giourgos

Του Κωστή Γιούργου

Κάποιες πρώτες επισημάνσεις από την ομιλία του γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Δ. Κουτσούμπα, με την οποία έκλεισαν οι εργασίες του 20ού Συνεδρίου του κόμματος το Σάββατο 1η Απριλίου στον Περισσό.
Η ιδέα. Η αδιαπραγμάτευτη ιδέα ενός επαναστατικού κόμματος που η ιστορική νομοτέλεια του έχει αναθέσει μια αποστολή λυτρωτικών διαστάσεων. Ενός κόμματος «παντός καιρού, ικανό να περνάει μέσα από συμπληγάδες ... και να βγαίνει πάλι μπροστά, αλώβητο, πιο έμπειρο και δυνατό για την εκπλήρωση της αποστολής του...». Η εκπλήρωση της βαθύτατα ανθρώπινης προσδοκίας ανάκτησης του χαμένου παράδεισου. Ένα αρχετυπικό κίνητρο που η σύγχρονη Αριστερά το προσεγγίζει κριτικά χωρίς να το υποτιμά. Εννοείται, η αναζητητική, η ανοιχτή στην αμφισβήτηση Αριστερά...
Η πραγματικότητα. Οι κίνδυνοι της επανάπαυσης, του εφησυχασμού. «Είμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι ...  Η συνειδητοποίηση αυτού του ζητήματος δεν πρέπει να μειώνεται από το γεγονός ότι πάντα στην ιστορία του ένα επαναστατικό Κόμμα βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες καταστάσεις, στις οποίες πρέπει, έχει χρέος να αντεπεξέλθει. Δεν έχει θέση εδώ η άποψη ότι “έχουμε περάσει και χειρότερα” ή “τα έχουμε ξαναπεράσει”». H αναπόφευκτη παραδοχή της απόστασης που χωρίζει τη δύναμη του φαντασιακού πεπρωμένου από τις αδυναμίες του πραγματικού ανθρώπου...
Ένας δυσεπίλυτος γρίφος. Οι σχέσεις κόμματος-κινήματος. Και η ανάγκη επαγρύπνισης μπροστά στο «βασικό και κύριο κίνδυνο στο κίνημα, που είναι ο ρεφορμισμός». Κίνδυνος «που ενισχύεται περισσότερο σήμερα, σε συνθήκες απώλειας κατακτήσεων, γενικότερης υποχώρησης του κινήματος, αρνητικού συσχετισμού... ». Ο φόβος ότι «η επίδειξη μιας απαραίτητης ευελιξίας για την προσέγγιση καθυστερημένων πολιτικά τμημάτων μπορεί να οδηγεί και σε “μπατάρισμα”, σε ανοχή, ακόμα και σε συμβιβασμό, και σταδιακά αυτό να εδραιώνεται, να οδηγεί ακόμα και σε ενσωμάτωση». Ο κίνδυνος στον οποίο εκτίθεται ένα εξ ορισμού συμπαγές, μη διαπερατό κόμμα, κάθε φορά που οι συνθήκες πιέζουν  για τη σύναψη σχέσεων με τη ρευστή, αχειραγώγητη κοινωνική πραγματικότητα και τα απρόβλεπτά της...

Η γραμμή και οι συμμαχίες

Προς συνετισμό. «Μερικές φορές νομίζουμε ότι ξεμπερδεύουμε με το να πετάμε συνθήματα», αβασάνιστα, ακατέργαστα. Συνθήματα υπέρ της εργατικής εξουσίας; Ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο; Όχι, βέβαια! Εδώ «οι σοσιαλδημοκράτες και οι καραμπινάτοι ρεφορμιστές είχαν τέτοια συνθήματα», εμείς θα τα απεμπολίσουμε; Όχι! Το πρόβλημα είναι ότι με την ακατέργαστη συνθηματολογία «μπορεί να διευκολύνουμε αντί να πολεμάμε τον ρεφορμισμό ... Το να μη μας απασχολεί επαρκώς τι λέμε, πώς το λέμε, γιατί το λέμε, σημαίνει υποτιμώ  το καθήκον που έχω σαν συνειδητή πρωτοπορία της τάξης, να ανεβάσω την ταξική πολιτική συνείδηση της μάζας των εργατών». Και μάλιστα με τη δικαιολογία ότι, «σε τελευταία ανάλυση, λέω τη γραμμή», εκθέτοντας όμως έτσι το κόμμα. Διότι η γραμμή δεν είναι «ξύλο απελέκητο, ούτε και οι σύντροφοί μας που θα αναπτύξουν αυτή τη γραμμή» είναι ξύλα απελέκητα. Όμως, η θελκτικότητα όποιας γραμμής (ακόμα και ξύλινης) προϋποθέτει γλώσσα ανοιχτή, ελεύθερη, όχι ξύλινη γλώσσα που κουκουλώνει την ένδεια αναλυτικής σκέψης.
Το αγκάθι «πολιτικές συμμαχίες». «Να μην υποτιμήσουμε την πίεση που ασκείται για πολιτικές συμμαχίες ... Θα επανέρχεται ασταμάτητα...». Πίεση με συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο, καθώς το ΚΚΕ εστιάζει την προέλευσή της «εξ αριστερών» του: «ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Εργατικός Αγώνας, Νέα Σπορά και άλλοι». Πίεση που υπάρχει «κίνδυνος να πάρει και νέα μορφή» σε περίπτωση «είτε αποχώρησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη», είτε έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Που σημαίνει ότι το ΚΚΕ θα βρεθεί μπροστά στην πρόκληση για σύμπηξη ενιαίου μετώπου της εκείθεν του ΣΥΡΙΖΑ «συνεπούς, επαναστατικής» Αριστεράς... Όμως: «Ξεκαθαρίζουμε ότι [το ΚΚΕ] δεν κατεβαίνει σε εκλογές η συμμαχία, ούτε ενιαιοποιείται σε κόμμα ή κοινοβουλευτική ομάδα κ.λπ.», ούτε χορηγεί «βήμα επικοινωνίας» σε άλλους. Επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά ότι ο Περισσός θεωρεί κάθε πολιτικό άνοιγμα ως τον προθάλαμο της συνδιαχείρισης με άλλους της νομοτελειακής ευθύνης του, και το αποκλείει εκ προοιμίου. Εξασφαλίζει έτσι την καθαρότητά του για ένα απροσδιόριστο παρόν. Όσο για μακροημέρευσή του...

Επιπόλαιη ανάγνωση

Η Ενωμένη Ευρώπη. Σε απάντηση της «εξ αριστερών» κριτικής: «Εμείς παλεύουμε για την αποδέσμευση από την ΕΕ συνολικά και σαν Κόμμα και μέσα από τις γραμμές του κινήματος, ενταγμένο στον αγώνα κατά του καπιταλισμού, κατά των μονοπωλίων», όμως παίρνοντας «ταυτόχρονα υπόψη τις φυγόκεντρες τάσεις, τις μεγάλες αντιθέσεις στην ΕΕ, σε περίπτωση που η αστική τάξη επιλέξει άλλο δρόμο...». Εμπιστευόμενοι, προφανώς, την απάντηση στο ερώτημα «μέσα ή έξω από την Ε.Ε.» στον νομοτελειακό εκτροχιασμό του καπιταλισμού. Για τον οποίο το ΚΚΕ διαβεβαιώνει ότι διαθέτει ένα συνολικό σχέδιο αλληλεγγύης, δράσεων, ελέγχου κρίσιμων χώρων, διατροφής, διαγραφής δανείων και χρεών, διεκδίκησης (από ποιόν;) δωρεάν τροφίμων, φαρμάκων, κοινωνικών υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας, μέσων μαζικής μεταφοράς. «Καμιά υποτίμηση σε μισθούς και συντάξεις, επιδόματα σε όλους τους ανέργους. Καμιά διακοπή σε φως, νερό, τηλέφωνο. Πάγωμα πληρωμών. Κούρεμα 50% για στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας και καταναλωτικά δάνεια λαϊκών οικογενειών, πάγωμα δόσεων, διαγραφή τόκων»... Μια απαρίθμηση που η ευκολία της προδίδει, αν μη τι άλλο, επιπόλαιη ανάγνωση της εικόνας της χώρας μέσα στην Ευρώπη και τον κόσμο, ανάγνωση αναντίστοιχη του ρόλου που διεκδικεί το ΚΚΕ.
Η πίεση του χώρου επιβάλλει παύση. Άλλωστε αυτή την Κυριακή δημοσιεύεται στον «Ριζοσπάστη» η Πολιτική Απόφαση του συνεδρίου. Ίσως εκεί απαντηθεί το ερώτημα αν η διετία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - Οικολόγων απασχόλησε στοιχειωδώς το 20ό Συνέδριο, κάτι που δεν ανιχνεύεται ούτε κατ’ ελάχιστο στην ακροτελεύτια ομιλία του γγ της Κεντρικής Επιτροπής.
Αλλά αυτό, ίσως, και να μην είναι ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ δεν θα αποτελέσει σταθμό.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet