samos

Το Σάββατο 27 Απριλίου του 2013, την ώρα που έξω από την αιμοδοσία του νοσοκομείου Σάμου, νεοναζί χρυσαυγίτες επιχειρούσαν να δώσουν αίμα «μόνο για Έλληνες», στη μονάδα εντατικής θεραπείας μια νέα γυναίκα από τη Βουλγαρία έχανε τη μάχη για τη ζωή, μετά από αυτοσχέδια έκτρωση. Δυο στιγμιότυπα από ένα εφιαλτικό παρελθόν, που κάποια εποχή νομίζαμε πως το έχουμε αφήσει οριστικά πίσω μας.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, την Τετάρτη 19 Απριλίου του 2017, οι τρεις αναισθησιολόγοι του νοσοκομείου Σάμου κατέθεσαν την εξής ενυπόγραφη δήλωση: «μόνο όταν υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή ή την υγεία της εγκύου, θα συμμετέχουμε σε τεχνητή διακοπή της κύησης».
Ανεξάρτητα από το παρασκήνιο, τα κίνητρα και τις επιδιώξεις, ανεξάρτητα από το αν η επίκληση της «ηθικής συνείδησης» είναι πραγματική ή προσχηματική, το γεγονός ότι τρεις γυναίκες, επιστήμονες, χρησιμοποιώντας την εξουσία της θέσης που κατέχουν και ασκώντας ένα ατομικό δικαίωμα, που καλώς ή κακώς παρέχει ο νόμος, απαγορεύουν σε χιλιάδες γυναίκες που κατοικούν στο νησί να ορίζουν το σώμα και τη ζωή τους, είναι τρομακτικό. Δεν εξαιρούν ούτε τις περιπτώσεις εγκυμοσύνης μετά από βιασμό, αποπλάνηση ή αιμομιξία, ούτε αν έχουν διαπιστωθεί ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου. Δικαίως έλαβαν τα εύσημα του σεβασμιότατου.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η διοίκηση του νοσοκομείου, η 2η ΥΠΕ και το υπουργείο Υγείας θα εξασφαλίσουν στις γυναίκες του νησιού τη δυνατότητα να ασκούν το δικαίωμα που τους δίνει ο νόμος στο δημόσιο νοσοκομείο του τόπου τους, με όρους αξιοπρέπειας και ασφάλειας της υγείας τους. Όμως, αυτή η πρωτόγνωρη υπόθεση εγείρει ερωτηματικά που πρέπει να απασχολήσουν σοβαρά κάθε προοδευτικό άνθρωπο, τις συλλογικότητες της αριστεράς και ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση.
Επιτρέπεται οι δημόσιοι λειτουργοί να επικαλούνται προσωπικές πεποιθήσεις πολιτικές, ιδεολογικές, φιλοσοφικές, θρησκευτικές ή ηθικές, για να απέχουν από νόμιμες πράξεις που περιλαμβάνονται στα καθήκοντά τους; Τι γίνεται όταν η άσκηση, καταχρηστική ή μη, ατομικού δικαιώματος καταργεί στην πράξη θεμελιώδη δικαιώματα; Πώς μπορεί ένας κοινός νόμος, εν προκειμένω ο κώδικας ιατρικής δεοντολογίας, να αμφισβητεί και να ακυρώνει στην πράξη την συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (Α 5 παρ. 1 του Συντάγματος), όταν αυτή γίνεται μέσα στα πλαίσια που ορίζει ο Νόμος;
Κυρίως, προκύπτει επείγουσα ανάγκη να ερμηνεύσουμε τους κοινωνικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους, που επιτρέπουν μετά από δυόμισι χρόνια κυβέρνησης της αριστεράς, να αναβιώνουν αναχρονιστικές, βαθιά αντιδραστικές και άκρως επικίνδυνες αντιλήψεις και συμπεριφορές. Μήπως έχουμε υποτιμήσει το πεδίο της ιδεολογίας; Μήπως ενδίδουμε αμαχητί στην ιδεολογική ηγεμονία του αντιπάλου; Μήπως είναι καιρός ο αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων να πάρει κεντρική θέση στην ατζέντα κόμματος και κυβέρνησης;

Νίκος Σ. Κακλαμάνης
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet