Νέες εμφανίσεις παμπάλαιων πολιτικών

petsetidis-1

Ο Σημίτης, λοιπόν, ξανά στο προσκήνιο. Για το βίο και την πολιτεία του –το οργανωμένο έγκλημα του Χρηματιστηρίου, τη σπατάλη των εξοπλιστικών «αγορών του αιώνα» και τις απαραίτητες μίζες που μία μία αποκαλύπτονται, τους Ολυμπιακούς του 2004, την ανεπανάληπτη ιδιότητά του ως πρωθυπουργού με τους πιο πολλούς υπόδικους και καταδικασμένους για ομολογημένα χρυσοφόρα σκάνδαλα υπουργούς και στενούς συνεργάτες– έχουν ειπωθεί και θα ξαναειπωθούν πολλά τώρα με την επανεμφάνισή του. Θα είχε, όμως, ιδιαίτερη σημασία να μιλήσουμε και για μια πτυχή του σημιτισμού, που προσδιορίζει πέρα από τις σκανδαλιστικές λεπτομέρειες τον πολιτικό ρόλο του και τον χαρακτήρα της ανάκλησής του από την ατιμωτική αποστρατεία.

Η επιχείρηση γοήτευσης της αριστεράς

Σημαιοφόρος του εκσυγχρονισμού και της καταγγελίας του λαϊκισμού ο κ. Σημίτης και ο σημιτισμός είχε κατορθώσει στα πρώτα του βήματα να επηρεάσει ευεπίφορα τμήματα της ανανεωτικής αριστεράς, ώστε να τον αντιμετωπίζουν σαν αναμορφωτή του λαϊκίστικου ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και εκπρόσωπο μιας γνήσιας τάσης εκσυγχρονισμού, που τόσο μεγάλη ανάγκη είχε η ελληνική κοινωνία, οικονομία και πολιτική. Πολλοί στην αριστερά, αδιάφοροι ή και ανυποψίαστοι για την ανάγκη σαφέστατου επιθετικού προσδιορισμού κάθε γενικής έννοιας, όπως ο εκσυγχρονισμός και ο λαϊκισμός, φάνηκαν έτοιμοι να συμβάλουν στην προσπάθεια να αλωθεί ιδεολογικά η αριστερά, όπως είχε ήδη αλωθεί ό,τι αριστερό εμπεριείχε το ΠΑΣΟΚ στη γένεσή του. Υπήρξε μια περίοδος που στον Συνασπισμό έτεινε να κυριαρχήσει η τάση ταύτισης ουσιαστικά με τα ιδεολογήματα του σημιτικού εκσυγχρονισμού και αντι-λαϊκισμού, που, αν επικρατούσε, θα ακύρωνε την αυθυπαρξία της αριστεράς και θα τη μετέτρεπε σε παρακολούθημα της δεξιάς.
Όλα αυτά δεν αποτελούν μια εξιστόρηση κάποιου μακρινού παρελθόντος. Με την επανεμφάνιση του σημιτισμού στο προσκήνιο αποκτούν τρέχουσα πολιτική σημασία, χρήσιμη για την ερμηνεία και την αποτίμηση των πολιτικών κινήσεων που βλέπουμε να εκτυλίσσονται τελευταία. Με άλλα λόγια, αυτό που επιδίωξε η σημιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τότε, από τη θέση του ισχυρότερου πολιτικού παίκτη, είναι αυτό ακριβώς που επιδιώκει ο κ. Σημίτης με την επανεμφάνισή του, από μια μειονεκτική πια θέση τόσο έναντι της δεξιάς όσο και έναντι της αριστεράς. Το αίτημα των εκλογών, το σύνθημα του πολέμου κατά του λαϊκισμού, η δήλωση πίστης στο νεοφιλελεύθερο «εκσυγχρονισμό», ακόμη και η επιλογή του χρόνου για την παρέμβασή του δεν αφήνουν αμφιβολία για την επιλογή της στήριξης του σχεδίου της ΝΔ σε βάρος ακόμα και των προσπαθειών για ανασύνταξη του κέντρου που επιχειρείται μέσω της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Στόχος παραμένει ο ίδιος ουσιαστικά: να μην υπάρξει οποιοδήποτε πρόσκομμα που θα εμπόδιζε την εφαρμογή τού μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» σχεδίου, τώρα που η ΝΔ με τον κ. Μητσοτάκη έχει απαλλαγεί από το καϊκισμό που τη χαρακτήριζε, όπως φρόντισε να παρατηρήσει στην πρόσφατη συνέντευξή του στο κανάλι τού κανιβαλικού Σαρβάϊβορ ο αντιλαϊκιστής και εκσυγχρονιστής κατά τα άλλα κ. Σημίτης.

Φυσική κλίση προς τη δεξιά

Σε διαφορετικές συνθήκες, λοιπόν, σήμερα παραμένει ίδιος ο στόχος: ο αφοπλισμός και η εξουδετέρωση της αριστεράς. Εκείνης που, όπως αποδείχτηκε, μπορεί να απειλήσει και απειλεί τη μονοκρατορία του νεοφιλελεύθερου μονοκομματισμού, διαδόχου του πάλαι ποτέ στημένου δικομματισμού.
Μόνο που τώρα πια η συγκεκριμένη κίνηση μοιάζει με κίνηση απελπισίας, καθώς επιχειρείται να εμφανιστεί με ανανεωτική δυναμική στηριγμένη, όμως, σε ένα δυναμικό απίστευτα παλιωμένο και φορτωμένο με αμέτρητες αμαρτίες. Τόσες που η επίκληση εκ μέρους του του όποιου εκσυγχρονισμού και αντι-λαϊκισμού ακούγεται σαν μαύρο χιούμορ. Ο ίδιος ο κ. Σημίτης, οι άνθρωποι της Ώρας των Αποφάσεων (!), όπως η κ. Διαμαντοπούλου, αλλά και ο κ. Στουρνάρας, που σπεύδει να λάβει θέση στην κούρσα φερόμενος σαν εν ενεργεία υπουργός Οικονομικών του Σαμαρά και όχι ως κεντρικός τραπεζίτης, μυρίζουν τόσο πολύ ναφθαλίνη που μόνο το ΔΝΤ μπορούν να γοητεύσουν. Ακόμη και στο εσωτερικό της ΝΔ θα προκαλούν δεύτερες σκέψεις ως μη βλαπτικοί πιθανότατα συνοδοιπόροι.
Αλλά πέρα από αυτό, μια τέτοια στόχευση αποτελεί εκ των πραγμάτων διαλυτική κίνηση σε βάρος της δυσχερέστατης ήδη προσπάθειας ανασυγκρότησης του κέντρου ως αυθύπαρκτης πολιτικής δύναμης υπό τη σκέπη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Για τον απλό λόγο ότι εντείνει τις ενδογενείς υπαρκτές αντιφάσεις της και μειώνει μέχρις εξαφανίσεως την όποια δυναμική της, καθώς την οδηγεί στον αποδεδειγμένα καταστροφικό δρόμο της σύμπλευσης με τη δεξιά. Ήδη η χρονική σύμπτωση του αιτήματος του κ. Μητσοτάκη για συνάντηση με την κ. Γεννηματά με εκφρασμένη ρητά την επιδίωξη σύμπηξης αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου φέρνει σε δύσκολη θέση την ηγεσία.
Τέλος, όσοι αναλαμβάνουν αυτή την πρωτοβουλία, είναι προφανές ότι συντονίζουν τις βλέψεις και τις προσπάθειές τους με την πιο συντηρητική τάση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία φαίνεται να ανησυχεί από μια ρητορική υποστήριξης της ελληνικής κυβέρνησης, που υιοθετείται από ορισμένες πλευρές, είτε για προεκλογικούς είτε για λόγους σύμπτωσης συμφερόντων. Ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί η τάση προσέγγισης τμημάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με κόμματα και δυνάμεις της αριστεράς, όπως στην Πορτογαλία, την Ισπανία, αλλά και τη Γαλλία ακόμη, όπου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιες συνέπειες μπορεί να έχει η προκλητική εγκατάλειψη του επίσημου σοσιαλιστή υποψήφιου για την προεδρία Μπενουά Αμόν από το ίδιο του το κόμμα για χάρη του κεντροδεξιού Μακρόν.

Θα πέσουν στο λάκκο που σκάβουν;

Με όλα αυτά τα μάλλον αρνητικά δεδομένα για τους επίδοξους σωτήρες το έργο της αντίκρουσής τους γίνεται λιγότερο δύσκολο, παρά το βάρος του τρίτου μνημονίου και των νέων απαιτήσεων των δανειστών. Η απόπειρα του κ. Σημίτη να συμπαρασύρει το κέντρο στην επιλογή της συμπαράταξης με τη δεξιά, είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει φυγόκεντρες τάσεις και να απειλήσει τη συνοχή ή τουλάχιστον την ελκτική δύναμη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Κάθε βήμα συμπλησίασης προς τη ΝΔ είναι μάλλον βέβαιο ότι θα απωθεί ή θα αδρανοποιεί τμήματα των δυνάμει ψηφοφόρων ενός κέντρου που θα μπορούσε πειστικά να εμφανιστεί σαν εναλλακτική επιλογή και όχι σαν δεκανίκι της νεοφιλελεύθερης δεξιάς.
Όλα αυτά, βέβαια, με την προϋπόθεση ότι όσοι βυσσοδομούν δεν θα μείνουν ανενόχλητοι από μια αριστερά που δεν παρεμβαίνει στις εξελίξεις με άμεσες πολιτικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να τις διαμορφώσει προς την επιθυμητή κατεύθυνση.

Χ. Γεωργούλας
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet