Του Κωστή Γιούργου

Δεν εξέπληξε η πόλωση και η απουσία συναινετικής διάθεσης εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης ειδικά, κατά τη διήμερη συνεδρίαση της Βουλής. Αντιθέτως, επιβεβαιώθηκε ξανά η άποψη ότι ο κ. Μητσοτάκης έχει «αυτοπαγιδευτεί» στη γραμμή της πόλωσης, υπολογίζοντας να εμπλέξει κυβέρνηση και πρωθυπουργό σε μια διελκυστίδα αντεγκλίσεων και φραστικών ακροτήτων ικανή να αφυπνίσει κάποια υποτιθέμενα «αντι-αριστερά» αντανακλαστικά του κεντρώου χώρου.
Μη αντιλαμβανόμενος ότι έχει αρχίσει προς πολλού να γίνεται αντιπαραγωγικός στην επανάληψή του, ο κ. Μητσοτάκης, μιλώντας στη Βουλή κατήγγειλε για πολλοστή φορά «τη χειρότερη κυβέρνηση της ιστορίας», προσέβαλε συλλήβδην τους βουλευτές της πλειοψηφίας, λέγοντας ότι «θα ψηφίσουν ούτως ή άλλως το νομοσχέδιο, όχι για [να ρυθμιστεί] το χρέος, αλλά για την καρέκλα», και επιτέθηκε σκαιότατα κατά του Αλέξη Τσίπρα, αποκαλώντας τον ανίκανο πρωθυπουργό και πολιτικό απατεώνα.
Τι ακριβώς επιδιώκει με αυτό το αντιπολιτευτικό ύφος; Να πείσει ότι έχει το σθένος να κυβερνήσει τη χώρα, ακόμη κι αν στο μεταξύ την έχει διχάσει σε βάθος χρόνων; Ίσως αυτό πιστεύει. Όμως αυτό που πραγματικά συμβαίνει –αλλά μάλλον του διαφεύγει–είναι άλλο. Ο κ. Μητσοτάκης θέλει να καταστήσει τη σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα τόσο προβληματική ώστε να αποκλείεται εκ προοιμίου να συμβεί αυτό που φοβάται. Να βρεθεί, δηλαδή, ενώπιον των ευθυνών του, αν ποτέ συμβεί να κληθεί θεσμικά από τον πρωθυπουργό σε μια τετ-α-τετ συνάντηση για την διευθέτηση μιας σοβαρής κρίσης, όπου ο ίδιος θα έχει το δεύτερο ρόλο. Γι’ αυτό προτάσσει διαρκώς το αίτημα των εκλογών. Θέλει η ετυμηγορία της κάλπης να τον απαλλάξει, το ταχύτερο δυνατόν, από το φόβο μιας αναμέτρησης που θα αναδείκνυε τις ελλείψεις του.

Εσωκομματικές ανησυχίες

Ό,τι κι αν συμβαίνει, πρόκειται για μια πραγματικότητα που προκαλεί εσωκομματικές ανησυχίες. Την παραμονή της ψηφοφορίας στη Βουλή, ο πρώην υπουργός της ΝΔ, Γιώργος Βουλγαράκης, μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, δήλωσε: «Το αίτημα που τέθηκε εξαρχής από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για εκλογές δεν εξυπηρετούσε τίποτα, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος». Και υπογράμμισε: «Η αντιπολίτευση θα πρέπει να προετοιμάζεται πολύ σοβαρά για το μέλλον. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να εξαντλήσει την τετραετία. Θα προσπαθήσει να κεφαλαιοποιήσει αυτό που η ίδια θεωρεί επιτυχία της... Η αντιπολίτευση θα πρέπει να αξιοποιήσει τον χρόνο, ώστε να οργανωθεί, να μιλήσει απλά ... να συμφιλιώσει τον λαό με τα αληθινά προβλήματα...». Με άλλα λόγια, τα πράγματα έχουν πάρει τέτοια τροπή, που η κυβέρνηση της Αριστεράς θα εξαντλήσει την τετραετία. Αξιοποιήστε, λοιπόν, το χρόνο, κ. Μητσοτάκη, ασχοληθείτε με τα προβλήματα, πάψτε να ζητάτε εκλογές. «Η Νέα Δημοκρατία όταν πάει σε εκλογές, πρέπει να πάει ως θετική επιλογή» – όχι ως επιπόλαιη αντιπολιτευτική επιλογή.
Ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει ότι τους προβληματισμούς του κ. Βουλγαράκη συμμερίζονται πολλοί εντός του κόμματος. Θα αργήσει, ωστόσο —αν ποτέ το κάνει ειλικρινά— να αλλάξει γραμμή πλεύσης. Κι αυτό γιατί επέλεξε να στρέψει το κατεξοχήν κόμμα της συντηρητικής παράταξης σε κατευθύνσεις άλλες από τις ιδρυτικές παραδοχές του.
Την επομένη της συνέντευξης Βουλγαράκη, επανήλθε λάβρος στο αίτημά του για εκλογές: «Σας καλώ αφού ψηφίσετε μέτρα και αντίμετρα, να παραιτηθείτε, κ. Τσίπρα». Κι αυτό, μολονότι γνωρίζει ότι το δημοσκοπικό προβάδισμα του κόμματός του, εκτός από αμφισβητούμενο και εφήμερο, δεν δείχνει, επιπλέον, νεοδημοκρατικές «επιδώσεις» ικανές να χαρίσουν αυτοδυναμία: τα ποσοστά της ΝΔ δεν ξεπερνούν το 30%, δεν δίνουν αυτοδυναμία, ενώ, παράλληλα, τίποτα δεν εγγυάται μετεκλογικές κυβερνητικές συνεργασίες. Έτσι, ως πιθανότερο εμφανίζεται, όποτε κι αν γίνουν εκλογές, το ενδεχόμενο επαναλειπτικών εκλογών με απλή αναλογική και χωρίς το «φιλοδώρημα» των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν καταλάβει τη δεύτερη θέση, γίνεται ρυθμιστής του μεταμνημονιακού πολιτικού τοπίου.

Αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης

Πολλοί στη ΝΔ δυσφόρησαν ακούγοντας τον αρχηγό τους να βεβαιώνει προχθές στη Βουλή ότι: «Έχουμε το δικό μας σχέδιο για έξοδο από την κρίση. Θα το θέσουμε στην κρίση του ελληνικού λαού όταν έρθει η ώρα» – εννοείται η ώρα των εκλογών, φράση αποκαλυπτική της πολιτικής ένδειας που πασχίζει να κρυφτεί πίσω από συνθήματα. Η αναντιστοιχία ανάμεσα στον κ. Μητσοτάκη και την πραγματικότητα έχει από καιρό αφυπνίσει τα αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης εντός του κόμματος, που τελούσαν σε ύπνωση αλλά δεν είχαν εκλείψει. Οι σχέσεις του κ. Μητσοτάκη με τους βουλευτές του κόμματός του εξαρχής δεν ήταν ανέφελες. Στις εσωκομματικές εκλογές οι συνάδελφοί του βουλευτές τον στήριξαν ελάχιστα έως καθόλου. Έκτοτε, βασικό μέλημά του ήταν να τους προσεγγίσει, ώστε να παγιωθεί στο θέση του, να εξασφαλίσει την ενότητα και να χαράξει αντιπολιτευτική στρατηγική. Ακριβώς η αποτυχία του να παράξει σοβαρή και συνεκτική στρατηγική, αφενός, και η επιλογή του να εξαρτήσει την επικράτησή του εσωκομματικά από ακροδεξιά πρόσωπα, ιδέες και γλώσσα, αφετέρου, δυσχεραίνει εξαιρετικά την προσέγγιση.
Πολλοί δεν αποκλείουν την, περιορισμένη προς το παρόν, πιθανότητα η αντιπολιτευτική στρατηγική του κ. Μητσοτάκη να καταρρεύσει πριν τις εκλογές, συμπαρασύροντάς και τον ίδιο. Δεν θεωρείται απίθανη ακόμη και παρέμβαση «μεγάλων» ονομάτων, για αλλαγή ηγεσίας πριν τις εκλογές, προκειμένου να αποφευχθεί μια σαρωτική αποτυχία που θα «πάγωνε» το κόμμα για πολλά χρόνια, όπως συνέβη κατά το παρελθόν. Διότι δεν είναι μόνο το αδιέξοδο του αιτήματος για άμεσες εκλογές, που με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης καταρρέει, αποκαλύπτοντας ελλιπή εκ μέρους του ικανότητα διαμόρφωσης των εξελίξεων. Είναι η εμφανής υστέρηση του πρόεδρου της ΝΔ στην προσωπική αντιπαράθεση και σύγκριση με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που αποβαίνει δραματικά εις βάρος του κόμματός του, όταν το διαρκές ζητούμενο είναι η προσέγγιση των μετριοπαθών ψηφοφόρων, στους οποίους η συντηρητική δεξιά πάντα προσέβλεπε.


ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet