Από το κοινωνικό «όχι» στο πολιτικό «ναι» για την εναλλακτική αριστερά

tonia

Ο νέος γραμματέας της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης δηλώνει στη συνέντευξή του ότι «από τα δημοψηφίσματα φάνηκε ένας πλούτος μέσα στη χώρα που του αξίζει κάτι περισσότερο από ένα εκλογικό ψηφοδέλτιο της τελευταίας στιγμής». Το αίτημα προς τα εναλλακτικά κόμματα και κινήματα ενάντια στο φιλελευθερισμό του Δημοκρατικού Κόμματος και της Forza Italia είναι το εξής: «Πρέπει να ξεπεράσουμε τους φράχτες, για να έχουμε μια αριστερά που θέλει να νικήσει και να κυβερνήσει».

Τη συνέντευξη πήρε ο Ρικάρντο Κιάρι

Μαουρίτσιο Ατσέρμπο, στις πρώτες σου παρεμβάσεις ως γραμματέας της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης ανέφερες τις παρατηρήσεις που έκανε ένας καλεσμένος, που χειροκροτήθηκε πολύ, ο συνταγματολόγος Γκαετάνο Ατζαρίτι. Πώς κι έτσι;
Ο καθηγητής Ατζαρίτι είπε δύο πράγματα: ότι, ως μη μέλος, δούλεψε μαζί μας πολλές φορές και ότι χρειάζεται να μετατρέψουμε σε ένα πολιτικό «ναι» το κοινωνικό «όχι», που προέκυψε στη χώρα από τα δημοψηφίσματα για τα κοινά αγαθά και από το συνταγματικό δημοψήφισμα. Σε κάθε πόλη ενεργοποιήθηκαν χιλιάδες άτομα που ξαναβρέθηκαν σε μια κοινή εναλλακτική πορεία απέναντι στο φιλελευθερισμό,  και συνεπώς, απέναντι και στο Δημοκρατικό Κόμμα. Λοιπόν, δεν βλέπω γιατί αυτά τα άτομα δεν μπορούν να συμμετέχουν από κοινού σε ένα λαϊκό κίνημα, μαζί με τα κόμματα της αριστεράς, αλλά και μαζί με όποιον κινητοποιείται για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος, των δικαιωμάτων και της προστασίας της εργασίας, της δημοκρατίας. Ακόμη και μ’ αυτούς που δεν λένε ότι είναι αριστεροί, επειδή έχουν αηδιάσει με τη χρήση που έγινε σ’ αυτόν τον όρο τα τελευταία χρόνια. Από το Σάββατο είμαι στη Βαρκελώνη, για την ιδρυτική συνέλευση ενός ενωτικού υποκειμένου με τις προτάσεις που εμείς προωθούμε στην Ιταλία.
Μίλησες με τόνους επαίνου και για τον Λουίτζι Ντε Ματζίστρις.
Νομίζω ότι η εμπειρία της Νάπολης κράτησε μαζί διαφορετικές πραγματικότητες, αλλά που συμμερίζονται μια θέση ξεκάθαρης εναλλακτικής απέναντι στο ΔΚ, ρήξης με την «πολιτικάντικη πολιτική», και ριζοσπαστισμού στα προγράμματα. Η αριστερά δεν μπορεί να συναλλάσσεται με την κάστα: χαρίσαμε αυτή τη λέξη στον Γκρίλο τη στιγμή που ήταν μια λέξη του Μαρξ στα γραπτά του για την Κομμούνα του Παρισιού, και του Γκράμσι όταν μιλούσε για την κυβερνητική κάστα στην υπηρεσία των μεγάλων βιομηχάνων. Χρειαζόμαστε και τη ναπολιτάνικη εμπειρία για μια αριστερά που θέλει να νικήσει και να κυβερνήσει. Κατά τον ίδιο τρόπο, χρειαζόμαστε τις κοινωνικές δυνάμεις που αντιτίθενται στις πολιτικές του Μαρκιόνε, του διευθύνοντος συμβούλου της Fiat. Η Fiom έχει θεμελιώδη σημασία. Είναι θετική και η πορεία της Cgil, που ξεκίνησε μια σκληρή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Υπάρχει και ο εκτός συνομοσπονδίας συνδικαλισμός, με τον οποίο εργαστήκαμε μαζί για τη «no Renzi day».

Κάναμε λάθη

Μήπως είναι πάρα πολλά όλα αυτά; Ο Πάολο Φερέρο τόνισε ότι η αριστερά, κομμουνιστική και μη, έχασε μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας της και από δικό της φταίξιμο.
Κάναμε σοβαρά πολιτικά λάθη, ακόμη και λάθη συμπεριφοράς: ο πατέρας μου εμπιστευόταν τον Νένι και τον Ντι Βιτόριο, γιατί δεν τους θεωρούσε κομμάτι της κάστας, αλλά ανθρώπους που είχαν παίξει τη ζωή τους κορώνα γράμματα για τις αρχές για τις οποίες αγωνίζονταν. Σήμερα δεν πρέπει να εφεύρουμε ένα νέο μάρκετινγκ, η αριστερά είναι αυτή που πρέπει να ξαναρχίσει να κάνει τη δουλειά της, καθώς και αυτοί που την εκπροσωπούν.
Άλλο ευαίσθητο θέμα, αν λάβουμε υπόψη μας την επιφυλακτικότητα και τις δυσκολίες στην οικοδόμηση μιας ενωτικής και εναλλακτικής αριστεράς.
Υπάρχει ένας πλούτος στη χώρα που του αξίζει κάτι περισσότερο από ένα απλό εκλογικό ψηφοδέλτιο και μάλιστα την τελευταία στιγμή. Αυτό, όμως, δεν αφορά μόνο στη θεσμική εκπροσώπηση. Αν στην πολιτική συζήτηση δεν υπάρχει μια άποψη της αριστεράς, όταν η διολίσθηση προς τα δεξιά του ΔΚ έχει επιδεινωθεί στο κοινωνικό πεδίο, αρκεί να δούμε το διάταγμα Μινίτι-Ορλάντο (ΣτΜ διάταγμα που αυξάνει τα κέντρα ταυτοποίησης και απέλασης μεταναστών και καταργεί το δεύτερο βαθμό κρίσης των αιτήσεων ασύλου) αυτή η αδυναμία είναι ένα πρόβλημα για όλους. Πριν από δεκαπέντε χρόνια στη Ρώμη, για να αντιταχθούν στη συνάντηση κορυφής ΕΕ και τις πολιτικές της, θα πρέπει να είχαν συγκεντρωθεί εκατό χιλιάδες άτομα. Όλοι μαζί, όχι με δύο διαδηλώσεις που εκφράζουν εξαιρετικά αισθήματα, αλλά έχουν ελάχιστη συμμετοχή. Πρέπει να πάμε πέρα από τους φράχτες. Όταν το κάνουμε, βλέπε δημοψήφισμα, ο πολλαπλασιαστικός παράγοντας υπάρχει, ξεπερνώντας την αντιπαράθεση μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού, ανακτώντας ορατότητα, και χωρίς να συνεχίζουμε να κόβουμε την τρίχα στα τέσσερα. Γιατί πρέπει να έχουμε τη φιλοδοξία να είμαστε το εργαλείο με το οποίο η πλειοψηφία της χώρας θα υπερασπίζεται τα δικαιώματά της, τις υπηρεσίες, την ποιότητα ζωής.

Κοινή εναλλακτική οπτική

Όμως, στο συνέδριο, η παρέμβαση του Νικόλας Φρατοϊάνι δεν άρεσε σε πολλούς.
Σ’ εμένα ναι, παρότι πιστεύω ότι η Ιταλική Αριστερά πρέπει να έχει το θάρρος να κάνει ένα ακόμη βήμα προς τα εμπρός. Το ίδιο και τα κινήματα, το ίδιο και ο Ντε Ματζίστρις. Το ίδιο και οι πολλοί άνθρωποι μέσα στους οποίους έχει ωριμάσει μια κοινή, εναλλακτική οπτική απέναντι στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στα θέματα της εργασίας, του κοινωνικού κράτους, της Ευρώπης και στα περιβαλλοντικά ζητήματα. Απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό του ΔΚ και της Forza Italia. Απέναντι στη ρατσιστική δεξιά. Καθώς και απέναντι στο Κίνημα 5 Αστέρων, γιατί η περίπτωση του Πάολο Μπερντίνι (ΣτΜ ο πρώην υπεύθυνος για την πολεοδομία του δήμου της Ρώμης, ο οποίος ήρθε σε αντιπαράθεση με τη δήμαρχο και τη δημοτική ομάδα των 5 Αστέρων, επειδή ζητούσε την τήρηση του πολεοδομικού σχεδίου για τη δημιουργία του γηπέδου της Ρόμα) είναι η απόδειξη. Η εμπειρία της Άλλης Ευρώπης το 2014 ήταν θαυματουργή, και ξανάφερε πολλούς στον αγώνα. Έπειτα βρέθηκε σε αδιέξοδο, λόγω των εσωτερικών προβλημάτων της  Sel (Αριστερά, Οικολογία και Ελευθερία). Τώρα, όμως, δεν μπορούμε να χάσουμε άλλη ευκαιρία.



Μετάφραση από το Manifesto
Τόνια Τσίτσοβιτς
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet