ververis

Του Γ. Βερβέρη*

Οι Τόρυς της Αγγλίας και το κόμμα των Ιρλανδών Ενωτικών απειλούν να τινάξουν στον αέρα τη συνθήκη της Μεγάλης Παρασκευής του 1998. Η συνθήκη αυτή, κορύφωση μιας ειρηνευτικής διαδικασίας που άρχισε το 1950, τερμάτισε την ένοπλη βία στη Βόρεια Ιρλανδία, που ακόμη αποτελεί έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου. Η συνεργασία των φρεσκοεκλεγμένων κυβερνήσεων του Λονδίνου και του Δουβλίνου και η πολιτική επιρροή του Μπιλ Κλίντον είχαν κάνει τότε τον ΙRA να επιστρέψει στην κατάπαυση του πυρός και στη συμφωνία για σχηματισμό τοπικής ηγεσίας που θα μοιράζονταν σε όλους τους ιρλανδικούς θεσμούς. Τώρα η κυβέρνηση των Τόρυς με τις ενέργειές της απειλεί να ανατρέψει ότι πέτυχε η σχεδόν 20ετής ειρηνευτική διαδικασία που προέκυψε. Οι προσπάθειές τους δε εντείνονται, καθώς ο άνεμος του εκλογικού αιφνιδιασμού δεν φουσκώνει πλέον τα πανιά τους, ενώ τα κύματα των προβλημάτων από την οικονομική κρίση γιγαντώνουν από το Brexit και χτυπούν από παντού το ακυβέρνητο σκάφος.
Στο μεταξύ η τοπική διακυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας δεν έχει αποκατασταθεί από τις εκλογές της 2ας Μαρτίου 2017 μέχρι σήμερα. Η κατάσταση, όμως, αυτή δεν είναι απλώς ένα μετεκλογικό δημιούργημα. Από το 2010 και την εκλογή της κυβερνητικής συμμαχίας των Τόρυδων έχει υιοθετηθεί μία πολιτική ενίσχυσης των αγγλόφιλων ενωτικών στη Βόρεια Ιρλανδία, αυτών δηλαδή που θέλουν ο Βορράς να μην έχει σχέση με το υπόλοιπο νησί. Και τα δύο μεγάλα αγγλόφιλα κόμματα δεν είναι τυχαίο ότι υποστήριξαν όλα τα μέτρα λιτότητας, το Brexit, την κοινή ιστορική αφήγηση της περιοχής με την Αγγλία, καθώς απέτρεψαν την προώθηση ζητημάτων ισότητας. Από το 2010 οι ηγεσίες και των δύο αγγλόφιλων  κομμάτων δεν έχαναν την ευκαιρία να υπονομεύσουν τις ειρηνευτικές διαδικασίες που είχαν δρομολογηθεί από τη συνθήκη της Μεγάλης Παρασκευής. Και μάλιστα ένα συγκεκριμένο κομμάτι του DUP με αρκετά μεγάλη επιρροή, ανοιχτά αντιτίθεται τα τελευταία 7 χρόνια στη συνθήκη που και το ίδιο έχει αποδεχθεί και υπογράψει. Δεν αντέχουν να δεχθούν τη διανομή της εξουσίας με το Σιν Φέιν και είναι εχθρικοί απέναντι στην ισοπολιτεία με τους Δημοκρατικούς, την ιρλανδέζικη καταγωγή, τις εθνικές μειονότητες, τα δικαιώματα των γυναικών και την lgbtq κοινότητα. Είναι αυτοί οι ίδιοι που είχαν πετάξει από την ηγεσία του κόμματος το Ίαν Πέισλι, αυτόν που είχε πετύχει να  κάνει εκτός από ειρήνη το1998, και συμμαχία  ανάμεσα στο κόμμα τους και στο Σιν Φέιν το 2007. Διακρίνονται δε διαρκώς για τη στενομυαλιά τους.

Αλαζονεία και διαφθορά

Αυτό είναι που τους οδηγεί στο να μπλοκάρουν μέχρι σήμερα  τη διαδικασία ανάδειξης κυβέρνησης μετά τις πρόσφατες εκλογές. Αυτό είναι επίσης που τους έκανε να δουν την εκλογική τους δύναμή να μειώνεται. Η αλαζονεία τους, όμως, δεν περιορίστηκε εκεί. Τους οδήγησε και στη διαφθορά. Γι’ αυτό και η ηγέτης τους Αρλίν Φόστερ αντιμετωπίζει κατηγορία για υπεξαίρεση. Η εθελοτυφλία τους έχει οδηγήσει στο να μη λαμβάνουν το καθαρό μήνυμα των πρόσφατων εκλογών, ότι το στάτους κβο στη Βόρεια Ιρλανδία έχει ανατραπεί. Ο πολιτικός χάρτης έχει αλλάξει, και αυτό αφορά όχι μόνο τους ιρλανδούς ενωτικούς, αλλά και τη βρετανική κυβέρνηση. Χρησιμοποιούν, μάλιστα, ως επιχείρημα ότι για την κατάσταση ευθύνεται το Σιν Φέιν, διότι δεν μπορεί να συμμετάσχει στους θεσμούς χωρίς την προτροπή του ηγέτη  του, Μάρτιν Μακ Γκίνες που πρόσφατα πέθανε.
Η Τερέζα Μέι με τις αιφνιδιαστικές εκλογές της 8ης Ιουνίου που προκήρυξε, είναι η καθαρότερη απόδειξη ότι οι Τόρυς αποδεσμεύονται από κάθε πολιτική διαδικασία δέσμευσης στη Β. Ιρλανδία. Εφαρμόζουν μία απόφαση, η οποία δεν συμπεριλαμβάνει την  Συνθήκη της Μεγάλης Παρασκευής, που στηριζόταν στην αμοιβαία ισότητα, στο σεβασμό και στην ακεραιότητα.
Το παραμύθι ότι θα έχουμε μία σύντομη αναβολή στη συγκρότηση τοπικής διοίκησης ως τη διεξαγωγή των εκλογών, και μετά θα συνεχίσουμε στη συγκρότηση της τοπικής κυβέρνησης στη Βόρεια Ιρλανδία πρέπει να σταματήσει. Αυτοί που το υποστηρίζουν, είναι οι ίδιοι που τρομάζουν στην εικόνα μίας όλο και ισχυρότερης και ανεξέλεγκτης τοπικής κυβέρνησης στη Σκωτία και μιας Ιρλανδίας χωρίς σύνορα, όπως είναι τώρα, πριν το Brexit. Όλη αυτή η κατάσταση είναι η αιτία για έναν πολιτικό συναγερμό όλων όσων έχουν επενδύσει στην ειρήνη, στη δημοκρατία και στις πολιτικές διαδικασίες που καθιέρωσε η Συνθήκη της Μεγάλης Παρασκευής.
Μέσα σε αυτό το πολιτικό κλίμα, η κυβέρνηση του Δουβλίνου δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη. Ως εγγυητής της Συνθήκης πρέπει να ζητήσει την πολιτική ευθυγράμμιση της Βόρειας Ιρλανδίας με τους όρους της συνθήκης ανακωχής. Είναι όμως αποφασισμένη να το κάνει;

* Συντονιστής Ευρωπαϊκής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ.
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet