georgulas

Σε παρακείμενες στήλες, στη διπλανή σελίδα, παραθέτουμε ένα δείγμα της μεθοδικής προπαγανδιστικής δουλειάς, στην οποία επιδίδονται επί δύο και πλέον χρόνια οι κατεστημένες δυνάμεις της ελεγχόμενης πληροφόρησης, από τη μέρα που έχασαν την παραδοσιακή επαφή και τη συναλλαγή με την κυβερνητική εξουσία. Και επιλέγουμε αυτό το δείγμα, παρότι, αν περνούσε από το χέρι μας, δεν θα αφήναμε τον Τσίπρα να πάει να κόψει ούτε μια κορδέλα, μιμούμενος τον Καραμανλή της δεκαετίας του ’60.
Αν υπάρχει το ενδεχόμενο να υποστεί η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία πολιτική ήττα, αυτό σίγουρα θα συμβεί και επειδή θα έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό τη μάχη στο πεδίο της ενημέρωσης –και όχι των εντυπώσεων. Και δεν θα αρκεί, για να παρηγορηθούμε, να λέμε ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και αδίστακτες, αλλά ούτε μ’ αυτό σώζεται η κατάσταση.
Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Και την κάνουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, που γι’ αυτούς είναι ο καλύτερος. Δεν δίστασαν να πουλήσουν ως θαυματουργό το «νερό του Καματερού», κερδοσκοπώντας με την απελπισία των ανθρώπων, και θα σκεφτούν τη δημοσιογραφική δεοντολογία απέναντι σε μια εχθρική για τα συμφέροντά τους κυβέρνηση της αριστεράς; Το ζήτημα είναι τι κάνουν αυτή η κυβέρνηση, τα κόμματα της κυβέρνησης, και πιο συγκεκριμένα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς αυταπάτες

Η πικρή αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις ωραίες διακηρύξεις για την κατάργηση του τριγώνου της αμαρτίας (πολιτική, τράπεζες, μίντια), όντας στην αντιπολίτευση φαίνεται να φαντασιώθηκε κάποτε πως μπορούσε να βρει οδό συνεννόησης με «μεταμελημένους» βαρόνους της ενημέρωσης, ενώ, όντας στην κυβέρνηση, αποπειράθηκε να βάλει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο με έναν τρόπο που τον έκανε να χάσει σχεδόν κάθε πλεονέκτημα που θα μπορούσε να διαθέτει έναντι των απαξιωμένων στα μάτια του κόσμου καναλιών και καναλαρχών.
Ακόμα χειρότερα: με πράξεις και παραλείψεις επέτρεψε σε οργανωμένα συμφέροντα να αμφισβητήσουν τις προθέσεις του και να εκθέσουν σε ζημιογόνες πολεμικές την ορθή προσπάθεια της κυβέρνησης. Άφησε έτσι περιθώρια να καλλιεργηθεί η εντύπωση πως ήθελε να οργανώσει τη δική του διαπλοκή. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε μήνες τώρα ένα ΕΣΡ, που μάλλον δεν έχει αρχίσει ακόμα να σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει το υπαρκτό πρόβλημα, μια κυβέρνηση με μια πολιτική για τα μέσα στον αέρα, και έναν ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ουσιαστικό σχέδιο για την ασίγαστη μάχη που δίνεται στο πεδίο της ενημέρωσης.
Εκτός αν θεωρήσουμε σχέδιο την παραγωγή νον πέιπερ*, που είναι χρήσιμη όταν γίνεται σωστά, αλλά δεν αρκεί, ή την αυταπάτη ότι κάποιοι άλλοι, που τα συμφέροντά τους πιθανόν εφάπτονται συγκυριακά με τις επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ, θα κάνουν για λογαριασμό τού κόμματος και της κυβέρνησης όσα δεν κάνουν οι τελευταίοι για λογαριασμό τους.
Αναγκαίο είναι να αναζητάς και να βρίσκεις φερέγγυους συμμάχους σε όλα τα πεδία, και στο πεδίο της ενημέρωσης. Δεν γίνεται, όμως, να εναποθέτεις όλες τις προσδοκίες σου σ’ αυτούς. Και πολύ περισσότερο δεν μπορείς να αναθέτεις σ’ αυτούς το σχεδιασμό της πολιτικής σου στο πεδίο της ενημέρωσης, όταν μάλιστα χρειάζεται να γίνει σε αντιπαράθεση με τους όρους προπαγάνδας που επιβάλλουν οι βαρόνοι των μίντια και τα διαπλεκόμενα με αυτούς πολιτικά κέντρα.

Η πολιτική απεχθάνεται τα κενά

Αυτό, ωστόσο, μπορεί να συμβεί ακόμα και χωρίς να το θέλεις, εφόσον αφήνεις ένα μεγάλο κενό στη διατύπωση και την εφαρμογή της δικής σου πολιτικής, που δεν μπορεί παρά να είναι στηριγμένη στα μέσα που εσύ διαθέτεις: υλικοτεχνικές υποδομές και άνθρωποι. Τα μέσα αυτά είναι αποδεδειγμένο ότι αρχίζουν να ενδιαφέρουν και να απασχολούν τα επιτελικά όργανα του κόμματος συνήθως όταν παρουσιάζουν ή παράγουν προβλήματα. Σπάνια συμβαίνει να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης «εν καιρώ ειρήνης». Υπάρχει έστω μια μειοψηφία στα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος, που μπορεί να προκαλέσει μια μεθοδικά οργανωμένη συζήτηση γι’ αυτό το θέμα; Αν είναι πλειοψηφία, ακόμα καλύτερα.
Κι όταν λέμε υλικοτεχνικές υποδομές και άνθρωποι, δεν εννοούμε μόνο έντυπα, ραδιοσταθμούς, ιστοσελίδες και το προσωπικό τους. Εννοούμε όλες τις δυνατότητες που μπορεί να διαθέτει και να αναπτύξει το σύνολο του κομματικού-πολιτικού οργανισμού. Γιατί φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει ως ΣΥΡΙΖΑ την παραδοσιακά αποτελεσματική ισχύ του κάθε μέλους, του κάθε οπαδού, που τώρα, με τα σύγχρονα μέσα δικτύωσης, αλλά και με παλιές μορφές που μπορούν να ξαναζωντανέψουν (σκεφτείτε, για παράδειγμα, την εκσυγχρονισμένη πρακτική της «εφημερίδας τοίχου»), μπορεί να πολλαπλασιαστεί και να αποτελέσει επικίνδυνο αντίπαλο της μαζικής προπαγάνδας που βιώνουμε καθημερινά.
Αυτό, προφανώς, προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα παραδοχή τής συγκεκριμένης ανάγκης και του προβλήματος που αποτελεί η ικανοποίησή της. Κατόπιν, προϋποθέτει πολιτική απόφαση για επίλυσή του και τέλος, σοβαρή, δημοκρατική και συλλογική συζήτηση για την αναζήτηση λύσεων. Οι οποίες θα στηρίζονται στην αξιοποίηση και όχι την υποβάθμιση των ήδη διαθέσιμων μέσων, στη διεύρυνση των οριζόντων τους και όχι στη συρρίκνωσή τους, στην ανάθεση συγκεκριμένων πολιτικών ρόλων και ελεγκτικών του κυβερνητικού έργου ευθυνών και όχι στην εργαλειακή εκμετάλλευσή τους. Και, βέβαια, στην ενίσχυση της συνείδησης σε κάθε μέλος, σε κάθε οπαδό ότι τα μέσα αυτά δεν είναι χρήσιμα μόνο για τη δική τους ενημέρωση, αλλά και για την αναβάθμιση των ίδιων σε ισχυρούς πομπούς ενημέρωσης και ευαίσθητους δέκτες και αναμεταδότες προς τα πάνω της κριτικής των πολιτών.

Χ. Γεωργούλας


Σημείωση: Αξίζει να θυμίσουμε ότι, όταν ακόμη ήταν αξιωματική αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ, εξόπλιζε τα στελέχη του, και δι’ αυτών τα μέλη του, με τη λεγόμενη τεκμηρίωση, δηλαδή εκτενέστερα ενημερωτικά σημειώματα για κρίσιμα ζητήματα επικαιρότητας ή πολιτικής επιλογής, για τα οποία είχε θέσεις και ήθελε να τις προβάλει παρά τις μονίμως αντίξοες συνθήκες στο πεδίο της ενημέρωσης.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet