Με στόχους μεν, αλλά χωρίς φιλοσοφία

ÐÁÐÁËÇÃÏÕÑÁÓ ÅÃÊÁÉÍÅÉÁ ÖÕËÁÊÙÍ ÄÏÌÏÊÏÕ

«Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της», έγραφε τον 19ο αιώνα ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Και η Ελλάδα έχει καταδικαστεί πολλάκις για τις συνθήκες κράτησης. Συγκεκριμένα, μονάχα την εξαετία 2008-2013, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εξέδωσε 18 καταδικαστικές αποφάσεις, υποχρεώνοντας το ελληνικό δημόσιο να καταβάλει ποσά ύψους 1.646.017 ευρώ, πλέον των τόκων.
Τον Απρίλιο του 2015, κατά την πρώτη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίστηκε νομοσχέδιο που αφορούσε, κυρίως, την αποσυμφόρηση των φυλακών. Ένας πραγματικά θαρραλέος νόμος, ο οποίος –μεταξύ άλλων- καταργούσε τις απομονωτικές φυλακές τύπου Γ, περιόριζε σημαντικά την περίπτωση να βρεθούν ανήλικοι πίσω από τα κάγκελα και έδινε την ευκαιρία πρόωρης –έστω και για λίγους μήνες- αποφυλάκισης σε χιλιάδες κρατούμενους. Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, είχε δηλώσει σε εκδήλωση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης (8/5/2015): «Ο πρώτος νόμος ήταν η αποσυμφόρηση των φυλακών, γιατί υπάρχει υπερπληθυσμός και οι συνθήκες είναι πάρα πολύ δύσκολες. Τα επόμενα νομοθετήματα θα είναι περισσότερο δημιουργικά. Θα προσπαθήσουμε να στήσουμε δομές στο σωφρονιστικό σύστημα και να δώσουμε καλύτερες συνθήκες απονομής δικαιοσύνης».

Δύο χρόνια βελτιώσεων

Δύο χρόνια έχουν περάσει έκτοτε και έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες –κυρίως σε πιλοτικό επίπεδο- ως προς το πρώτο ζήτημα, σε αντίθεση με το δεύτερο, που παραμένει ένας απομακρυσμένος στόχος. Ο «νόμος Παρασκευόπουλου» κατάφερε, για πρώτη φορά ύστερα από τουλάχιστον μία δεκαετία, να μειώσει τον πληθυσμό των κρατουμένων κάτω από τους 10.000. Παρότι αυτός ο νόμος έχει λοιδορηθεί πολλάκις από την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ, καθώς χρησιμοποιείται -χωρίς να υπάρχουν στοιχεία που να το τεκμηριώνουν- για να προκαλεί την εντύπωση της αύξησης της εγκληματικότητας και επομένως της αύξησης της ανασφάλειας του πολίτη, έχει καταφέρει να διατηρήσει τον πληθυσμό σε χαμηλά επίπεδα μέχρι σήμερα, και για αυτό έχει παραταθεί η ισχύς του έως το τέλος Αυγούστου.
Συγκεκριμένα, την 1/2/2017 ο αριθμός των κρατουμένων ανήλθε στους 9.483. Από αυτούς, 238 είναι νέοι κρατούμενοι 18 - 21 ετών (ποσοστό 2,5%) και 11 είναι ανήλικοι κάτω των 18 ετών. Γυναίκες είναι το 5,5% των κρατουμένων (518), ενώ ο αριθμός των αλλοδαπών ανέρχεται σε 5.118 (54%). Παρότι έχει μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των κρατουμένων για αδικήματα του νόμου περί ναρκωτικών (2.034 κρατούμενοι, ήτοι μείωση 20%), ο αριθμός τους είναι εξαιρετικά υψηλός, αν αναλογιστούμε πως έχουν καταδικαστεί για διακίνηση ή εμπορία. Ένα ακόμα «αγκάθι» είναι πως παραμένει υψηλός ο αριθμός των υποδίκων κρατουμένων, καλύπτοντας το 1/3 του συνολικού πληθυσμού των κρατουμένων (2.823). Ακόμα, έχουν υλοποιηθεί πλείστες καινοτομίες για το ελληνικό σωφρονιστικό σύστημα, ενώ έχουν γίνει σημαντικά βήματα για την αναβάθμισή του. Ενδεικτικά:
• Δημιουργία πέντε σχολείων σε φυλακές (Χανίων, Νιγρίτας, Μαλανδρίνου, νοσοκομείου Κορυδαλλού, Θήβα).
• Δέσμευση είκοσι θέσεων υποτροφιών στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, με τους είκοσι πρώτους φοιτητές να έχουν ξεκινήσει τις σπουδές τους.
• Λειτουργία παιδικών επισκεπτηρίων στις φυλακές Γρεβενών, Πάτρας, Νιγρίτας, Θήβας και Χανίων.
• Επισκεπτήριο μέσω skype στη φυλακή Γρεβενών.
• Έκδοση «Αλφαβηταρίου», για πρώτη φορά, για την ενημέρωση των κρατουμένων για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους.
• Εκπαίδευση υπαλλήλων φύλαξης, οι οποίοι –ως επί το πλείστον- διορίζονταν χωρίς να έχει προηγηθεί καμία εκπαίδευση.
• Αναβάθμιση του εξοπλισμού του νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, παρότι ακόμα τα θεραπευτικά καταστήματα δεν έχουν ενταχθεί στο ΕΣΥ, ενώ έχει ψηφιστεί νόμος για αυτή τη μετάβαση και έχει υπογραφεί σχετική υπουργική απόφαση.
• Λειτουργία θεραπευτικής κοινότητας στη φυλακή Θεσσαλονίκης.
• Ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές από κρατούμενους, μέσα από τη φυλακή κ.λπ.

Σχεδιασμός σε βάθος διετίας

Όλα τα παραπάνω αποτελούν σημαντικές πρωτοβουλίες για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης, αλλά και τη μείωση των συνεπειών κράτησης, κυρίως ως προς το σκέλος της επανένταξης. Ωστόσο, λείπει η φιλοσοφία, το νήμα που θα ενώσει αυτές τις πρωτοβουλίες. Και εδώ μπαίνει το ζήτημα του στρατηγικού σχεδιασμού.
Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η διαβούλευση του στρατηγικού σχεδίου για το σωφρονιστικό σύστημα για την επόμενη διετία (2018-2020). Αυτό προσπαθεί να ορίσει τους στόχους και να καθορίσει τη στρατηγική και τις βασικές αρχές της σωφρονιστικής πολιτικής. Όπως σημειώνει ο υπουργός Δικαιοσύνης, Σταύρος Κοντονής, στην εισαγωγή του σχεδίου: «Η πολιτική για τις φυλακές και το σωφρονιστικό σύστημα αποτελούσε πεδίο χαμηλής προτεραιότητας στο προηγούμενο χρονικό διάστημα. Ερχόταν στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης κυρίως σε περιπτώσεις κρίσεων (εξεγέρσεις, αποδράσεις κλπ). Ακόμα και σήμερα, συχνά ο διάλογος εξαντλείται στην κριτική ζητημάτων, όπως τα μέτρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών και μάλιστα χωρίς να διατυπώνονται προτάσεις για τους τρόπους επίλυσης των προβλημάτων των καταστημάτων κράτησης της χώρας. Ακόμα περισσότερο, η αποστολή των φυλακών και του σωφρονιστικού συστήματος περιοριζόταν αποκλειστικά στην επιδίωξη της ασφάλειας, με όρους απλής διεύρυνσης της ποινικής καταστολής. Βασική στρατηγική προτεραιότητα σε επίπεδο κεντρικού σχεδιασμού ήταν η δημιουργία νέων χώρων κράτησης, δηλαδή το χτίσιμο νέων φυλακών. Ωστόσο, αποτελεί πλέον γενική παραδοχή ότι το πρόβλημα του υπερπληθυσμού δεν αντιμετωπίζεται μόνο με αύξηση των χώρων κράτησης, αλλά απαιτεί συντονισμένες δράσεις σε πολλά επίπεδα».
Έξι είναι οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι που προβλέπονται:
1. Βελτίωση συνθηκών κράτησης – εκσυγχρονισμός υποδομών.
2. Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού – εκπαίδευση προσωπικού – διοίκηση.
3. Μείωση του υπερπληθυσμού – εναλλακτικά μέτρα και αξιόπιστη έκτισή τους - πρόληψη και αντιμετώπιση της νεανικής παραβατικότητας.
4. Ασφάλεια προσωπικού και κρατουμένων – Νομιμότητα – Έλεγχος.
5. Προετοιμασία επανένταξης – μετασωφρονιστική μέριμνα.
6. Υπηρεσίες υγείας στις φυλακές σε συνεργασία με το υπουργείο Υγείας.
Σε αυτό το σχέδιο σταχυολογούνται, χωρίς να προβλέπεται ένα σαφές χρονοδιάγραμμα, σειρά μέτρων που θα ικανοποιήσουν αυτούς τους στόχους για να διασφαλιστεί «η έκτιση των ποινών με ασφάλεια, αξιοπιστία, διαφάνεια και με σεβασμό στον άνθρωπο». Ενδεικτικά, προβλέπεται: καθορισμός της χωρητικότητας των φυλακών με 3-4 τ.μ. χώρο ανά κρατούμενο, αναδιοργάνωση αγροτικών φυλακών και δημιουργία τμήματος αγροτικής φυλακής για γυναίκες, δημιουργία σχολικών μονάδων, ΙΕΚ και προγραμμάτων μ.α. εκμάθησης ελληνικών ως δεύτερης γλώσσας για αλλοδαπούς, εργαστήρια κατάρτισης σε συνεργασία με ΟΑΕΔ, ενίσχυση με προσωπικό του Σώματος Επιθεώρησης και Ελέγχου Καταστημάτων Κράτησης και παρακολούθηση της λειτουργίας του θεσμού του Μηχανισμού Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας – ενημέρωση κρατουμένων και προσωπικού, πρόσληψη προσωπικού (φύλαξης, επιστημονικού, νοσηλευτικού, εκπαιδευτικού), άρση των νομικών κωλυμάτων για την επανένταξη.
Επιπλέον, καταγράφεται σειρά ζητημάτων που πρέπει να μελετηθούν ή/και να συζητηθούν, όπως η σταδιακή κατάργηση των θαλάμων, όπου συνωστίζονται κρατούμενοι, χωρίς καμία αίσθηση του προσωπικού χώρου ή η λειτουργία τμημάτων ημιελεύθερης διαβίωσης, τρόπος έκτισης της ποινής που έχει θεσμοθετηθεί από το 1999, αλλά δεν έχει εφαρμοστεί γιατί ακόμα δεν έχουν οριστεί τέτοια τμήματα στις φυλακές. Ένα ακόμα υπό μελέτη θέμα είναι η δυνατότητα αξιοποίησης του θεσμού των ΚΟΙΝΣΕΠ στις φυλακές, που θα αποτελούσε μια καινοτομία, στην περίπτωση μάλιστα που προέβλεπε έμμισθη εργασία για τους κρατούμενους και που η επιχείρηση ήταν υπό τη διαχείριση και των κρατουμένων. Επιπλέον, στο Στρατηγικό Σχέδιο τοποθετείται η «επανεξέταση των θεσμών που προβλέπονται για την υποστήριξη των αποφυλακισμένων» και ο «διάλογος, κυρίως με δικαστές/εισαγγελείς και η διαμόρφωση συναντίληψης για το πρόβλημα (σ.σ. εννοεί τον υπερπληθυσμό)».

Να δούμε όλη την εικόνα

Αυτά τα τελευταία δύο παραδείγματα δείχνουν και το στρατηγικό πρόβλημα του Σχεδίου. Το σωφρονιστικό σύστημα δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ανεξάρτητο του συστήματος απονομής της ποινικής δικαιοσύνης. Αντίθετα, είναι ένας βασικός κρίκος αυτού. Νόμος, έγκλημα, αστυνομία, δικαστήρια, φυλακές είναι σχηματικά οι πέντε κρίκοι του συστήματος απονομής της ποινικής δικαιοσύνης. Επομένως, χρειάζεται να ιδωθεί το ζήτημα ολιστικά. Τι θεωρούμε έγκλημα; Επομένως, τι ποινικό δίκαιο χρειαζόμαστε. Πώς θεωρούμε ότι αντιμετωπίζεται το έγκλημα; Επομένως, πώς θα λειτουργούν οι μηχανισμοί αντιμετώπισής του (αστυνομία, δικαστήρια). Τι φυλακές χρειαζόμαστε, αν τις χρειαζόμαστε; Επομένως, πώς θα λειτουργούν αυτές, ποιοι θα οδηγούνται στη φυλακή και για πόσο χρόνο, πώς θα αξιοποιείται ο χρόνος εγκλεισμού, πώς οι φυλακές θα είναι μέρος της κοινωνίας και όχι ένας χώρος έξω από αυτή, πώς θα αποτρέπεται αποτελεσματικά η επιστροφή μετά την αποφυλάκιση. Ένας σχεδιασμός σε βάθος διετίας θα απαντούσε θεωρητικά, αλλά και πρακτικά ορισμένα από αυτά τα ερωτήματα. Είναι αξιέπαινη η προσπάθεια που κάνει το υπουργείο να σχεδιάσει την πολιτική του όχι μόνο βραχυπρόθεσμα, αλλά και μεσοπρόθεσμα. Πρόκειται για μια κίνηση που θα έπρεπε όλα τα υπουργεία να είχαν κάνει. Όμως, ο στόχος δεν μπορεί να περιοριστεί στην αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων, αλλά πρέπει να περάσει στο σχεδιασμό και την υλοποίηση μιας άλλης πολιτικής, για την οποία υπάρχει πλούσια ερευνητική βιβλιογραφία, αλλά και ιδεολογικοπολιτική ανάλυση.

Ιωάννα Δρόσου

 

 

Παράθυρα πολιτισμού

fylakes-mousiki

Πολιτιστικές ομάδες χτίζονται πίσω από τα κάγκελα φυλακών, προκειμένου να ανοίξουν παράθυρα πολιτισμού, και επομένως διαφυγής, από τις συνέπειες του εγκλεισμού. Ας αναφέρουμε τα πιο πρόσφατα παραδείγματα:
* Επί 8 μήνες λειτούργησε στις φυλακές Κορυδαλλού το πρώτο Θεατρικό Εργαστήρι, μιας πρωτοβουλίας του Εθνικού Θεάτρου και της Γενικής Γραμματείας Αντεγκληματικής Πολιτικής, κατά τους οποίους είκοσι κρατούμενοι προετοίμαζαν την παράσταση «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, την περασμένη Τετάρτη.
* Μαθητές του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας φυλακών Κορυδαλλού πήραν τα πινέλα τους, με τη βοήθεια του Δικτύου για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση στις Φυλακές «Γεώργιος Ζουγανέλης», και διοργάνωσαν εικαστική έκθεση, η οποία εγκαινιάστηκε την περασμένη Παρασκευή και θα διαρκέσει έως σήμερα [Βρυσακίου 17, Πλάκα, 12 μ. έως 8 μ.μ., τηλ. 2103210179].
* Μουσικό εργαστήρι έχει δημιουργήσει από τον περασμένο Ιανουάριο η Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο οποίο συμμετέχουν 19 κρατούμενοι. Έδωσαν, μάλιστα, την πρώτη τους συναυλία τον περασμένο Μάρτιο.
* Δύο χρόνια λειτουργεί εικαστικό εργαστήρι στις φυλακές Κορυδαλλού, μια δράση της Λέσχης Ανάγνωσης, ενώ έχει φτιαχτεί και ομάδα κινηματογράφου.
* Η εθνική ομάδα αστέγων διοργανώνει ποδοσφαιρικούς αγώνες με κρατούμενους. Ο τελευταίος αγώνας διοργανώθηκε στις φυλακές Δομοκού, τον περασμένο Απρίλιο.
* Ραδιοφωνική εκπομπή παρουσίασαν οι νέοι κρατούμενοι στον Αυλώνα, μέσω της συχνότητας του Δεύτερου Προγράμματος, τον περασμένο Μάρτιο, στο πλαίσιο της εκπομπής «Έγκλημα στα ερτζιανά» από το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος.

ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ
Από τους μαθητές του Ρεθύμνου στην Ηριάννα

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η αναθεώρηση του ποινικού δικαίου στην Ελλάδα είναι επιτακτική. Οι ποινές που προβλέπει έχουν ένα τεράστιο εύρος. Για παράδειγμα, για διακίνηση ναρκωτικών μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει ποινή φυλάκισης μέχρι τρία έτη (που σημαίνει ότι δεν μπαίνει στη φυλακή) ή ποινή κάθειρξης τουλάχιστον δέκα έτη (που σημαίνει ότι η ποινή μπορεί να φτάσει έως και τα ισόβια). Οι δικαστές προτιμούν, σχεδόν πάντα, να επιρρίπτουν το μάξιμουμ των ποινών, αποφεύγοντας έτσι να «κατηγορηθούν» για επιείκεια, πολλές φορές με το επιχείρημα πως ούτως ή άλλως η ποινή αυτή θα μειωθεί στο εφετείο ή πως ο κρατούμενος θα βγει νωρίτερα, σύμφωνα με κάποια ευεργετική διάταξη (π.χ. υπό όρους απόλυση ή αναστολή εκτέλεση της ποινής) ή με κάποιον αποσυμφορητικό νόμο.
Όπως τονίζει ο Στ. Κοντονής στο διετές Στρατηγικό Σχέδιο, αυτό «αναγνωρίζει τα όρια της σωφρονιστικής πολιτικής και την ανάγκη να υπάρξουν παρεμβάσεις και στο επίπεδο των ποινών, έτσι ώστε να μπορέσουν να συγκλίνουν οι προβλεπόμενες και επιβαλλόμενες με τις εκτιόμενες ποινές». Αυτή η σκέψη, σε περίπτωση που εννοεί τη μείωση του εύρους των προβλεπόμενων ποινών, χωρίς φυσικά την κατάργηση ή αυστηροποίηση ευεργετικών διατάξεων, σαφώς θα περιορίσει το σύνδρομο των δικαστών να μπερδεύουν τα χρόνια έκτισης με στραγάλια και να τα ρίχνουν αφειδώς. Όμως, δημιουργούνται αντίθετοι συνειρμοί όταν δηλώνεται από κυβερνητικούς παράγοντες πως ο «νόμος Παρασκευόπουλου» πρέπει να προβλέψει εξαιρέσεις ή όταν κατατίθεται προς διαβούλευση –και αποσύρεται δύο μέρες μετά- μια διάταξη διεύρυνσης του «τρομονόμου», ενός νόμου ιδεολογικά αντίθετου με το σύνολο της αριστεράς, και στο πεδίο του δημόσιου λόγου.

Παράλογες αποφάσεις

Ο παραλογισμός των δικαστικών αποφάσεων ήρθε στην επιφάνεια της τελευταίες μέρες. Από τη μια, τρεις μαθητές του Ρεθύμνου καταδικάζονται σε 80 ώρες κοινωνικής εργασίας, επειδή συμμετείχαν σε κατάληψη του σχολείου τους. Ποινή που αντικαταστάθηκε με την υποχρέωση των μαθητών να αγοράσουν από ένα βιβλίο για τη σχολική βιβλιοθήκη, ύστερα από παρέμβαση του υπουργού Παιδείας, του υπουργείου Δικαιοσύνης και της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου.
Από την άλλη, είναι η υπόθεση της 29χρονης Ηριάννας Β.Λ., η οποία καταδικάστηκε –σύμφωνα με τον «τρομονόμο»- σε κάθειρξη 13 χρόνων, χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, με τους δικαστές να στηρίζονται μονάχα στο γεγονός ότι είναι σύντροφος ενός που διώχθηκε –αν και αθωώθηκε- για συμμετοχή στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και σε ένα μερικό γενετικό υλικό, το οποίο σύμφωνα με τους ειδικούς δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελέσει αποδεικτικό στοιχείο. Η άδικη αυτή καταδικαστική απόφαση και φυλάκιση έχει προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων με τη συλλογή τουλάχιστον 15.000 υπογραφών, τη δημόσια δήλωση στήριξης ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων, την παρέμβαση πολιτικών κομμάτων. Η Ηριάννα Β.Λ. πρέπει σύντομα, χθες αν είναι δυνατόν, να βγει από τη φυλακή. Και υπάρχουν τρόποι: απονομή χάριτος, αναστολή εκτέλεση της ποινής, ακόμα και –στη χειρότερη των περιπτώσεων- μετατροπή της ποινής σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι το εφετείο.

Τι δείχνουν οι καταδίκες

Η υπόθεση αυτή, όμως, αναδεικνύει τρία σημαντικά ζητήματα. Πρώτον, η άκριτη χρήση του όρου «εγκληματικής οργάνωσης», οδήγησε σε μια έκρηξη χαρακτηρισμού υποθέσεων ως μέρους δράσης μιας εγκληματικής οργάνωσης, ακόμα και όταν αυτή χαρακτηρίζεται ως «άγνωστης ονομασίας», με «άγνωστη δομή» και «άγνωστα μέλη». Δεύτερον, η χρήση του DNA ως –μοναδικού πολλές φορές- αποδεικτικού στοιχείου οδηγεί σε καταδίκες, χωρίς να υπάρχουν τα στοιχεία. Τελευταίο παράδειγμα, η περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου, ο οποίος αθωώθηκε πρωτόδικα για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση –κατηγορία που στηρίχθηκε σε ένα γενετικό υλικό αμφιβόλου προέλευσης- παρότι καταδικάστηκε με τα ίδια στοιχεία σε 25 χρόνια κάθειρξη και τώρα στο εφετείο είναι αντιμέτωπος με ισόβια, χωρίς πάλι να έχει αποδειχθεί τίποτα στο δικαστήριο. Τρίτο –και σημαντικότερο- η αναλγησία και ευθυνοφοβία των δικαστών οδηγεί ανθρώπους στη φυλακή, οι οποίοι αν δεν έχουν κάποια κοινωνική ή και πολιτική στήριξη ώστε να δοθεί δημοσιότητα στην υπόθεσή τους, θα σαπίσουν στη φυλακή, έτσι γιατί το αποφάσισαν οι δικαστές.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, επειγόντως ένα άλλο ποινικό δίκαιο. Που θα αποποινικοποιεί αδικήματα (π.χ. χρήση ναρκωτικών), θα μειώνει ποινές, θα διασφαλίζει πως οι καταδίκες δεν θα είναι στην ευχέρεια δικαστικών λειτουργών, αλλά θα στηρίζονται σε αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία. Και αυτά μόνο αυτή η κυβέρνηση μπορεί να το φέρει. Άλλη ευκαιρία δεν θα υπάρξει.

•Στο πλευρό του δασκάλου και των μαθητών

Η Χρυσή Αυγή στοχοποίησε τον Πέτρο Δαμιανό, διευθυντή του σχολείου της φυλακής ανηλίκων Αυλώνα

Πριν λίγες μέρες, η Χρυσή Αυγή, δια του βουλευτή Γιάννη Λαγού, στοχοποίησε βάναυσα το διευθυντή των φυλακών ανηλίκων Αυλώνας, Πέτρο Δαμιανό, έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να καταφέρνει να δείξει έναν άλλο δρόμο στα παιδιά που βρέθηκαν στη φυλακή. Το «έγκλημά» του, κατά τον υπόδικο για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση «Χρυσή Αυγή», είναι πως στο σχολείο που διευθύνει ο Π. Δαμιανός πηγαίνουν «ανήλικοι με εγκληματική δράση, ακόμα και τρομοκράτες», παίρνοντας εκπαιδευτικές άδειες! Ουάου! Οποία έκπληξη. Στο σχολείο μιας φυλακής, οι μαθητές έχουν εγκληματική δράση. Όσο και να προκαλεί γέλιο, βέβαια, αυτή η ανεγκέφαλη ερώτηση, η στοχοποίηση του Π. Δαμιανού, αλλά και η ονομαστική καταγραφή μαθητών του σχολείου, παρότι πρόκειται για απόρρητα δεδομένα, δείχνουν πως η Χρυσή Αυγή έχει πρόσβαση στη φυλακή ανηλίκων και πως όλοι μας πρέπει να προστατέψουμε τα παιδιά και τους δασκάλους τους.
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet