Του Κωστή Γιούργου

Δεν είναι ήττα της κυβέρνησης, όπως κόπτεται ο κ. Μητσοτάκης, η προκαταρκτική συμφωνία της Τρίτης ανάμεσα στους «θεσμούς» και την ελληνική διαπραγματευτική ομάδα για κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης. Πολύ περισσότερο, δεν είναι ήττα της χώρας μια συμφωνία που ανοίγει άμεσα το δρόμο για την εκταμίευση της δεύτερης δόσης του δανείου, την ένταξη, σε δεύτερο χρόνο, της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και, τελικά, την επίλυση του «γρίφου» της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Ενός «γρίφου» στον οποίο έχουν εμπλακεί ΔΝΤ και Βερολίνο για δικούς τους λόγους, αλλά που το κόστος από την καθυστέρηση το πληρώνει άλλος: η χώρα και η προσπάθεια να μπει σε τροχιά ανάπτυξης η ελληνική οικονομία. Δεν παραπέμπει σε ήττα η δήλωση αξιωματούχου της Ευρωζώνης, μετά το πέρας της συνεδρίασης του EuroWorking Group της Πέμπτης, για διευθέτηση «στο άμεσο μέλλον της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους στη βάση της συμφωνίας του Μαΐου του 2016», δηλαδή επίτευξη μιας συνολικής πολιτικής συμφωνίας στη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στις 22 Μαΐου, που θα περιλαμβάνει και το χρέος.
Δεν είναι ούτε νίκη, βέβαια. Η συμφωνία δεν δικαιολογεί θριαμβολογίες: «Δεν έχουμε ανάγκη από ένα αριστερό success story», δήλωσε υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος, θέλοντας να προλάβει τον δικαιολογημένο αναστεναγμό ανακούφισης πριν αυτός εκτραπεί σε πανηγυρισμούς. Η κυβέρνηση έχει επίγνωση ότι πρόκειται για μια συμφωνία με όρους που ανοίγουν μεν τις προοπτικές απαλλαγής της χώρας, με χρονικό ορίζοντα έναρξης τον Αύγουστο του 2018, από τον βρόγχο της επιτροπείας, όμως δεν παύουν να είναι όροι δυσβάστακτοι για τον πολύ λαό, με μειώσεις επιδομάτων, περικοπή συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου, περιστολές στα εργασιακά, περικοπές στο δικαίωμα των εργαζομένων στον ελεύθερο χρόνο, σαν αποτέλεσμα (και) του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές, μεταρρύθμιση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας κ.λπ. Γνωρίζει ότι τα αντίμετρα που θα καταθέσει, μαζί με τα μέτρα, προς επικύρωση στη Βουλή έως τις 17 Μαΐου είναι μεν θετικά -είναι, επιπλέον, μέτρα που συμφωνήθηκαν για πρώτη φορά από καταβολής μνημονίων- όμως τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα δεν θα ευεργετηθούν παρά μόνο έμμεσα και μεσοπρόθεσμα από τα αντίμετρα, που, ομολογημένα, δεν θα ισοφαρίσουν στο ακέραιο τις απώλειες.

Ο παράγοντας του χρέους

Σταθμίζοντας τα παραπάνω με μέτρο αφενός την επιδιωκόμενη ανακούφιση των ασθενέστερων και, αφετέρου, το πολιτικό κόστος που συνεπάγεται η εφαρμογή τους, ο πρωθυπουργός, αναπτύσσοντας την Πέμπτη στα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου την πολιτική πλατφόρμα ανανέωσης της κυβερνητικής θητείας με ορίζοντα εξαετίας, έστειλε σαφές μήνυμα στους δανειστές: Τα μέτρα και τα αντίμετρα θα κατατεθούν προς ψήφιση από τη Βουλή, όμως ούτε αυτά ούτε εκείνα θα τύχουν έμπρακτης εφαρμογής, αν συνεχιστούν οι προσχηματικές καθυστερήσεις εκ μέρους τους, υπενθυμίζοντας ρηματικά ότι «ισχύει στο ακέραιο πως χωρίς λύση για το χρέος, δεν υφίστανται μέτρα» και προσθέτοντας, για την ακρίβεια των λόγων του, ότι «μέχρι τη συνεδρίαση του EuroGroup της 22ας Μαΐου θα πρέπει να έχουν σαφώς περιγραφεί τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος».
Θα αποδειχθεί αποτελεσματική η υπενθύμιση; Γι’ αυτό μπορούν να μιλήσουν μόνον όσοι, από το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον, γνωρίζουν αν και σε ποιο βαθμό η επιστροφή των «θεσμών» στην Αθήνα και η θετική και έγκαιρη επίτευξη της συμφωνίας της Τρίτης επηρεάστηκε από το ενδεχόμενο που άφησε ανοιχτό ο Αλέξης Τσίπρας, να ζητήσει, δηλαδή, έκτακτη Σύνοδο Κορυφής των επικεφαλής των κρατών-μελών της ΕΕ, προκειμένου να αρθεί το αδιέξοδο...
Τώρα το ξέρουμε όλοι, ακόμη και όσοι δυσφορούμε και στη σκέψη ακόμη της παραμικρής σπίλωσης του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς: η συμφωνία της Τρίτης στη Αθήνα είναι, συν τοις άλλοις, ένα μάθημα. Ένα μάθημα για κάθε ενδιαφερόμενο να βελτιώσει τις επιδόσεις του στην άσκηση της πολιτικής τέχνης σε όλα τα δυνατά περιβάλλοντα: από το ημίφως του παρασκηνίου μέχρι το άπλετο φως της αναμέτρησης σε επίπεδο κορυφής, υπό τα όμματα πάσης Ευρώπης, απ’ το Ελσίνκι μέχρι τη Βαλέτα κι απ’ τη Λισαβόνα μέχρι τη Λευκωσία.

Η πικρή γνώση

Από το συγχρωτισμό μας, οι «εταίροι», χωρίς να το επιδιώξουν, μας έκαναν σοφότερους, βοηθούσης και της μνήμης: Νταβός 2015, η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον κ. Σόιμπλε^ η βεβαιότητα ότι και αυτή τη φορά ο γερμανός υπουργός κάποια προσβολή επιφύλασσε στους Έλληνες^ και η επιβεβαίωση, υπό μορφήν μιας ατάκας μνημειώδους αγένειας. Παραφράζοντας το γνωστό «It’s the economy, stupid!» του Μπιλ Κλίντον, ο κ. Σόιμπλε ξεστόμισε, απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό, τη φράση «It’s the implementation, stupid!» («Είναι η εφαρμογή, ανόητε!»), ολοκληρώνοντας με αυτό την προτροπή του: «Αν θέλετε να κάνετε ισχυρότερη την Ελλάδα, πρέπει να εφαρμόσετε ό,τι έχουμε συμφωνήσει!». Ούτε το φρύδι του Αλέξη Τσίπρα δεν σάλεψε στο άκουσμα της φράσης, είχαμε γράψει τότε. Και αυτό όχι μόνο επειδή η Ελλάδα βρισκόταν κυριολεκτικά κολλημένη στον τοίχο. Κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα. Αντιθέτως, ο κ. Σόιμπλε βρίσκεται μπροστά στο γρίφο των εκλογών στη χώρα του το φθινόπωρο.
Να υποθέσουμε ότι και οι «εταίροι» έχουν γίνει σοφότεροι από τον συγχρωτισμό τους με μια χώρα που, ατυχώς, κατά τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο, Μάνφρεντ Βέμπερ, έχει για πρωθυπουργό έναν κομμουνιστή, μετά, μάλιστα, και τη διάψευση των προσδοκιών τους για μια σύντομη «αριστερή παρένθεση»; Θα ήταν παρακινδυνευμένο. Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι ίσως εισέπραξαν το πλήρες νόημα της φράσης που απηύθυνε προχθές στο Υπουργικό Συμβούλιο, αναφερόμενος στους «εταίρους», ο Αλέξης Τσίπρας: «Δεν είναι φίλοι μας» -πράγμα που, προσθέτουμε εμείς, θα σπεύσουν να το επιβεβαιώσουν μετά τις γερμανικές εκλογές. Ας κερδηθεί, λοιπόν, μέχρι τότε η ισχυρή δέσμευση για διευθέτηση του χρέους. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου, και όχι μόνο για την κυβέρνηση της Αριστεράς...
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet