georgulas

Ενας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την επιβολή των κυρίαρχων αντιλήψεων, είναι η διαστροφή του νοήματος των λέξεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η λέξη μεταρρύθμιση. Ενώ αρχικά η λέξη δήλωνε μια θετική αλλαγή, προς το καλύτερο, η κατάχρησή της από το νεοφιλελεύθερο δόγμα τείνει να την ταυτίσει με την διαλυτική απορρύθμιση.
Κι όμως, υπάρχουν πάντοτε μεταρρυθμίσεις που αξίζουν το όνομά τους και που τις έχουμε ανάγκη και δεν πρέπει να γίνουν θύματα κι αυτές του νεοφιλελεύθερου δόγματος.

Δάνειος λόγος

Δεν είναι, όμως, μόνο οι νεοφιλελεύθεροι δογματικοί που φθείρουν τόσο σημαντικές λέξεις και έννοιες. Δυστυχώς, και στον κυβερνητικό λόγο ακολουθείται συχνά ο συρμός και ακούμε να μιλούν για μεταρρυθμίσεις αδιακρίτως. Όσοι διαθέτουν την απαραίτητη παρατηρητικότητα, θα διαπίστωσαν ότι στις ομιλίες του πρωθυπουργού κατά την επίσκεψη του γάλλου προέδρου στην Αθήνα η λέξη μεταρρύθμιση είχε την τιμητική της, χωρίς οποιασδήποτε διάκριση ως προς το περιεχόμενό της.
Τις ίδιες παρατηρήσεις θα μπορούσαμε να κάνουμε και για τη λέξη επένδυση. Ενώ η λέξη σήμαινε αρχικά δαπάνη χρηματικού κεφαλαίου για τη δημιουργία νέων παραγωγικών μέσων, έχει καταντήσει να σημαίνει τη μεταφορά χρηματικού κεφαλαίου από τη μια επικερδή ή και κερδοσκοπική τοποθέτηση στην άλλη, δίχως την παραμικρή προσθήκη στο παραγωγικό δυναμικό μιας οικονομίας. Έχουμε φτάσει να θεωρούμε επένδυση, ακόμα και την απλή μεταβίβαση μετοχών που αλλάζουν χέρια.
Επίσης, η έννοια της επένδυσης τείνει να αποσυνδεθεί πλήρως από την έννοια της κοινωνικής αποδοτικότητας, καθώς παραβλέπονται εντελώς τα κόστη που συνεπάγονται οι επιπτώσεις μιας παραγωγικής δραστηριότητας στο περιβάλλον και στους ανθρώπους ή σε άλλες οικονομικές ή κοινωνικές δραστηριότητες. Έτσι, όμως, η σχέση κόστους-οφέλους δεν αποτυπώνεται με ακρίβεια, με αποτέλεσμα το μέγεθος της καθαρής επένδυσης να είναι συχνά εικονικό. Η χρησιμότητά της, δηλαδή, αποδεικνύεται εξαιρετικά μειωμένη.

Οι λέξεις να ξαναβρούν το νόημά τους

Και αυτή η λέξη, επίσης, χρησιμοποιήθηκε αδιακρίτως, ακόμη και στον κυβερνητικό λόγο πολύ συχνά. Η σύγχυση τροφοδοτείται από χίλιες μεριές και δεν αρκεί μία ή δύο ορθές αναφορές για ν’ αλλάξει το κλίμα, πολύ περισσότερο η κυρίαρχη αντίληψη.
Η εντύπωση που αποκόμισε η αξιωματική αντιπολίτευση από τη συχνή χρήση των εννοιών αυτών από τον πρωθυπουργό το τελευταίο διάστημα, ιδίως μετά τη δεύτερη αξιολόγηση, είναι πως της απομένει ελάχιστος χώρος για να αναπτύξει τη διαφορετική πρότασή της και την αντιπολιτευτική γραμμή της σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Αν η κυβέρνηση διαλαλεί ότι θέλει επενδύσεις, ότι προωθεί μεταρρυθμίσεις, τότε η αξιωματική αντιπολίτευση αντιλαμβάνεται ότι το μόνο που μπορεί να αντιτείνει, είναι ότι η ίδια μπορεί να προωθήσει και τις επενδύσεις και τις μεταρρυθμίσεις πολύ καλύτερα, γιατί η κυβέρνηση μόνο στα λόγια τις εννοεί.
Ωστόσο, όταν διατυπώνεται ένα τέτοιο «επιχείρημα», ακούγεται πολύ αδύνατο χωρίς συγκεκριμένα παραδείγματα, πολύ περισσότερο όταν η γενική εντύπωση είναι ότι η κυβέρνηση στο πεδίο αυτό έχει κάνει ήδη αρκετές υποχωρήσεις. Να, λοιπόν, ένας καλός λόγος, που εξηγεί γιατί η ΝΔ υιοθέτησε τόσο άμεσα τις οιμωγές της Ελντοράντο Γκολντ, χωρίς επιφύλαξη, χωρίς οποιαδήποτε απόσταση ασφαλείας από τις απαιτήσεις και τους ισχυρισμούς της, χωρίς τον παραμικρό υπαινιγμό για νομιμότητα και κανόνες, που είναι ανάγκη να τηρούνται.

Γιατί στο άρμα τής Ελντοράντο;

Ο κ. Μητσοτάκης ήθελε μια «απόδειξη», και του προσφερόταν ως μάννα εξ ουρανού. Δεν μπορούσε τίποτα να του κόψει τη φόρα. Ούτε η σκέψη πως η Ελντοράντο μπορεί και να μην έχει δίκιο, ούτε ότι μπορεί απλώς να παίζει το δικό της παιχνίδι, ούτε ότι μπορεί και να τα μαζέψει, τελικά, ούτε ότι, απ’ την άλλη πλευρά, μπορεί να υπάρχουν πολύ περισσότεροι από τους εργαζόμενους στην εταιρία που νιώθουν βάσιμα να απειλούνται οι δουλειές και οι επενδύσεις τους… Αφήστε πια το περιβάλλον! Είναι άγνωστη λέξη γι’ αυτούς.
Πάντως, εκτός από τον κίνδυνο που διατρέχει η ΝΔ να ακολουθεί μια ευκαιριακή τακτική εκμεταλλευόμενη αφορμές που της προσφέρουν άλλοι, μη μπορώντας να διατυπώσει μια δική της διακριτή πολιτική πρόταση πέρα από την καταστροφολογία, υπάρχει και ένας άλλος, συμμετρικός θα λέγαμε, κίνδυνος, ο οποίος απειλεί την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν υπάρχει εύκολη λύση

Η δυσκολία της ΝΔ να συγκροτήσει και να διατυπώσει διακριτή και πειστική πολιτική πρόταση, μπορεί να οδηγήσει την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ στη καταστροφική ευκολία να ενσωματώνουν στην πολιτική τους θέσεις που προκαλούν αμηχανία στη ΝΔ, παρότι απέχουν από το δικό τους πρόγραμμα. Ή να απαντούν στις κατηγορίες της ΝΔ με επιχειρήματα από τη δική της φαρέτρα, για να εντείνουν τη σύγχυσή της. Δείτε τι γράφει –και εύχεται– ο κ. Πρετεντέρης: «Η κυβέρνηση μπορεί να μην είχε πρόβλημα να εξανεμίσει την αριστερή ρητορική της. Αλλά το πρόβλημά της είναι ότι μαζί με αυτήν εξανεμίζεται και η ίδια». Ο δε έτερος Καπαδόκης, της «Καθημερινής», ο κ. Κασιμάτης, μεθερμηνεύει την κίνηση της Ελντοράντο ως «προειδοποίηση προς όσους είχαν βολευτεί με την κυβέρνηση, ότι οι δυνατότητες προσαρμογής της, ίσως, έχουν φτάσει στα όρια».
Από τη μια, σπρώχνουν την κυβέρνηση να τα δώσει όλα. Από την άλλη, φοβούνται πως έτσι θα χάσουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και, τελικά, (προσ)εύχονται να μπορούν να την παρουσιάσουν σαν μία από τα ίδια, ώστε οι απώλειές της να είναι από όλες τις μπάντες και μεγαλύτερες από το οποιοδήποτε όφελος ήθελε προκύψει γι’ αυτήν. Να γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία να μιλάει διαφορετική γλώσσα, διακριτή από τη γλώσσα της αντιπολίτευσης: να μιλάει τη γλώσσα της ανάγκης και όχι του success story. Γιατί μόνο έτσι μπορεί μια κυβέρνηση της αριστεράς να επιχειρήσει να περάσει με τις λιτότερες απώλειες από τις συμπληγάδες, χωρίς να χάσει τη σχέση της με τις λαϊκές τάξεις, ιδίως τις πιο αδύναμες.

Χ. Γεωργούλας
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet