Μνήμες από τα συννεφιασμένα και όμορφα εκείνα χρόνια

Ενας ένας, μια μια οι νέοι που συγκρότησαν το ακαταμάχητο, το άφοβο αντιδικτατορικό κίνημα της νεολαίας του δεύτερου μισού της δικτατορίας, κίνημα με όλα τα γόνιμα στοιχεία του αυθόρμητου και ταυτόχρονα της πλούσιας παράδοσης της κλασικής αριστεράς, φεύγουν βιαστικά. Για τον Δημήτρη Κουμάνταρο μάθαμε ενώ αποχαιρετούσαμε τη Ματίνα στην Καισαριανή. Κάθε φορά που μας «μαζεύει» ένα παρόμοιο συμβάν, η σκέψη γυρίζει στις ρίζες, και φθάνοντας στο σήμερα, κάναμε συγχρόνως και την αποτίμηση της διαδρομής.
Πολύς ο κόσμος την περασμένη Δευτέρα στο προαύλιο της εκκλησίας του κοιμητηρίου της Καισαριανής όπου βρεθήκαμε για το στερνό αντίο στη Ματίνα Δασκαλάκη-Παππά. Ασφαλώς, η πολιτική θέση του Νίκου και του Στέλιου είχε τη συμβολή της ως προς αυτό. Όμως, μέσα σ’ αυτό το μεγάλο αριθμό τέσσερις πέντε ομάδες που τη γνώρισαν και είχαν κοινή ζωή και δράση μαζί της έδιναν το κλίμα.
Πρώτη, η ομάδα της αντιδικτατορικής παρέας νέων, των πρώτων και ανεξίτηλων βημάτων. Την αρχή με όμορφο τρόπο μας τη θύμισε ο ίδιος ο Στέλιος. «2 του Απρίλη του 1972. Οι μαζικές συναθροίσεις απαγορεύονταν από το καθεστώς της Χούντας. Εκδρομή στη Στενή Ευβοίας. Με λίγους φίλους που αποτελούσαμε ένα μικρό, παράνομο, αντιδικτατορικό πυρήνα. Αποφασίσαμε να πάρουμε μέρος. Η αρχηγός μια όμορφη και πρόσχαρη κοπέλα, έδειξε ότι είναι μια μικρή ηγετική φυσιογνωμία στον κύκλο της. Το όνομά της, Ματίνα». Η Ματίνα, γρήγορα «έγινε ένα με τους φοιτητές της Ανωτάτης Εμπορικής. Ήταν αυτή που δακτυλογράφησε ένα μεγάλο μέρος της “προκήρυξης”, γνωστής και ως “μελέτη των 12 φοιτητών της ΑΣΟΕΕ”» συνέχισε. Η συνέχεια, επικίνδυνη και επεισοδιακή, περιλαμβάνει ένα γάμο που θα εξελισσόταν, όπως νόμιζαν, σε αντιδικτατορική εκδήλωση, αλλά ναυάγησε λόγω του πραξικοπήματος του Ιωαννίδη, και έναν άλλο παράνομο, απ’ όλες τις πλευρές, με τον παπά-Γιώργη να κάνει ιερή παράβαση λίγες μόνο μέρες πριν ο Στέλιος εξοριστεί στη Γυάρο, ευλογώντας τους «παράνομους», που μετά την πέρασαν στρωματσάδα στη γκαρσονιέρα της Αννίτας, της Αννίτας Μιχαηλίδου-Μπαλαούρα που χάσαμε πριν λίγα χρόνια.
Δεύτερη, η ομάδα του ΚΚΕ εσωτερικού, κυρίως της Καισαριανής, της ΔΕΗ, αλλά όχι μόνο. Γιατί η Ματίνα δεν ήταν μόνο από τους βασικούς ανθρώπους του στην Καισαριανή, αλλά και από τους πρώτους στην οργάνωση των φεστιβάλ Αυγής-Θούριου στη Ν. Σμύρνη, στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις. Είδαμε πολλούς εκεί, εκείνης της περιόδου. Αλλά και πόσοι έλειπαν: ο Φήμης, ο Θανάσης, ο Λευτέρης, η Μαρίτσα, ο Μπάμπης, ο Τάκης, η Χρύσα και πολλοί άλλοι.
Η τρίτη παρέα, με ασαφή τα όρια με τη δεύτερη αλλά και με τη διακριτότητά της, ήταν οι Καισαριανιώτες, με τη συμβολική παρουσία πρώτα απ’ όλα του παπά-Γιώργη, που ιερούργησε. Γιατί η Ματίνα ήταν δεμένη με τη γειτονιά όχι μόνο από την πολιτική της δράση. Ο παπά-Γιώργης «που αγνόησε γραφές και νόμους, τότε, και έκανε αυτό που η συνείδησή του του υπαγόρευε», μας θύμισε ο Στέλιος. Γι΄ αυτό και τώρα είχε την τιμή να οδηγεί προσωπικά την εξόδιο μπροστά σε ένα κοινό κατά βάση άθεο και να ακούγεται με το δέοντα σεβασμό απ΄ όλους.
Μια τέταρτη ομάδα ήταν οι συγγενείς και οι φίλοι της οικογένειας και της Ματίνας που έφθασαν ως και από τη Σκωτία, όπου ξενιτεύτηκαν οικογενειακά το 1995 όταν αναζήτησαν σωστά συστήματα ειδικής αγωγής για τον Μάριο, για να πουν το τελευταίο αντίο. Και εκεί η Ματίνα είχε κοινωνική δράση και προσφορά και βραβεύτηκε γι’ αυτή από τον Δήμο που ζούσε. Φυσικά, παρούσες και παρόντες ήταν και οι νέοι άνθρωποι σύντροφοι και φίλοι του Νίκου και του Μάριου που τους ξεχώριζε εύκολα κανείς.
Άξιζε να μπορούσε, αυτή που αποχαιρετούσαμε, να συγκρίνει δυο τόσο διαφορετικές —ιστορικές— καταστάσεις που έζησε και ζει ο κόσμος μας, ο κόσμος της Αριστεράς, αλλά δυστυχώς το αδυσώπητο πλήγμα στην υγεία της χρόνια τώρα δεν της το επέτρεπε. Τότε, που ξεκινούσε η γενιά της με τις μικρές, άφοβες και ρομαντικές ομάδες και συνέχιζε με τους μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς, με σχέδια που άλλοτε προχωρούσαν και άλλοτε ναυαγούσαν, κάποτε και με επιτυχίες που τότε δεν μπορούσαμε να φαντασθούμε. Να βλέπει τώρα μέσα στον κόσμο και αυτά τα παιδιά και αυτούς τους συντρόφους που γνώριζε τόσο καλά και που στις γιορτές δεχόταν στο σπίτι της, να κατέχουν τώρα, μετά ανησυχίας, πάθους και φόβου, τόσο βαριά κρατικά αξιώματα, ως και αυτό του Πρωθυπουργού.
Μ’ αυτές τις φορτισμένες θύμισες και σκέψεις αποχαιρετήσαμε τη Ματίνα και σφίξαμε το χέρι του Μάριου, του Νίκου και του Στέλιου, της Ελένης και όσοι γνωρίζαμε, του αδελφού της. Η «Εποχή» εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένειά της.



Π. Κ.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet