Η επιτυχία πιστώνεται στην πολιτική της κυβέρνησης Κόστα

 

Του Γκοφρέντο Αντινόλφι

Το «Jornal de Negocios» στην ιστοσελίδα του έχει τον ολοσέλιδο τίτλο: «Η Τράπεζα της Πορτογαλίας προβλέπει για το 2017 τη μεγαλύτερη ανάπτυξη του αιώνα». Ισχυροί τόνοι για μια εφημερίδα που δεν θα μπορούσε κανείς να την καταγράψει ως αριστερή ή κοντά στην αριστερή κυβέρνηση. Η αύξηση του ακαθάριστου εγχωρίου προϊόντος για το 2017 θα είναι 2,5%, μεγαλύτερη από τις προβλέψεις του 2% περίπου, μόλις πριν λίγους μήνες. Ένας θετικός κύκλος που δείχνει ότι θα διατηρηθεί και για το 2018 και το 2019, όπου αντίστοιχα η τάση του ΑΕΠ καταγράφει +2% και +1,8%. Αυτοί οι μέσοι όροι είναι πολύ μεγαλύτεροι από τους μέσους όρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, πράγματι, ένα άλλο θέμα της τρέχουσας συζήτησης είναι ότι, επιτέλους, μετά από 17 χρόνια, η Λισαβόνα είναι πάλι σε σύγκλιση με την Ευρώπη. Όσον αφορά τα θεμελιώδη δεδομένα, το ΑΕΠ δεν είναι το μοναδικό θετικό, καθώς η Πορτογαλία θα πρέπει να βγει σύντομα από τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, γιατί, έπειτα από 8 χρόνια υπέρβασης, τώρα το έλλειμμα κατέβηκε κάτω από το 2%, γεγονός που θα επιτρέψει στο μέλλον μεγαλύτερα περιθώρια δαπάνης.

Αποτέλεσμα της λιτότητας;

Η επεκτατική λιτότητα δίνει τους καρπούς της; Όχι, ίσως να μην πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία μιας τόσο ισχυρής επιτάχυνσης στο πεδίο της εσωτερικής κατανάλωσης, εφόσον η αύξησή της είναι ίση με 2%, ενώ, αντίθετα, ίσως αυτό να είναι το αδύναμο σημείο, αφού, εξαιτίας των υψηλών δανειακών υποχρεώσεων των οικογενειών, το δεδομένο δεν είναι υπερβολικά υψηλό. Όχι στη βάση της σημαντικής αύξησης των εξαγωγών που σημειώνουν +10%, ενώ και εδώ οι προβλέψεις ήταν πολύ κατώτερες (+6%). Ασφαλώς, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος: οι εξαγωγές αυξάνονται σε όλους τους τομείς, είναι αλήθεια, όμως συγκεντρώνονται περισσότερο στον τουρισμό και αυτό, σε σύνδεση με τις επενδύσεις, κυρίως στην αγορά ακινήτων, προκαλεί μια έκρηξη των τιμών της κατοικίας που καταστρέφει τις ήδη επισφαλείς ισορροπίες.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο δρόμος δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα και ότι οι ανισότητες, παρόλο που μειώνονται, είναι ακόμη πολύ υψηλές. Σημαίνουν, επίσης, ότι οι μισθοί είναι υπερβολικά χαμηλοί, όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι εδώ και δύο χρόνια η κυβέρνηση, με όλες τις στενότητες του προϋπολογισμού και με μια αναμφισβήτητη μετριοπάθεια, προσπαθεί να ρυθμίσει όλες τις ανισορροπίες, και ιδιαίτερα των πολύ ευαίσθητων χωροταξικών επεμβάσεων.

Ενάντια στις Κασσάνδρες

Πρέπει να υπογραμμιστεί το γεγονός —αυτή είναι μια άποψη διαδεδομένη όχι μόνο μεταξύ όσων εκτιμούν τον σημερινό πρωθυπουργό— ότι αυτά τα δεδομένα εξακολουθούν να μας εκπλήσσουν. Βρισκόμαστε απέναντι σε μια περίπτωση με δυνητικά επαναστατικό περίγραμμα, σε μια παράδοξη επανάσταση που πραγματοποιήθηκε εξολοκλήρου μέσα σε ένα πλαίσιο που δημιουργήθηκε από τους εξαναγκασμούς των ευρωπαϊκών οικονομικών/νομισματικών πολιτικών.
Για να καταλάβουμε καλύτερα, χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να επιστρέψουμε στις εβδομάδες κατά τις οποίες η υπόθεση μιας μετωπικής συμμαχίας έκανε τα πρώτα της βήματα. Οι Κασσάνδρες τότε είχαν εξαγγείλει ότι ένας συνασπισμός με τέτοια σύνθεση θα είχε αναμφίβολα αναρίθμητες και αναπόφευκτες ολέθριες συνέπειες: πολιτική αστάθεια, ανεξέλεγκτη δημόσια δαπάνη, και, για τους πιο απαισιόδοξους, κάτι περισσότερο από μια πιθανή περαιτέρω επέμβαση της τρόικας. Το προτιμώμενο μοντέλο ήταν, εν απουσία μιας μονοκομματικής πλειοψηφίας, εκείνο του μεγάλου συνασπισμού μεταξύ των δύο κεντρώων κομμάτων, που θεωρούνταν από τους ειδήμονες το περισσότερο ευκταίο. Επομένως, η νομιμοποίηση αυτής της πρωτόγνωρης συμμαχίας περνάει από την ικανότητά της να προωθήσει μια θετική οικονομική δυναμική, που πρέπει να εκτιμηθεί, δυστυχώς, από την άποψη των κλασικών δεικτών: ΑΕΠ και έλλειμμα.

«Κάν’ το όπως ο Κόστα»

Χάρη στην επίτευξη αυτών των στόχων, τώρα σε άλλες χώρες υπάρχουν κάποιοι που θα ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Λισαβόνας. Την περασμένη Κυριακή, ενώ συνέβαινε η τραγωδία του Πεντρογκάο που οδήγησε στο θάνατο 64 άτομα, στην Ισπανία ο Πέδρο Σάντσεθ δήλωνε στην ομιλία του για την επανεκλογή του στη γραμματεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ότι το μοντέλο που πρέπει να ακολουθηθεί είναι εκείνο του ιβηρικού γείτονα, υπονοώντας συνεπώς την ανάγκη μιας συμμαχίας με το Podemos. Μια σπουδαία είδηση για μια Ευρώπη σε αναζήτηση νέων συνταγών ικανών να οδηγήσουν στην έξοδο από το αδιέξοδο της λιτότητας.
Πρόκειται για μια τεράστια μάχη που αφορά ολόκληρη την ήπειρο. Την 21η Ιουνίου η «El Mundo» μοιάζει να θέλει να απαντήσει με έμμεσο, αλλά έντονο τρόπο στον Σάντσεθ: «Η καταστροφική διαχείριση της τραγωδίας θα μπορούσε να θέσει τέλος στην πολιτική καριέρα του πρωθυπουργού Αντόνιο Κόστα». Προς το παρόν κανένα πορτογαλικό μέσο ενημέρωσης δεν αμφισβητεί την κυβέρνηση Κόστα, λόγω της διαχείρισης της φωτιάς, παρόλο που οι πολεμικές αυξάνονται, αλλά, μάλλον, η προσπάθεια είναι να εμποδιστεί μια πιθανή συμμαχία Σοσιαλιστικού Κόμματος – Podemos και η εξαγωγή του πορτογαλικού μοντέλου.
Μετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet