giourgos

Του Κωστή Γιούργου

«Όλα όσα συμβαίνουν είναι από θυμό και δυσαρέσκεια επειδή δεν ηττήθηκε η Ρωσία από τη Γερμανία, αλλά μάλλον επειδή ηττήθηκε ο φασισμός από τη Ρωσία … Από αυτόν το θυμό γεννιέται το σχέδιο νόμου Mundt-Nixon. Αν ψηφιστεί, θα συνιστά ένα αποφασιστικό και επικίνδυνο, αν και όχι το πρώτο, βήμα προς έναν αμερικανικό φασισμό».

Η δυσοίωνη πρόγνωση ανήκει στον Τόμας Μαν. Εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1938, ο κορυφαίος γερμανός συγγραφέας, σε ομιλία του την άνοιξη του 1948 στον Όμιλο για την Ειρήνη στο Χόλυγουντ, κάλεσε σε εγρήγορση την προοδευτική Αμερική, εν όψει της υποβολής του σχεδίου νόμου Mundt-Nixon.

Να πώς περιγράφει το νόμο Mundt-Nixon ο έτερος των εισηγητών του, που δεν είναι άλλος από το μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον: «Μια νέα προσέγγιση της ανατρεπτικής κομμουνιστικής απειλής στο εσωτερικό, με την καταγραφή όλων των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ» – και των «συνοδοιπόρων» του, όπως αποδείχθηκε.

Οι αντιτιθέμενοι προέβαλαν το επιχείρημα της αντισυνταγματικότητας, καθώς βασικές διατάξεις του νόμου υπονόμευαν την απρόσκοπτη άσκηση του δικαιώματος του εκφράζεσθαι και συνέρχεσθαι, με στόχο τη «συντριβή» («crack down») των εργατικών συνδικάτων και των προοδευτικών πολιτικών οργανώσεων. Μάταια. Ο νόμος υπερψηφίστηκε και η διαβόητη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών, βασικός υποστηρικτής του, επιδόθηκε ασύδοτα σε πογκρόμ ταπεινωτικών εκβιασμών, εξευτελιστικών ακροάσεων και πολιτικών δικών κατά παντός «αντιφρονούντος». Είναι οι διαβόητες μακαρθικές διώξεις –από το όνομα του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ, προεξάρχοντος της Επιτροπής–, μελανό στίγμα στην κολακευτική αυτοπροσωπογραφία της αμερικανικής δημοκρατίας.

Οι εμπνευστές του νόμου μπορούσαν πλέον να επιδοθούν ανεμπόδιστα στο κυρίως ζητούμενο: τον αποκλεισμό της σοβιετικής Ρωσίας από τον κόσμο των μεταπολεμικών σχεδιασμών τους. Στην υλοποίηση, ουσιαστικά, του σεναρίου που ο Τόμας Μαν υπαινίχθηκε στην ομιλία του: επανεξοπλισμός της Γερμανίας (που ιδρύθηκε ως Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στις 23 Μαΐου 1949, σε απάντηση της ρωσικής πρότασης για ενοποίηση της διαμελισμένης χώρας με αντάλλαγμα την ουδετεροποίησή της) και ένταξή της, εν καιρώ, στο υπό συναρμολόγηση βορειοατλαντικό σύμφωνο.

Πρωταρχικές υποχρεώσεις

Ένα μήνα πριν από τις 23 Μαΐου 1949, ο «εν αναμονή» καγκελάριος, Κόνραντ Αντενάουερ, αναγνώριζε ως «πρωταρχική υποχρέωση ενός δυτικογερμανικού κράτους την πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ», το οποίο είχε ιδρυθεί μόλις τον προηγούμενο μήνα. Επόμενη, ανομολόγητη αυτή αλλά όχι λιγότερο σημαντική, «συστατική υποχρέωση» της νέας Γερμανίας: Η απαγόρευση του κομμουνιστικού κόμματος. Εκπληρώθηκε το 1956. Είχε προηγηθεί η ένταξη στο ΝΑΤΟ ένα χρόνο νωρίτερα. Κορυφαία επεισόδια του νέου πολέμου – «ψυχρού πολέμου» αυτή τη φορά.

Ο Ψυχρός Πόλεμος δέσποσε παγκοσμίως μέχρι τα τέλη του περασμένου αιώνα, διάστικτος από θερμά επεισόδια, με πρώτο τον ελληνικό εμφύλιο. Στην ομιλία του εκείνη ο Τόμας Μαν είχε επικρίνει την «αδιαφορία των Ηνωμένων Πολιτειών για τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, για τους δολοφονημένους ομήρους, για τους καθημερινούς τουφεκισμούς …. Όλα εγκλήματα ενός αντιδραστικού καθεστώτος». Αδιαφορία που μετατράπηκε το 1948 σε ανοιχτή στήριξη των ΗΠΑ στο μέχρι τότε θεωρούμενο από τις ίδιες «διεφθαρμένο και αντιδημοκρατικό» καθεστώς των Αθηνών, με τη χορήγηση της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας που έκρινε την έκβαση του εμφυλίου. Είχε προηγηθεί ο «Αναγκαστικός Νόμος υπ’ αριθμ. 509 περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του πολιτεύματος και του κοινωνικού καθεστώτος», που έθεσε εκτός νόμου το ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Ακολούθησε το ΜΗ΄ ψήφισμα του 1948, που διατήρησε σε ισχύ έως το 1974 τον Ν. 509, με τον οποίο καταδικάστηκαν από την απριλιανή δικτατορία και πολλοί μη κομμουνιστές αντιστασιακοί, πολίτες και στρατιωτικοί –κατ’ απομίμηση του νόμου Mundt-Nixon, γνωστού και ως «Νομοθετική Πράξη για τον Έλεγχο Ανατρεπτικών Δραστηριοτήτων»; Η Ελλάδα μπορούσε πλέον να γίνει δεκτή στην ψυχροπολεμική Στρογγυλή Τράπεζα: στις 18 Φεβρουαρίου 1952 η χώρα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ.

Με την ένταξη της Ισπανίας στις 30 Μαΐου 1982 φάνηκε να κλείνει ο κύκλος της νατοϊκής διεύρυνσης, καθώς με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης εξέλιπε ο κίνδυνος επικράτησης του «κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού». Αλλά η κατάρρευση του «Ανατολικού μπλοκ» ακολουθήθηκε άμεσα από μιαν άλλη κατάρρευση. Εκείνη της αφήγησης πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο Ψυχρός Πόλεμος. Και αποκαλύφθηκε ο πραγματικός στόχος των ενορχηστρωτών του: Η Ρωσία. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε από το μετασοβιετικό καταιγισμό προσχωρήσεων στο ΝΑΤΟ: Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία (1999), Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία (2004), Αλβανία, Κροατία (2009), Μαυροβούνιο (2017).

Άλλαξε κάτι;

Τον είπαν νέο Ψυχρό Πόλεμο. Δεν είναι παρά η συνέχεια εκείνου που εγκαινιάστηκε την επομένη του μεγάλου θερμού πολέμου. Απόδειξη ότι επιμένει στα ίδια ιδεολογικά προσχήματα, ελλείψει νέων: η επίκληση της διαρκούς απειλής του «ολοκληρωτισμού», συνώνυμου του «κομμουνισμού» στη γραμματική του νεο-ιμπεριαλισμού. Την οποία γραμματική που καλούνται κάθε φορά να αποδείξουν ότι έχουν εμπεδώσει οι νεοπροσήλυτοι, προκειμένου να πείσουν ότι έχουν αναβαπτισθεί επαρκώς.

Παράδειγμα η Ουκρανία. Όπου το 2015 απαγορεύτηκαν δια νόμου, εκτός από τα σοβιετικά σύμβολα, τα κομμουνιστικά και «κομμουνιστικά» κόμματα και οργανώσεις, ενώ νομιμοποιήθηκαν οι ουκρανικές ναζιστικές και εθνικιστικές οργανώσεις, χρεωμένες με σφαγές αμάχων κατά τη διάρκεια του πολέμου και της ναζιστικής κατοχής.

Σχεδιασμένη διαχωριστική γραμμή, που εγκυμονεί κινδύνους τριβών στο εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό περίγυρο, τις οποίες το καθεστώς Ποροσένκο προφανώς πιστεύει ότι μπορεί να εκμεταλλεύεται προς μακροημέρευσή του. Πόσο μάλλον όταν ενθαρρύνεται από τους πάτρωνές του:

Αλιεύουμε από τον Τύπο: «Η στρατιωτική παρέλαση στο Κίεβο, στις 24 Αυγούστου, για την 26η επέτειο της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας εξελίχθηκε σε διακήρυξη προσήλωσης του καθεστώτος στο όραμα της ένταξης στο ΝΑΤΟ … Διακόσιοι τριάντα στρατιωτικοί από τις ΗΠΑ και άλλες νατοϊκές χώρες συμμετείχαν στην παρέλαση ενώπιον του προέδρου Ποροσένκο και του αμερικανού υπουργού Άμυνας Τζέιμς Μάτις … ο οποίος κατηγόρησε τη Ρωσία ότι επιχειρεί να επανασχεδιάσει με τα όπλα τα σύνορα της Ευρώπης και υποσχέθηκε διεύρυνση της στρατιωτικής συνεργασία των δύο χωρών».

Στις 24 Αυγούστου απλώς επικυρώθηκε ότι η Ουκρανία ικανοποιεί επαρκώς τα αντιρωσικά προαπαιτούμενα της πρόσδεσής της στο νατοϊκό άρμα, με την επικουρία «συμβούλων και εμπειρογνωμόνων από χώρες του ΝΑΤΟ», όπως διευκρίνισε ο ουκρανός υπουργός Άμυνας την ίδια μέρα: 24 Αυγούστου 2017 – κατά διαβολική σύμπτωση, την επαύριον του παταγώδους συνεδρίου στο Ταλίν της νατοϊκής Εσθονίας με θέμα «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα»…

Ο παλιός καλός αντικομμουνισμός παντός καιρού. Τι δεν καταλάβατε, κύριοι της καθ’ ημάς αντιπολίτευσης;
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet