Του Κωστή Γιούργου

Δεν συναντήθηκαν οι κυρίες Μέρκελ και Λαγκάρντ την Τετάρτη στο Βερολίνο για να «αγοράσουν» πολιτικό χρόνο, επειδή ανησυχούν για την ευστάθεια του πλαισίου πολιτικής διαχείρισης της ΕΕ, ευστάθεια η οποία, υποτίθεται, απειλείται από το απρόβλεπτο των εκλογών στην Ολλανδία τον Μάρτιο, στη Γαλλία τον Απρίλιο-Μάιο και στη Γερμανία τον Σεπτέμβριο. Στις πρώτες, η επικράτηση του ακροδεξιού κόμματος του κ. Βίλντερς είναι πιθανή αλλά δεν θα είναι αυτοδύναμη. Θα υπάρξει συμβιβασμός που ίσως αφήσει περισσότερο χώρο στην ξενοφοβία –όμως αυτό είναι το τελευταίο για το οποίο θα ανησυχούσαν Βερολίνο και Ουάσινγκτον. Στη Γαλλία το «φόβητρο» Μαρίν Λεπέν θα εκλείψει στο δεύτερο γύρο. Και θα αποκαλυφθεί ξανά ότι ο λόγος για τη μεθοδευμένη διοχέτευση της κοινωνικής δυσαρέσκειας προς την άκρα δεξιά ήταν, όπως πάντα, η αποτροπή της στροφής της κοινωνίας προς την αριστερά. Στη Γερμανία, τέλος, η συναινετική εκλογή του σοσιαλδημοκράτη πρώην υπουργού Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγιερ στο αξίωμα του προέδρου της Δημοκρατίας προεξοφλεί ότι μια εκλογική κατίσχυση των Σοσιαλδημοκρατών επί των Χριστιανοδημοκρατών θα σημάνει, πιθανότατα, νέα συγκυβέρνηση –με τους όρους, βέβαια, του SPD αυτή τη φορά και όχι του CDU, όμως συγκυβέρνηση.

Ενδοοικογενειακές εκκρεμότητες

Η συνάντηση των δύο κυριών μάλλον σε σιωπηρή διευθέτηση ενδοοικογενειακών εκκρεμοτήτων παραπέμπει. Η πρώτη κατ’ ιδίαν συνάντησή τους για το ίδιο ζήτημα προσφέρεται για σύγκριση και εξαγωγή συμπερασμάτων. Και το 2012 η ΕΕ και το ΔΝΤ είχαν διαφορές για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Και τότε η κ. Λαγκάρντ υποστήριξε τολμηρή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, συνοδευόμενη από σκληρές μεταρρυθμίσεις. Υπήρξε και τότε, όπως τώρα, αδιέξοδο. Υπήρξε και τότε, όπως τώρα, συνάντηση των δύο κυριών. Αποκλείστηκε και τότε, όπως τώρα, το κούρεμα.
Έγκυρες πηγές διαβεβαίωναν ότι η συμφωνία «μεταξύ κυριών» του 2012 εξυπηρετούσε περισσότερο προσωπικές επιδιώξεις παρά την αποσυμπίεση της Ελλάδας. Η κ. Μέρκελ φέρεται να εκμυστηρεύτηκε στην κ. Λαγκάρντ ότι σκόπευε να αποσυρθεί το 2016, ώστε να καταγραφεί ως η πιο επιτυχημένη καγκελάριος, και ζήτησε να υιοθετηθεί από το ΔΝΤ το πρόγραμμα του 2012, αφήνοντας, αν το πρόγραμμα δεν έβγαινε, για το 2016 την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Οι προγνώσεις της δεν επαληθεύτηκαν. Η δημοτικότητά της, εξαιτίας και του μεταναστευτικού, υποχώρησε το 2016. Θέλοντας να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στην υστεροφημία της, ανανέωσε την υποψηφιότητά της. Και η διαφωνία με το ΔΝΤ επανήλθε. Ακολουθούμενη από ένα γαϊτανάκι κωλυσιεργιών για τις οποίες μόνο η Ελλάδα δεν ευθύνεται.

Κερδίζει πολιτικό χρόνο η Λαγκαρντ

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί το ΔΝΤ υπαναχώρησε και τώρα, όπως το 2012, από την πάγια θέση του περί μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, βρίσκεται στο δεύτερο σκέλος της δήλωσης που έκανε η κ. Λαγκάρντ μετά τη συνάντηση της Τετάρτης: «Η Ελλάδα δεν χρειάζεται κούρεμα χρέους αυτή τη στιγμή». Η κ. Λαγκάρντ μετέθεσε «τη στιγμή» για μετά τις γερμανικές εκλογές. Υποχώρησε «χρονικά» από μια πάγια, «ιδρυτική» θέση του ΔΝΤ όχι για να «πουλήσει» πολιτικό χρόνο στην κ. Μέρκελ, αλλά για να κερδίσει πολιτικό χώρο για τον εαυτό της. Η κ. Λαγκάρντ χρειάζεται τη γερμανική υποστήριξη εντός του ΔΝΤ για να προωθήσει τις φιλοδοξίες της και, κυρίως, για να προστατευτεί από τις παρενέργειες της εμπλοκής της στο σκάνδαλο Ταπί.
Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Δεκέμβριο, δικαστήριο του Παρισιού έκρινε ότι η κ. Λαγκάρντ, όταν ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, ζημίωσε σοβαρά το γαλλικό δημόσιο, επειδή το 2008 αμέλησε να προσφύγει κατά απόφασης η οποία επικύρωνε αμφιλεγόμενη αποζημίωση πολλών εκατομμυρίων στον επιχειρηματία και πρώην υπουργό Μπερνάρ Ταπί. Κρίθηκε ένοχη για αμέλεια, δεν της επιβλήθηκε ποινή, όμως η εικόνα της αμαυρώθηκε. Έχει τεθεί εν αμφιβόλω αν μπορεί να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά της, και μπορεί να το βρει μπροστά της ανά πάσα στιγμή –αν, π.χ., η διοίκηση Τραμπ κρίνει ότι πρέπει να αφαιρεθεί από τους Ευρωπαίους η διεύθυνση του Ταμείου.
Δεν μιλούσε αόριστα ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ όταν, μετά την «καταδίκη» της κ. Λαγκάρντ, έλεγε σε δημοσιογράφους ότι η θέση της «είναι το μοναδικό πόστο σε διεθνές επίπεδο που μας απομένει». Η Γαλλία είχε ήδη χάσει πόντους. Ο προκάτοχος της κ. Λαγκάρντ στη διεύθυνση του ΔΝΤ, επίσης Γάλλος, ο κ. Ντομινίκ Στρος-Καν, που προφανώς δεν είχε καλύψει επαρκώς τα νώτα του, διαπομπεύτηκε άθλια και υποχρεώθηκε σε παραίτηση το 2011, κατηγορούμενος ότι αποπειράθηκε να βιάσει καμαριέρα ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη. Εκείνη την εποχή ο κ. Στρος-Καν προεξοφλούνταν νικητής των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία τον επόμενο χρόνο, με βέβαιο ηττημένο τον συντηρητικό κ. Νικολά Σαρκοζί – τον οποίο ακολουθούσαν κατά πόδας καταγγελίες για εκστρατεία λάσπης κατά του σοσιαλιστή αντιπάλου του. Ο κ. Στρος-Καν επρόκειτο να συναντηθεί με την κ. Μέρκελ να συζητήσουν για την κρίση χρέους και την πορεία της Ελλάδας. Η συνάντηση δεν έγινε ποτέ. Αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα αν ο κ. Στρος-Καν –έχοντας ενδεχομένως «κερδίσει» τη γερμανική υποστήριξη– είχε προλάβει να φυλάξει τα νώτα του από τον κ. Ζαρκοζί.
Ο προκάτοχος του κ. Στρος-Καν στη διεύθυνση του Ταμείου δεν ήταν Γάλλος –και δεν εκδιώχτηκε κακείν κακώς. Ο κ. Ροντρίγκο Ράτο ήταν Ισπανός και «παραιτήθηκε για προσωπικούς λόγους»το 2007. Όχι άσχετους με το γεγονός ότι, λίγο αργότερα, οδηγήθηκε στα δικαστήρια κατηγορούμενος ότι, ως επικεφαλής μιας από τις μεγαλύτερες ισπανικές τράπεζες, επόπτευε κύκλωμα διαφθοράς που επιδίδονταν σε συστηματική κακοδιαχείριση και καταναλωτικό παραλήρημα με «μαύρες» πιστωτικές κάρτες.
Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα εδώ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ακόμη και αν δεν υπήρχε κρίση, θα την επινοούσαμε. Και αυτό κάναμε...
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet