Δύσκολο το μακρύ, μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο Eurogroup. Ως τότε, ιδίως όσο πλησιάζει η 15η Ιουνίου και πυκνώνει ο χρόνος, θα γίνουν πολλές διαβουλεύσεις, πολλές παρασκηνιακές συζητήσεις, πολλές δηλώσεις. Και πάντοτε θα είναι πιθανή και η επαλήθευση της γνωστής τακτικής να μένουν άλυτα για αργότερα τα ζητήματα. Μόνο που αυτή τη φορά το κόστος της αναβολής ή της κουτσής λύσης είναι τρομακτικό για τον ενδιαφερόμενο, την Ελλάδα.

Κερδίζει έδαφος το βελτιωμένο σενάριο Σόιμπλε

Από το Eurogroup της 22ας Μαΐου ως αυτή τη στιγμή δεν ξεκαθάρισαν και πάρα πολλά πράγματα. Το σαφές, μάλλον, είναι μόνο ότι το ΔΝΤ αποστασιοποιείται περαιτέρω και Γερμανία και Ελλάδα αναζητούν λύσεις χωρίς αυτό. Ελάχιστες πιθανότητες υπάρχουν να επανέλθει η πρόταση συμμετοχής του στο πρόγραμμα χωρίς χρήματα. Το δεύτερο κομβικό ζήτημα που τίθεται είναι η στάση της ΕΚΤ και το περιθώριο αποδοχής της Ελλάδας στα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης. Αλλά κι αυτό έχει απορριφθεί κατ’ αρχάς από αξιωματούχους της ΕΚΤ. Η συνάντηση, ωστόσο, Τσακαλώτου-Ντράγκι κράτησε αρκετή ώρα και δεν διέρρευσε τίποτε σχετικά με τη συζήτησή τους. Επομένως, η συμμετοχή στην ποσοτική χαλάρωση, είναι, κατά κάποιο τρόπο, υπό συζήτηση, υπάρχει μικρή ελπίδα.
Το περισσότερο πιθανό σενάριο, φαίνεται να είναι, αυτό που στηρίζεται στην πρόταση Σόιμπλε –δια του Ντάισελμπλουμ– στο Eurogroup, κάπως βελτιωμένη για να χωράει υπό προϋπόθεση, την ποσοτική χαλάρωση, όχι τίποτε άλλο, π.χ., συμμετοχή του ΔΝΤ. Μια απόφαση, π.χ., του Eurogroup στις 15 Ιουνίου ότι η ελληνική οικονομία πάει καλά, ότι περατώθηκε η αξιολόγηση κ.τ.λ. μπορεί να αποτελέσει το έδαφος για κάτι τέτοιο. Ασφαλώς περιλαμβάνει τη δόση και δοκιμαστική έξοδο της Ελλάδας στις αγορές. Υπάρχει, βέβαια, και η τελευταία λύση που η πρόταση στο Eurogroup της 22ας Μαΐου απλώς συνοδεύεται από αυξημένη δόση για να καλυφθούν ανάγκες ληξιπρόθεσμων, και δυνατότητα εξόδου στις αγορές. Δεν περιλαμβάνει ποσοτική χαλάρωση.

Επιθέσεις στην ελληνική πλευρά

Όσο και αν μπερδεύεται κανείς από τα πολλά σενάρια ένα είναι πολύ καθαρό. Η ελληνική πλευρά είναι ξανά στριμωγμένη, οι δανειστές, διαφωνώντας, έχουν υπαναχωρήσει και μένει ουσιαστικά, η Γερμανία με ελαφρά επιρροή της Γαλλίας να δώσει την τελική λύση. Οι σύμμαχοι, λόγω τακτικής, της Ελλάδας, όπως το ΔΝΤ για το χρέος, αποδείχθηκαν αφερέγγυοι. Οι μονιμότεροι σύμμαχοι αποδείχθηκαν ανίσχυροι. Η Γερμανία, τώρα, πιο απελευθερωμένη από το πολιτικό κόστος της μη συμμετοχής του ΔΝΤ, θα αναζητήσει πολιτικά αντίβαρα, τα οποία, το πιο πιθανό, θα είναι εις βάρος της Ελλάδας.
Έτσι ερμηνεύεται και η μάλλον ξαφνική επίθεση του κ. Σόιμπλε στον έλληνα πρωθυπουργό και την ελληνική κυβέρνηση την Πέμπτη. Επέρριψε ευθύνες στο «ελληνικό πολιτικό σύστημα το οποίο με ή χωρίς την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις του». Έγιναν βήματα προόδου, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, συμπληρώνοντας, ωστόσο, πως «η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας συνεχίζει να επιμερίζει το βάρος στα αδύναμα στρώματα». Στη συνέχεια κατηγόρησε προσωπικά τον Αλέξη Τσίπρα ότι «βγήκε με την υπόσχεση να καταργήσει τα φορολογικά προνόμια για τους εφοπλιστές, αλλά τίποτα δεν έγινε». «Έγιναν πολλά αλλά όχι αρκετά», συμπλήρωσε. Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης δεν άργησε. «Οι ευθύνες του κ. Σόιμπλε για τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης, έχουν καταγραφεί ιστορικά. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθεί να επιρρίψει τις ευθύνες σε άλλους». Επικριτικός ήταν και ο κ. Μοσκοβισί ενόψει του κρίσιμου Eurogroup «Το να αποφασίζουμε πίσω από κλειστές πόρτες για τη μοίρα της Ελλάδας δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ χωρίς δημοκρατική λογοδοσία». Ο ευρωπαίος Επίτροπος χαρακτήρισε μάλιστα αυτή την προσέγγιση εντελώς «απαράδεκτη».

Ιδιαίτερη προσοχή

Η ελληνική κυβέρνηση μπροστά σ’ αυτό το επικίνδυνο και σύνθετο σκηνικό εκβιασμών είναι ιδιαίτερα προσεκτική, και πολύ σωστά. Η βάση του εκβιασμού είναι οι αποφάσεις του Eurogroup, που θα εμφανίζουν μια ελληνική οικονομία γεμάτη αβεβαιότητες. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο παρά η ρετσινιά ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο, τα ελληνικά ομόλογα αναξιόπιστα, η πορεία της οικονομίας επισφαλής. Ποιος επενδυτής ξεκινά δουλειά σε μια τέτοια οικονομία.
Η μείζον προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης, ως εκ τούτου, είναι να εξουδετερώσει, όσο μπορεί, αυτό το βαρύ φορτίο. Γι’ αυτό συζητά και ενδιάμεσες λύσεις που θα προϋποθέτουν, όμως, μια οικονομία που προχωρά, ανακάμπτει. Ακόμη και όταν το ΔΝΤ δεν δώσει άποψη για βιώσιμο χρέος ή η ΕΚΤ, εξ αυτού, δεν προχωρήσει την ποσοτική χαλάρωση, αλλά αξιολογήσει θετικά την πορεία της ελληνικής οικονομίας, όπως και το Eurogroup, επομένως η έξοδος στις αγορές να καταστεί δυνατή. Όλα αυτά, βέβαια, με δεδομένο τον αμοραλισμό των δανειστών, τη δυνατότητά τους για συνεχείς πιέσεις και εκβιασμούς.
Έχουν τεθεί ζητήματα, άραγε, που απαιτούν μια σοβαρή τοποθέτηση απ’ όλα τα κόμματα; Έως τώρα αυτό που προέκυπτε από τη στάση της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης όπως και του Τύπου τους είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνησή του, αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα στις συζητήσεις του με τους δανειστές, τους οποίους με τα λάθη του και τις ιδεοληψίες του τους έχει φέρει στο αμήν! Επιχαίρουν, δε, κάθε φορά που οι δανειστές εκβιάζουν ή αθετούν συμφωνίες.
Πρόκειται για μια άκρως ανεύθυνη στάση που φαίνεται εμποδίζει, πλέον, περαιτέρω την αύξηση της επιρροής της ΝΔ, όπως προκύπτει απ’ όλες τις δημοσκοπήσεις παρά το εύφορο έδαφος που έχει. Και ως φαίνεται αυτό φθάνει σιγά σιγά στα περίχωρα της Πειραιώς ή στους ηγετικούς κύκλους της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης. Γι’ αυτό και πρόσφατα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ψελλίζουν κάποια πράγματα για το χρέος αλλά χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο. Σχεδόν απολογούνται.
Η κυβέρνηση, όπως προέκυψε και από την ομιλία του πρωθυπουργού στον ΣΕΒ, προσπαθεί να διαμορφώσει κλίμα ευνοϊκό για να υπάρξουν τοποθετήσεις που να συνεισφέρουν στη διαπραγμάτευση. Τα θέματα δεν είναι της συγκυρίας, σημείωσε, αλλά αφορούν το μέλλον της χώρας. Έπρεπε από πολύ ενωρίς, αποφεύγοντας τη μεγάλη οξύτητα που μόνο τον κ. Μητσοτάκη ωφελεί γιατί δεν έχει θέσεις, η κυβέρνηση να εγκαλεί την ηγεσία της αντιπολίτευσης για έλλειψη ευθύνης. Θα συναντούσε αυτή η θέση τη μη εκφρασμένη άποψη πολλών πολιτών του συντηρητικού και κεντρώου χώρου.

Παύλος Κλαυδιανός

 

 

 

ΜΜΕ: Συναντούνται η παλιά με τη νέα διαπλοκή

pavlos1

 

Είναι να απορεί κανείς που ξοδεύτηκε τόσος χρόνος και μελάνι, με τη μια καταγγελία να διαδέχεται την άλλη —με τελευταία περίπτωση εκείνη του κ. Σαββίδη— για τη νέα διαπλοκή που εξυφαίνεται στα ΜΜΕ με πρωτομάστορα την κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ υπήρχε, ως φαίνεται, μια λύση πραγματικά αντάξια του ήθους των καταγγελλόντων. Να καταλάβει, δηλαδή, κυρίαρχη θέση στα ΜΜΕ ο κ. Μαρινάκης, για να σωθούν τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ, να αποτραπεί η νέα διαπλοκή, να αναβαθμιστεί η ενημέρωση των πολιτών, να καθαριστεί, επιτέλους, η κόπρος των μίντια κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.
Ο κυνισμός και ο αμοραλισμός επ’ αυτοφόρω! Όσοι όρμησαν κατά του κ. Σαββίδη που αγόρασε το 20% του Mega, βρίζοντας το Μαξίμου και τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα τα βλέπουν όλα εξαίσια. Κάνουν πως δεν βλέπουν ότι το παζλ συμπληρώνεται και ο ΔΟΛ περνάει και ιδιοκτησιακά πλέον στα χέρια της μητσοτακικής ΝΔ, πράγμα που ερμηνεύει και εκ των υστέρων το μποϋκοτάζ του κ. Μητσοτάκη στην πρόταση Τσίπρα, όταν ανέκυψε θέμα ΔΟΛ, να υπάρξει συνεννόηση των κομμάτων για να αντιμετωπισθεί συνολικά το πρόβλημα των υπερχρεωμένων ΜΜΕ επ’ ωφελεία του πλουραλισμού στην ενημέρωση και των θέσεων απασχόλησης.
Γιατί λέμε αμοραλισμός; Διότι οι ίδιοι συνάδελφοι —ή άλλοι κοντυλοφόροι— που απέδιδαν ρόλους υποχθόνιους στον κ. Μαρινάκη, τότε που τον θεωρούσαν άνθρωπο που υπηρετεί το σχέδιο του Μαξίμου, τώρα τον καθαγιάζουν. Είναι γνωστά τα ονόματα αρθρογράφων και ρεπόρτερ. Κρυφά ραντεβού του κ. Μαρινάκη στο Μαξίμου με τον αρμόδιο υπουργό, συναντήσεις σε ταβερνάκια κ.λπ., κ.λπ. Τώρα, όμως, αυτός ο τόσο βεβαρημένος με πολλά και υποψήφιος διαφθορέας των ΜΜΕ, γίνεται η ασπίδα που προστατεύει τον —ύστερο— ΔΟΛ να μην πέσει στα νύχια του ΣΥΡΙΖΑ και να παίξει το ρόλο του. «Ο ΔΟΛ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΕΛΙΔΑ ο εφοπλιστής Βαγγέλης Μαρινάκης πλειοδότησε στο διαγωνισμό», θριαμβολογούν, χωρίς αιδώ, στην πρώτη σελίδα τους τα «Νέα». Και στις μέσα σελίδες δεν κρατιούνται: «νέο κεφάλαιο στην Ιστορία του ΔΟΛ», «Αποστολή εξετελέσθη», «Ένδειξη τιμής στους ιδρυτές». Κανένας ηθικός φραγμός απέναντι στη μνήμη των ιδρυτών, καμιά συστολή μπροστά στη προσφορά επιφανών δημοσιογράφων που εργάστηκαν στον ΔΟΛ.
Και το Μαξίμου; Ελπίζει κανείς ότι το Μαξίμου παρακολουθεί με προσοχή, με αναστοχασμό και με κάποια αυτοκριτική τις εξελίξεις. Δεν του αποδίδεται ολόκληρη η ευθύνη γι’ αυτές, όμως, η πρόκληση παραμένει, είναι μπροστά μας, βλέπουμε καθαρά να συντελείται η συνάντηση της νέας με την παλαιά διαπλοκή. Όπως ανέφεραν τα ρεπορτάζ, θα συνεργαστούν, πλέον, οι κ. Βαρδινογιάννης, Μαρινάκης, Σαββίδης —εξ ου και ο κ. Σαββίδης δεν γίνεται πλέον στόχος επιθέσεων— στη θέση των κ. κ. Βαρδινογιάννη, Ψυχάρη, Μπόμπολα. Στην περίοδο, θυμίζουμε, των διαγωνισμών για τις τηλεοπτικές συχνότητες, τόσα και τόσα είχαν γραφτεί —και όχι μόνο στα «Παραπολιτικά»— ότι δήθεν ο κ. Μαρινάκης «παίζει» με το Μαξίμου, και όμως το Μαξίμου δεν διέψευδε, δεν έκανε τις απαραίτητες κινήσεις που θα εξουδετέρωναν την προπαγάνδα εναντίον του —όταν, μάλιστα, υπήρχε εκείνο το ανοικονόμητο προηγούμενο της συνάντησης πριν τις περιφερειακές εκλογές.
Η πολιτική της κυβέρνησης για τα ΜΜΕ μπορεί, εν τέλει, να μην είναι ιδιαίτερα απαιτητική: έργο σοβαρό και επίπονο για μια αυτόνομη, πλουραλιστική, έγκυρη και ποιοτική ΕΡΤ. Ισότιμες, τυπικές σχέσεις με όλα τα ΜΜΕ. Τίποτε περισσότερο. Ο Τύπος, ιδίως ο ηλεκτρονικός, είναι εναντίον της κυβέρνησης της αριστεράς, εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, και έτσι θα συνεχίσει. Έχει βαθύτερες αιτίες αυτό, ας το καταλάβουν στο Μαξίμου.

Π. Κ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet