kaimakis-1

Βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια μια καλπάζουσα και χωρίς όρια πτώση της ποιότητας του πολιτικού λόγου, που εκπέμπουν τα κυρίαρχα αστικά έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης. Μια έκπτωση η οποία έχει υπερβεί κάθε όριο δημοσιογραφικής δεοντολογίας, ακόμη και τις στοιχειώδους αστικής ευπρέπειας. Δεν πρόκειται για άσκηση κριτικής έστω και έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, απέναντι στα αρνητικά του παραγόμενου κυβερνητικού έργου, ή στις υπαρκτές ιδεολογικό - πολιτικές διαφορές των επιλογών μιας αριστερής άρα εξ ορισμού ανθρωποκεντρικής κυβερνητικής διαχείρισης και μιας νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αγοραίας πρότασης, πρόκειται για μια, δια της διαστρέβλωσης ή της αποσιώπησης, κριτική μηδενιστικού αθροίσματος στην οποία δυστυχώς συμμετέχουν και αριστερά πολιτικά υποκείμενα.

Το φαινόμενο εξαπλώνεται και σε φύλλα ιστορικών εφημερίδων που, ανεξάρτητα της ιδεολογικό-πολιτικής τους ταυτότητας, θεωρούνταν και ήταν σοβαρά. Το πρόβλημα εντείνεται από διάφορα παραπολιτικά και σκανδαλοθηρικά έντυπα και βέβαια από μια σειρά ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Στους τελευταίους διευρύνεται μάλιστα και σε επίπεδο αισθητικής του όλου προγράμματος που εκπέμπουν.

Το ιδιαίτερα μάλιστα επικίνδυνο είναι ότι το φαινόμενο εξαπλώνεται και στον κομματικό λόγο εντός και εκτός Βουλής και δυστυχώς μερικές φορές όχι μόνο της αντιπολίτευσης… Όπου η κυρίαρχη «εικονολογία» - όπως η διαίσθηση ενός Κούντερα χαρακτήριζε το φαινόμενο της υποκατάστασης του λόγου από τη δυναμική της εικόνας - οδηγεί στην «ατάκα» εντυπωσιασμού, η οποία έχει υποκαταστήσει την άρθρωση πολιτικού επιχειρήματος.

Στην κυρίαρχη αυτή πραγματικότητα έρχεται να προστεθεί και μια συστηματική και συντονισμένη «αναθεωρητική» ιστορική επίθεση, εκπορευόμενη από μια συγκεκριμένη ομάδα πανεπιστημιακών, ξαναγραψίματος της πρόσφατης μεταπολεμικής μας ιστορίας, που εκτείνεται από το μηδενισμό της προσφοράς της Αριστεράς στους λαϊκούς αγώνες ενάντια στη ναζιστική κατοχή και στη συνέχεια την κατοχύρωση της δημοκρατίας, μέχρι την άρνηση της τομής της μεταπολίτευσης και μέσα από αυτήν στη… δικαιολόγηση /δικαίωση της δικτατορικής εκτροπής του 1967! Η προσπάθεια βρίσκει προβολή σε στήλες εφημερίδων, που προβαίνουν ακόμη και σε λογοκριμένες επανεκδόσεις παλιότερων ιστορικών συμβολών τους, αλλά και μονόπλευρα επιστημονικοφανή συνέδρια σε πανεπιστημιακούς χώρους και επ’ αμοιβή βέβαια ειδικά «επιμορφωτικά» σεμινάρια.

Προφανώς στον κυρίαρχο αυτόν εκχυδαϊσμό - και συγχωρέστε μου την έκφραση - υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως τα προγράμματα της ΕΡΤ, παρά τις εμφανείς και εδώ τάσεις υποταγής αρκετές φορές στην περίφημη τηλεακροαματικότητα - και προφανώς δεν αναφέρομαι στην πολύτιμη πολιτιστική προσφορά της και το συνεταιριστικό εγχείρημα της «Εφημερίδας των Συντακτών».

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι οι ιδεολογικοί μηχανισμοί - και τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης αποτελούν κατ’ εξοχήν ιδεολογικούς μηχανισμούς - στο εσωτερικό των σύγχρονων κοινωνικών σχηματισμών, έχουν μετατραπεί σε εστίες εξουσίας, εντός των οποίων και δια των οποίων διεξάγεται και από αυτό το πεδίο η ταξική πάλη με τις ελπίδες και τα πισωγυρίσματά της, τις αντιφάσεις της, τις πολύπλοκες σημερινές δυναμικές της.

Στόχος σαφής αυτών των εστιών εξουσίας, που διεκδικούν αποφασιστικό Λόγο στα πολιτικά και πολιτιστικά πράγματα του τόπου, με ταυτόχρονο μηδενισμό του όποιου έργου της κυβερνώσας Αριστεράς και εμπέδωση της αντίληψης ότι «όλοι ίδιοι είναι», αλλά ακόμη ευρύτερα της σταδιακής μετάλλαξης του ακροατηρίου τους, έστω μεγάλου του μέρους, σε άβουλους μοναχικούς μαζάνθρωπους, παρατηρητές του θεάματος της ζωής τους. Το τι επιπτώσεις συνεπιφέρουν όλα τούτα στη δημοκρατική πορεία του κοινωνικού μας σχηματισμού, καθόλου δεν τους ενδιαφέρει. Άλλωστε, η δημοκρατία ως ανοικτό πολίτευμα ουσιαστικής καθημερινής συμμετοχής ενεργών πολιτών, για το στέριωμα και τη διεύρυνση της μέσα από κοινωνικούς αγώνες και όχι ως τυπικά επαναλαμβανόμενη σε τακτά διαστήματα εκλογική διαδικασία, τους είναι επικίνδυνη, αν όχι εχθρική, ιδέα.

Για μας όμως που ανήκουμε στο ρεύμα της ανανεωτικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, που παλεύουμε χρόνια για ένα δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό μέσα από συνεχείς μικρές και μεγάλες ρήξεις υπέρβασης του εκμεταλλευτικού κι αλλοτριωτικού σήμερα, που δώσαμε αγώνες για το πλουραλιστικό άνοιγμα των ραδιοτηλεοπτικού τοπίου και όχι στην «πολυφωνική» κυρίαρχη μονοφωνία του, αυτή η βάναυση κυνική και βαθιά αντιδημοκρατική πραγματικότητα οφείλει να μας βρίσκει ριζικά αντίθετους.

Προς αυτή την κατεύθυνση δεν αρκεί, βέβαια, η κριτική του υπάρχοντος, ούτε η απαισιοδοξία της ανάλυσης του συσχετισμού δυνάμεων, των συνακόλουθων συμβιβασμών που είναι υποχρεωμένη να κάνει η αριστερή μας κυβέρνηση.

Τα δικά μας έντυπα, η καθημερινή «Αυγή», η εβδομαδιαία «Εποχή» και το ραδιόφωνό μας «Στο Κόκκινο», δίνουν καθημερινά τη μάχη αντιστροφής αυτής της πορείας, με λάθη και παραλείψεις προφανώς, αλλά την δίνουν, με άλλο ήθος και ύφος, με πραγματικά πλουραλιστικά δημοκρατικά ανοίγματα, με έντονα φαινόμενα ευαισθησίας στα κοινωνικά δρώμενα. Με προσπάθειες συνειδητές ανοίγματος πέρα από τις θολές γραμμές των στενό-κομματικών οριζόντων!

Αλήθεια πόσο τα στηρίζουμε; Πόσο τα διαβάζουμε ή τα ακούμε; Πόσο παρεμβαίνουμε κριτικά στις τυχόν ελλείψεις τους; Πόσο ως πολιτικό υποκείμενο - που εκφράζει αυτό το μαρξιστικό ρεύμα, που έφτασε να πάρει την κυβερνητική διαχείριση, να μην γίνει «αριστερή παρένθεση» μα να επαναβεβαιώσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς αυτό, κόντρα στις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες λογικές στο εσωτερικό και την Ευρώπη, όπου δρα καταλυτικά στη δημιουργία μιας νέας Αριστεράς - στηρίζουμε αυτά τα δικά μας Μέσα Ενημέρωσης;

Η απάντηση δεν αφορά προφανώς μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αν μας ξενίζει η σιωπή του, όπως και σε τόσα άλλα, μας αφορά όλους και όλες, ενταγμένους, ανένταχτους, αποστασιοποιημένους. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι «το αύριο… ήταν χτες».

 

 Άλκης Ρήγος

 
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet