Δεν υπάρχει μία αστυνομία, όπως δεν υπάρχει μία κοινωνία

batsoi

Με αφορμή τη συμμετοχή ομάδας αστυνομικών για πρώτη φορά στο Athens Pride, που πήρε μέρος εχθές Σάββατο, η «Εποχή» μιλά με την αστυνομικό Στέλλα Βασιλοπούλου για την προσπάθεια κοινωνικής ευαισθητοποίησης του σώματος.

Τη συνέντευξη πήρε ο Πέτρος Τηγάνης

Με ποια αφορμή συμμετείχατε στο Athens Pride;
Πρέπει να σας πω ότι δεν συμμετείχαμε στην πορεία για να ωραιοποιήσουμε καταστάσεις. Μην ξεχνάμε ότι είναι μια επέτειος από αστυνομική αυθαιρεσία ενάντια στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Η δική μας αντίληψη, προσπάθεια και πρακτική, επιχειρεί να μετατρέψει την αστυνομία σε δίαυλο επικοινωνίας με τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, και η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα είναι μία από αυτές. Νιώθουμε χαρούμενοι και χαρούμενες με αυτή τη συμμετοχή ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Χρειάζεται αλλαγή φιλοσοφίας και εκπαίδευσης

Μπορεί να υπάρξει μια άλλη αστυνομία;
Όχι μπορεί, υπάρχει μια άλλη αστυνομία. Υπάρχουν αστυνομικοί που κινούνται σε μια άλλη αντίληψη. Δεν είμαστε όλοι και όλες ίδιοι. Υπάρχουν αστυνομικοί, γυναίκες και άντρες, που είναι βαθιά αντιρατσιστές, που οραματίζονται μια άλλη κοινωνία, που θα κυριαρχεί η δικαιοσύνη, η ισότητα και η ισονομία. Υπάρχουν αστυνομικοί που ιδεολογικά ανήκουν στην αριστερά, όπως εγώ, όπως πολλοί και πολλές άλλοι. Δεν υπάρχει μία αστυνομία, όπως δεν υπάρχει μία κοινωνία.

Στη συνείδηση πολλών ανθρώπων η αστυνομία, και νομίζω όχι άδικα, ταυτίζεται εν πολλοίς με την καταστολή...
Ναι, θα έλεγα με την εξουσία, την καταστολή, τη βία. Άδικα; Όχι αν σκεφτούμε τα κλειστά κέντρα κράτησης για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, τις υπαρκτές αυθαιρεσίες. Χρειάζεται σοβαρή δουλειά, αλλαγή φιλοσοφίας, διαφορετική εκπαίδευση. Είναι δύσκολο να μαθαίνεις για εξουσία και την επομένη ημέρα να θέλεις να έχεις μια άλλη στάση απέναντι στον άνθρωπο και τα προβλήματά του. Ο εκδημοκρατισμός των δομών της αστυνομίας είναι και δύσκολη, αλλά και απαραίτητη κίνηση. Το ζήτημα δεν είναι να μαθαίνεις να κρατάς το όπλο, που και αυτό είναι αναγκαίο, αλλά να εκπαιδευτείς για την προάσπιση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αστυνομία, όπως και οι σχολές, δεν πρέπει να είναι κλειστοί οργανισμοί. Η επαφή με πανεπιστήμια, με τους φοιτητές, με σχολές σκέψεις, με την ίδια την κοινωνία και τους φορείς της, αποτελούν το δρόμο για το εκδημοκρατισμό.

Να σπάσουμε το φόβο

Να ξαναγυρίσουμε στην πρωτοβουλία σας, που αν μη τι άλλο ξάφνιασε ευχάριστα. Ήταν εύκολη η απόφασή σας;
Δεν θα το έλεγα, αλλά πήραμε μια απόφαση, που ελπίζουμε να συμβάλει, να βοηθήσει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να βγουν στο φως της ημέρας και να πουν είμαστε εδώ, είμαστε γκέι, λεσβίες, τρανς, άνθρωποι αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες. Ξέρουμε ότι, ενδεχομένως, κάποιοι από μας να δεχτούν μπούλινγκ και ειρωνικά σχόλια. Εντούτοις, όταν πήραμε την απόφαση ξέραμε ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς, δύσκολος, αλλά και απελευθερωτικός. Κοιτάξτε, θέλουμε να στείλουμε ένα μήνυμα. Ένα νέο παιδί που αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα του, δεν πρέπει να νιώθει φόβο. Αυτό θέλουμε, να σπάσουμε το φόβο, να απελευθερώσουμε συνειδήσεις να πούμε το αυτονόητο ότι η λεγόμενη κανονικότητα είναι η κανονικότητα του εαυτού μας, των επιθυμιών μας, των αναγκών μας.

Να περιμένουμε και νέες πρωτοβουλίες;
Φυσικά. Η δράση για τα δικαιώματα θα συνεχιστεί σε πολλαπλά επίπεδα. Και θέλω να σας πω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε κάτι. Ίσως να μην ήταν τόσο ορατό, αλλά δεν αρχίσαμε χθες. Θα συνεχίσουμε, λοιπόν, με δράσεις, είτε αυτές αφορούν πρόσφυγες, άστεγους, ανάπηρους, κακοποιημένες γυναίκες, Ρομά, ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Η νεοφιλελεύθερη απάνθρωπη λογική, που επιδιώκει τη διάλυση του κράτους Δικαίου, θα μας βρει απέναντι.

Τελικά, αλλάζει η αστυνομία;
Αλλάζει, αλλά αργά. Βεβαίως υπάρχει ένα δυναμικό, που όπως είπα κινείται σε άλλη λογική, πιο προοδευτική. Ωστόσο, παραμένουμε σε αυτό που ξέρουμε. Ένας ή μια αστυνομικός είναι όπως κάθε άνθρωπος, που διαπαιδαγωγείται από την οικογένεια με τα συντηρητικά στερεότυπα. Ένας νέος άνθρωπος, λοιπόν, που εντάσσεται στην αστυνομία, που μαθαίνει πώς να εξουσιάζει, χρειάζεται να παλεύει καθημερινά με τον εαυτό του, να αντιστέκεται, να διατηρεί την ανθρωπιά του. Είναι μια δύσκολη προσπάθεια, πιστέψτε με.

Προσωπικά πώς αισθάνεσαι;
Πολύ όμορφα όταν μπορώ να υπερασπιστώ τον πακιστανό εργάτη γης, που δέχεται επιθέσεις από φασίστες ή όταν μπορώ να βοηθήσω τη γιαγιά που επιχειρούν να της κλέψουν τη τσάντα. Και πολύ άσχημα όταν με τα ίδια μου τα μάτια βλέπω την αστυνομική αυθαιρεσία, τη βία, το σεξισμό, τις ρατσιστικές διακρίσεις.

Καταπίεση και εντός της αστυνομίας

Ως γυναίκα αστυνομικός πώς αντιμετωπίζεσαι;
Φαντάζομαι ότι δεν θα εκπλαγείς αν σου πω ότι οι γυναίκες αστυνομικοί αντιμετωπίζονται διαφορετικά ή με σεξισμό. Η κυρίαρχη αντίληψη λέει ότι μια γυναίκα αστυνομικός δεν είναι ικανή όπως ένας άντρας. Αλλά και εδώ γίνονται διακρίσεις. Μια, ας πούμε, όμορφη αστυνομικός έχει άλλη μεταχείριση, μια όχι τόσο όμορφή, καταλαβαίνεις... Αλλά και άντρες συνάδελφοι έχουν υποστεί διακρίσεις. Ένας άντρας που δεν είναι πολύ γεροδεμένος, που δεν διαθέτει τα μπράτσα του Σταλόνε, αντιμετωπίζεται με απαξίωση, όπως απαξιώνουν μια γυναίκα. Η κυρίαρχη αντίληψη ταυτίζει τον αστυνομικό με την καταστολή, εξ ου και ο μπρουτάλ άντρας. Πολλοί συνάδελφοι, που δεν διαθέτουν αυτά τα χαρακτηριστικά, περιθωριοποιούνται, αποβάλλονται από τον κορμό.
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet