golemis2

Ο κίνδυνος που αντιμετώπιζε η ελληνική πλευρά και είχε εντοπιστεί πολλές φορές από τους αναλυτές κατά τις διαπραγματεύσεις ήταν να υπάρξει, παρά τις διαφωνίες τους, μια άθροιση των αμετάθετων αρνητικών μέτρων που απαντούσε η Γερμανία και αυτών του ΔΝΤ. Αυτό τελικά δεν συνέβη και είναι το κρίσιμο σημείο στην καταρχήν συμφωνία του Γιούρογκουπ της περασμένη Δευτέρας. Όμως, στο έδαφος της συνεννόησης που τελικά βρήκαν οι δύο πλευρές, πέτυχαν μια συμφωνία αισθητά ετεροβαρή για την ελληνική πλευρά παρά το ό,τι εξασφαλίζει ένα δύσβατο μονοπάτι πολιτικής και κοινωνικής επιβίωσης. Καθώς λίγες μέρες πριν τίποτα δεν ήταν εξασφαλισμένο, αλλά αντίθετα η εξώθηση σε άλλες επιλογές ήταν παρούσα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η καταρχήν συμφωνία μπορεί να θεωρηθεί μια θετική εξέλιξη, συμπεριλαμβανόμενης και της δυναμικής που εμπεριέχει.
Τελικά, αυτό που κυριάρχησε πριν, κατά και μετά το Γιουρογκρουπ είναι η πολιτική, διαψεύδοντας εκείνους που θεωρούσαν ότι οι κυρίαρχοι παίχτες έχουν εμμονές και «δεν ακούνε». Ο κ. Σόιμπλε, πχ, επέμενε στη συμμετοχή του ΔΝΤ για πολιτικούς λόγους, για να μπορεί να σταθεί μπροστά στο ανερχόμενο, σταθερά, SPD. Αλλά και το SPD διατηρούσε προσεκτικά το ελληνικό ζήτημα στην επιφάνεια για να δίνει σήμα στην Ευρώπη, ότι μ’ αυτό τα πράγματα μπορεί ν’ αλλάξουν. Και πάλι, η ύστερη «μετριοπαθής» στάση του Σόιμπλε για πολιτικούς λόγους επιλέχθηκε να φαίνεται ότι η δική του πολιτική είχε αποτελέσματα και στην περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία εσχάτως διακρίνει «προόδους». Πολιτική ήταν και η συνεννόηση, κατ’ αρχήν, μεταξύ Λαγκάρντ-Μέρκελ προχθές στο Βερολίνο που συμφώνησαν σε ανοχές η μια πλευρά προς την άλλη ως τις εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Η δύσκολη επαλήθευση

Ωστόσο, το ότι στην Αθήνα καταφθάνουν την Τρίτη τα τεχνικά κλιμάκια με την πολιτική εντολή να κλείσει γρήγορα η αξιολόγηση —μερικοί θέλουν να κλείσει στο Γιούρογκουπ της 9ης Μαρτίου— δεν σημαίνει ότι η διαπραγμάτευση θα είναι εύκολη και ευθύγραμμη. Η δυσκολία προφανώς είναι στην ελληνική πλευρά. Πρώτον, διότι στην καταρχήν συμφωνία του Γιούρογκουπ αυτά που πρέπει να κατακτηθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι τα λεγόμενα αντισταθμιστικά μέτρα, έναντι των σαφώς προσδιορισμένων και εξασφαλισμένων μέτρων που θα περιλαμβάνουν περικοπές στο αφορολόγητο και τις συντάξεις. Δεύτερον, διότι Γερμανία και ΔΝΤ συμφώνησαν ότι η «διευκόλυνση» των διαπραγματεύσεων ανήκει στην ελληνική πλευρά, η οποία πρέπει να υλοποιήσει τις «μεταρρυθμίσεις» και να φέρει καλά αποτελέσματα. Τότε θα συζητηθούν και τα ενδεχόμενα μέτρα για το χρέος (σχετικά στην ανάλυση του Γιάννη Αγγέλη, σελ. 9).
Το κυρίως πρόβλημα της ελληνικής κυβέρνησης είναι να επαληθεύσει αυτό που υποστηρίζει ότι δηλαδή μέτρα και αντίμετρα θα είναι όχι μόνο δημοσιονομικά ουδέτερα, άλλα και κοινωνικά δίκαια, ότι θα παρθούν με ταξική μεροληψία. Να εξασφαλισθεί, δηλαδή, ότι στο τέλος δεν θα μείνουν εκτεθειμένα κοινωνικά στρώματα που είναι οικονομικά αδύναμα. Επιπλέον, όπως υποστήριξε ο Ε. Τσακαλώτος στη βουλή, η παρέμβαση στο φορολογικό και το συνταξιοδοτικό να μην είναι απλώς περικοπές, αλλά να είναι, ουσιαστικά, διαρθρωτικές παρεμβάσεις, μεταρρυθμίσεις πραγματικά.

Οι φόβοι των δανειστών

Μένει ακόμη να εκτιμηθεί σε πιο βαθμό θα διασωθεί η ελληνική θέση, δηλαδή η τελική συμφωνία να είναι συνολική, να τα συμπεριλαμβάνει όλα: δημοσιονομικά, μέτρα για το χρέος, προετοιμασία για συμμετοχή στην ποσοτική χαλάρωση. Το δώρο για τη Γερμανία της κ. Λαγκαρντ αφορούσε την ελαστικότητα που επέδειξε για το χρέος και αυτό είναι σε βάρος της Ελλάδας. Ωστόσο η κ. Λαγκάρντ ήταν υποχρεωμένη να αναφερθεί σ’ αυτό και μάλιστα το έκανε με συγκεκριμένες αναφορές στη διεύρυνση της περιόδου χαρίτος και τη δραστική μείωση του ύψους των επιτοκίων. Ως και ο κ. Τζέρι Ράις, περιέγραψε την ευνοϊκή για τους δανειστές σειρά των συζητήσεων που ακολουθούν ως εξής: προηγούνται οι συζητήσεις για τις μεταρρυθμίσεις και έπεται η συζήτηση για το χρέος η οποία, επιπρόσθετα θα εξαρτηθεί από τις... μεταρρυθμίσεις. Η συμμετοχή στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης ίσως αποδειχθεί τελικά ευκολότερη από ότι αναμενόταν και τούτο λόγω των κινδύνων στο τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας και της πιθανότητας αυτοί να συντονιστούν με τα προβλήματα στην Ιταλία.

Το «παραγωγικό» μνημόνιο

Φυσικά, υπάρχει και η καθαυτό πολιτική πλευρά των τελευταίων εξελίξεων. Η κυβέρνηση μένει εκτεθειμένη διότι θα ψηφιστούν ξανά μέτρα, διότι προνομοθετεί, διότι παρά τα όσα υποστήριζε τελικά το μνημόνιο αποδεικνύεται συνεχώς «παραγωγικό», δημιουργώντας την αίσθηση ότι είμαστε παγιδευμένοι ως χώρα. Αυτό είναι και το δυσκολότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει. Το οποίο, μόνο αν παραγάγει πολύ συγκεκριμένο έργο, που να συγκροτεί την αριστερή της ταυτότητα μπορεί να αντιμετωπίσει.
Το ότι η ΝΔ είναι σήμερα με μετέωρη πολιτική στρατηγική επειδή ακολούθησε βραχυπρόθεσμη και μυωπική τακτική είναι μεν θετικό σημείο για την κυβέρνηση άλλα δεν αρκεί. Ακόμη και αν η ΝΔ εμφανίσει εσωστρέφεια —πράγμα πολύ πιθανό— στην προσπάθειά της να επανακαθορίσει την νέα πολιτική της. Διότι η επανασύνδεση του κόσμου που έχει απομακρυνθεί από την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται από τη δική της πολιτική και δεν θα τον ξαναφέρει κοντά της η όποια λάθος πολιτική της ΝΔ


Παύλος Κλαυδιανός
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet