδείξει ότι η αριστερά όχι μόνο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την όποια εγκληματικότητα, αλλά με τον τρόπο της τη συνδράμει, εντέλει την ενισχύει.
Στοχοποίησε περιοχές, για άλλη μια φορά τα Εξάρχεια, αυτή τη φορά το Ζεφύρι και το Μενίδι, σημαδεύοντας πληθυσμούς που οι ίδιοι, ως κυβερνήσεις, με την πολιτική δεκαετιών έχουν βάλει στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο.
Ήταν ομιλία από το παρελθόν, αλλά μην έχουμε καμία αμφιβολία, και από το μέλλον, όπως ο ίδιος το ονειρεύεται. Ο κ. Μητσοτάκης δεν θέλησε να το κρύψει, το περιέγραψε κυνικά με τα πιο μελανά χρώματα: η επαναφορά της ομάδας ΔΙΑΣ, των φυλακών τύπου Γ, η απομόνωση των κρατουμένων, οι πολιτικές σκούπας, η αστυνομοκρατία, μέρος της ατζέντας Τραμπ. Και έπεται συνέχεια...
Η συζήτηση στη Βουλή ανάμεσα σε Κ. Μητσοτάκη και Αλ. Τσίπρα, αν μη τι άλλο, έδειξε ότι η διαχωριστική γραμμή Αριστεράς-Δεξιάς, είναι όχι μόνο υπαρκτή, άλλα και δρώσα, κρίσιμη για την πορεία της χώρας και της κοινωνίας των πολλών. Όποιος ή όποια την υποτιμά ή τη βάζει προσώρας στην άκρη, στο όνομα των... μεγάλων, κάνει λάθος. Το ίδιο λάθος που έγινε στις ΗΠΑ ή σε μια σειρά άλλες χώρες που η ακροδεξιά κερδίζει έδαφος ή αποκτά την ιδεολογική ηγεμονία.
Η Νέα Δημοκρατία του Κ. Μητσοτάκη είναι κόμμα με σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα: ακραία νεοφιλελεύθερο ως προς το οικονομικό μοντέλο που επιλέγει, πολιτικά και κοινωνικά να αγγίζει το όριο της ακροδεξιάς, καθώς υιοθετεί απολύτως τη λογική του περισσευούμενου κόσμου, που αν δεν μπορεί να συντριβεί, τότε δεν υπάρχει άλλη λύση από το να «εξαφανιστεί» μέσω του εγκλεισμού. Ούτε που θέλει να του περάσει από το μυαλό του κ. Μητσοτάκη ότι αυτός ο κόσμος ή μέρος αυτού του κόσμου που κινείται στο όριο της παραβατικότητας, είναι αποτέλεσμα πολιτικών που διευρύνουν συνεχώς τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες.
Προσπερνάμε τη στοχοποίηση των προσώπων του ΣΥΡΙΖΑ. Μαθημένοι από χιόνια, από τις συνεχείς προσωπικές επιθέσεις, το εισπράττουμε ως επίθεση στην αριστερή πολιτική, σε αυτήν που μπορεί να ανοίξει δρόμους για μια κοινωνία που η ανεκτικότητα και ο διάλογος θα έχουν τον πρώτο λόγο.
Εντέλει η παρέμβαση Μητσοτάκη για «τάξη και ασφάλεια» ήταν απολύτως διαφωτιστική...

«Ε»
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet