neolaia

Αν κάποιος επιχειρούσε ένα μικρό απολογισμό των τελευταίων χρόνων, θα διαπίστωνε μια ασύλληπτη και πολύμορφη κοινωνική κατάσταση. Θα κατέληγε στο συμπέρασμα πως διανύουμε ίσως την πιο πολυσύνθετη πραγματικότητα σε επίπεδο πολιτικής, αλλά πρωτίστως σε επίπεδο κοινωνικού μετασχηματισμού. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε το ζωντανό λαϊκό κίνημα, με τις δυνάμεις της κινηματικής και ριζοσπαστικής αριστεράς να πρωτοστατούν στις μεγαλειώδης κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων. Aποτέλεσε οργανικό τμήμα μιας κοινωνικής σύγκρουσης. Μιας κοινωνικής σύγκρουσης με πολύπλευρες αναφορές και αντιστάσεις σε όλα τα πεδία αντιπαράθεσης της κοινωνίας και κυρίως με πολιτική ανυπακοή.
Το σημείο ισορροπίας των κυρίαρχων δυνάμεων του παρελθόντος, διέπονταν από την επίπλαστη προσδοκία της ήσυχης ατομικής καθημερινότητας και της ιδεολογικά εφήμερης προσδοκίας της μικροαστικής ανέλιξης σε μια τοπική κοινωνία, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο την αυταπάτη πως θα προβαίνουν, όπως και να ‘χει, σε στοιχειώδεις, ταξικές παραχωρήσεις για τους αδύναμους (εργασία, πρόσβαση στη στέγη, σχολεία, ελεύθεροι χώροι, πράσινο, δημόσια πρωτοβάθμια υγεία, δημοτικές αθλητικές εγκαταστάσεις κοκ).
Παράλληλα με τη χάραξη της ιστορίας, που άφησε ανεξίτηλα το χρώμα της στο παρελθόν, ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή του στις γειτονιές της Αθήνας αλλά και της επαρχίας, αυτό της άνθισης των κινημάτων σε τοπικό επίπεδο. Το καθένα από αυτά με το δικό του ρυθμό, τη δική του ένταση και συνέχεια. Άλλοτε επίσης με το δικό πολιτικό προσανατολισμό, τα δικά του αιτήματα, τις δικές του αιχμές και προτεραιότητες και το δικό του τέλος με ρυθμιστικό παράγοντα το «φόβο» των ραγδαίων εξελίξεων του μέλλοντος.

Μια οφειλόμενη παραδοχή

Οφείλουμε, όμως, να κάνουμε την εξής παραδοχή: η «συνταγή» μέσα από την οποία οικοδομούσαν το σχέδιο τους αριστερές οργανώσεις που συμμετείχαν στα κινήματα πόλης, δεν ήταν αρκετά ικανή, ώστε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και να αντικρούσει οποιοδήποτε συμφέρον είναι απέναντί της, διότι η φυσιογνωμία των οργανώσεων αυτών ήταν κατά κύριο λόγο σπουδαστική.
Η πολιτική αρχή μια αριστερής οργάνωσης νεολαίας που παρεμβαίνει στην τοπική κοινωνία, επιδιώκοντας πάντοτε το άλμα προς τα εμπρός, κάνοντας πολιτική με αποτέλεσμα, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει γενικές και αόριστες παρεμβάσεις. Όταν η μεθοδολογία μιας οργάνωσης καθοδηγείται από την αντίληψη που ορίζει πως η παρέμβαση πρέπει να γίνεται μόνο σε συλλογικότητες, κινηματικές πρωτοβουλίες, λαϊκές συνελεύσεις κ.α., που αποκλειστικά επικρατεί το πολιτικό της σχέδιο, επί της ουσίας δεν συμβάλλει στην αλλαγή του συνολικού συσχετισμού δύναμης και περιορίζει τη συνολική της δράση στην περίπτωση των αντιπαραδειγμάτων, φτάνοντας σε στρατηγικό αδιέξοδο.
Η πραγματική δοκιμασία των βασικών θέσεων και ιδεών μιας αριστερής οργάνωσης θα φανεί, αφού εισχωρήσει σε χώρους που επί της αρχής ορίζονται ως αντιδραστικοί, είτε αυτός είναι ένας χώρος εργασίας είτε ένας πολιτιστικός σύλλογος μιας γειτονιάς. Προϋποθέτει όμως, μια οργάνωση να απευθυνθεί σε κάθε «ζωντανό» άνθρωπο ή συλλογικότητα για να κριτικάρει τις θέσεις της.
Ο «μικρόκοσμος» μιας γειτονιάς πολλές φορές δεν πείθεται, αρνείται ενστικτωδώς, και αντιστέκεται παθητικά. Για να περάσει από μια φάση παθητικής αντίστασης σε ενεργητική αντίσταση προϋποθέτει ωρίμανση, δηλαδή πολιτικό προσανατολισμό και στόχους. Εδώ βρίσκεται το «κουμπί» της υπόθεσης και μαζί το κριτήριο κάθε πολιτικής δραστηριότητας σε αυτούς τους κοινωνικούς χώρους. Δραστηριότητες, όμως, και αυθόρμητες κινήσεις, που γεννιούνται μέσα στους χώρους αυτούς, υπάρχουν. Τι οικοδομούν όμως; Καλύπτουν λίγο λίγο τις υπάρχουσες αδυναμίες ή αναπαράγουν αδιέξοδα.
Κριτήριο λοιπόν για ένα μαζικό αγώνα δεν είναι απλά το πόσο σκληρός και ανυποχώρητος είναι, αλλά κυρίως αν «γέρνει», αν έχει κάνει ένα βηματάκι έστω από το μερικό προς το συνολικότερο στους στόχους και τα συνθήματά του, στην πολιτικοποίηση που δημιουργεί.

Είμαστε στην «αρχή»

Μια οργάνωση της Αριστεράς οφείλει να ιεραρχεί τις προτεραιότητές της, δεδομένων των δυνατοτήτων της, των συνθηκών και της συγκυρίας. Οργανώσεις τοπικών που θα δρουν με ενιαίο και συντονισμένο βηματισμό λαμβάνοντας υπόψη τις κάθε επιμέρους τοπικές ιδιομορφίες, υπό το συνεχές άγχος της μαζικοποίησης.
Τα σημεία παρέμβασης που «επιβάλλει» η συγκυρία είναι πολλά. Από τα σχολεία και την εξαφάνιση του φασισμού, τους ελεύθερους χώρους και τις πολιτιστικές δραστηριότητες των νέων ανθρώπων, μέχρι την ομαλή ένταξη των προσφύγων στις τοπικές κοινωνίες. Από μόνη της η έννοια της αλληλεγγύης δεν γνωρίζει όρια. Δεν προσφέρεται από λίγους για λίγους. Προϋποθέτει ενότητα όλων των δυνάμεων που το σχέδιο τους αναγνωρίζει τις βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμη και δημοτικών παρατάξεων η διάφορων φορέων που είναι φιλικά προσκείμενοι στις αρχές αυτές. Έχουμε ανάγκη από μια στρατηγική με διευρυμένο πλαίσιο, δίνοντας έμφαση στις πρωτοβουλίες δημιουργίας στεκιών στις γειτονιές, με τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη και τον αντιφασισμό να βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα.
Τελειώνοντας οφείλουμε να κατανοήσουμε το εξής: καμία κυβέρνηση, όποια και να είναι η πρόθεσή της, κανένας νόμος, καμία μεταρρύθμιση δεν πρόκειται από μόνη της να «ξηλώσει» το φασισμό που άνθισε τα τελευταία χρόνια στις γειτονιές. Ο φασισμός θα νικηθεί συνολικά σε επίπεδο ιδεών. Και οι ιδέες «ζυμώνονται» πρωτίστως από τα κάτω.
Δεν αρκεί, ανιχνεύοντας το αύριο, να περιμένουμε νέα ξεσπάσματα και εκρήξεις. Σήμερα είμαστε στην «αρχή»....



Μάριος Θεοφιλάτος,
Ο.Μ Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet