galanou

Της Μαρίνας Γαλανού

Χρόνια επί χρόνων, δεκαετίες για την ακρίβεια, μία κοινότητα ανθρώπων που όπως περιγράφεται από τον Επίτροπο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, τα ανθρώπινα δικαιώματά της καταστρατηγούνται συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στη ζωή, του δικαιώματος στη φυσική τους ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, του δικαιώματος στην υγεία, ενώ βιώνουν ακραίες διακρίσεις και απερίφραστη βία σε όλα τα πεδία της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής, δίνει τον αγώνα της να αναπνεύσει ανάσες ελευθερίας, να βγει στο φως, να διεκδικήσει όλα όσα για όλους τους συνανθρώπους μας φαντάζουν αυτονόητα.

Από το σκοτάδι...

Τους ανθρώπους αυτούς δύσκολα θα τους συναντήσεις σε κάποιον εργασιακό χώρο, κάπου που θα πας να εξυπηρετηθείς σε μία δημόσια υπηρεσία, σε κάποιο πόστο στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, μπορεί ίσως να έχεις δει κάποιο δημοσίευμα ή μία εκπομπή να τους περιγελούν και να γίνονται αντικείμενο χλευασμού, κάποιες άλλες να προσάγονται θεωρώντας αυτονόητο ότι μόνο μία κατηγορία εργασίας που αφορά συγκεκριμένα τις υπηρεσίες σεξ μπορεί να τους ταιριάζει, ή να θεωρούνται ύποπτοι ότι εξαπατούν τους άλλους σε σχέση με το φύλο τους. Ναι, κάπου ίσως έτσι να τους έχεις συναντήσει.

...στο φως

Το πρώτο φως αναδύθηκε κάπου το 2004 όταν η πρώτη χώρα -το Ηνωμένο Βασίλειο- νομοθέτησε δίνοντας το δικαίωμα στους τρανς ανθρώπους να αλλάζουν νομικά την καταχώριση του φύλου τους –βασική αιτία που συνέβαιναν όλα αυτά– στο φύλο που πραγματικά βίωναν χωρίς προϋποθέσεις χειρουργικών επεμβάσεων και στείρωσης, ενώ αργότερα ακολούθησαν περισσότερες, έως τα σήμερα που περίπου 17 χώρες στην ήπειρό μας έχουν ψηφίσει  ανάλογες νομοθεσίες που ποίκιλαν από χώρα σε χώρα. Ενδιαμέσως πολλοί διεθνείς και ευρωπαϊκοί οργανισμοί κατέγραφαν ότι οι προϋποθέσεις στείρωσης και εν γένει οι ιατρικές προαπαιτήσεις είναι είδος βασανιστηρίου που παραβιάζουν την ιδιωτική ζωή των ανθρώπων αυτών και ζήτησαν από τα κράτη απλές, γρήγορες, διάφανες, προσβάσιμες και βασισμένες μόνο στον αυτοπροσδιορισμό, χωρίς περιορισμό στην ηλικία και  χωρίς να διαλύεται η οικογενειακή ζωή,  διαδικασίες αλλαγής των εγγράφων για τους τρανς ανθρώπους.
Ώσπου η πρώτη ηλιαχτίδα έφτασε στο παράθυρο και από το 2013 και μετά η έννοια της ταυτότητας φύλου έγινε κτήμα και του δικού μας νομικού πολιτισμού σε μία σειρά νομοθεσιών, και η κοινότητα αυτών των ανθρώπων πήρε τις πρώτες ανάσες, έως τον Μάρτιο του 2016 που η νομοπαρασκευαστική επιτροπή με αρμοδιότητα να καταρτίσει σχέδιο νόμου, ενώ παράλληλα ήρθε η πρώτη δικαστική απόφαση, ιστορική πλέον, από το Ειρηνοδικείο Αθηνών, που αποφάσισε ότι οι προαπαιτήσεις χειρουργικών επεμβάσεων στείρωσης είναι υπερβολικές και παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα των ανθρώπων αυτών, και η οποία πλέον έχει επιβεβαιωθεί και ενισχυθεί περαιτέρω προσθέτοντας ότι εν γένει οι οποιεσδήποτε ιατρικές παρεμβάσεις παραβιάζουν το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ιδιωτική ζωή σε πολύ περισσότερες από 20 αποφάσεις σε πολλές πόλεις της χώρας.

Σημαντικό βήμα, με προϋποθέσεις

Κάπως έτσι στις 18 Σεπτεμβρίου, έφτασε ένα σχέδιο νόμου που ενσωματώνει σε σαφή διάταξη ότι δεν χρειάζεται η βεβαίωση οποιωνδήποτε ιατρικών επεμβάσεων ή διαγνώσεων για την αλλαγή των εγγράφων των τρανς ανθρώπων. Ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός, παρόλο που ήδη η Δικαιοσύνη είχε προηγηθεί. Στις μόλις 4 όμως σελίδες αυτού του νομοσχεδίου, προβλέπονται δύο προϋποθέσεις που έως τότε δεν υπήρχαν: αυτό το δικαίωμα θα περιορίζεται στα πρόσωπα άνω των 17 ετών ενώ γνωρίζουμε ότι ιδιαίτερα σε ηλικίες κάτω των 17 οι τρανς έφηβοι αντιμετωπίζουν ευρείες κακοποιήσεις και μπούλινγκ, καθώς και στα μη έγγαμα πρόσωπα επιβάλλοντάς τους να επιλέξουν μεταξύ δύο θεμελιωδών τους δικαιωμάτων, ενώ εάν ένα τρανς πρόσωπο έχει τέκνα δεν θα μπορεί να αλλάζει το πιστοποιητικό γέννησης του τέκνου, παραβιάζοντας έτσι τόσο τη μυστικότητα της διαδικασίας, όσο και την οικογενειακή ζωή, καθώς επίσης αυτό το δικαίωμα δεν θα το έχουν μετανάστες και πρόσφυγες, ενώ η χρονοβόρα δικαστική διαδικασία θα παραμένει.

Πολιτικά παιχνίδια

Όσο συμβαίνουν όλα αυτά, διαρρέει στον Τύπο, ότι ενδεχομένως κόμματα της αντιπολίτευσης –επιβεβαιωμένα έως τώρα τουλάχιστον η Δημοκρατική Συμπαράταξη–, ενώ λένε ότι συμφωνούν και ενώ επαίρονται ότι υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ξάφνου μας ξεφουρνίζουν ότι βρήκαν τώρα την ευκαιρία του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, που αφορά αυτούς τους ανθρώπους που υπέφεραν δεκαετίες τώρα, ανάμεσα στα υπόλοιπα και με δική τους υπαιτιότητα, βάρβαρες διακρίσεις, και ότι θέλουν «να αλλάξουν τους συσχετισμούς» αναφορικά με τον ρατσιστή κυβερνώντα εταίρο. Σε αυτήν την χρονική στιγμή, που αφορά το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Παίζοντας στην πλάτη αυτών των ανθρώπων πολιτικά παιχνίδια. Στην καλύτερη περίπτωση πολιτικά παιχνίδια, γιατί εύλογα δημιουργούνται σκέψεις ότι στην πραγματικότητα αφού δεν μετασχηματίζεται η «υποστήριξη» σε ψήφο, τίποτε δεν υποστηρίζουν πραγματικά και για μια ακόμη φορά κοροϊδεύουν το σύμπαν.
Αυτή λοιπόν η κοινότητα, αυτοί οι άνθρωποι, δεν ζητούν κάποια ειδική μεταχείριση, ούτε ειδικά δικαιώματα, ζητούν απλά να αναγνωρίζονται με την πραγματική ταυτότητα που βιώνουν, χωρίς περιοριστικές προϋποθέσεις ούτε λόγω ηλικίας, ούτε λόγω οικογενειακής κατάστασης, με απλές και γρήγορες εξωδικαστικές διαδικασίες που σέβονται την ιδιωτική τους ζωή, ενώ που να πάρει οι τρανς πρόσφυγες που έχουν καταφέρει να φτάσουν εδώ στη χώρα μας μέσα από φρικτές κακοποιήσεις και βασανισμούς, δεν μπορεί να εξαιρούνται.
Το Ελληνικό Κοινοβούλιο καλείται να θεραπεύσει διακρίσεις και κακοποιήσεις δεκαετιών. Και η κυβέρνηση καλείται να ανταποκριθεί πλήρως στις ανάγκες τους γιατί έχει υποχρέωση να το κάνει, ενώ καμία αντιπολίτευση δεν μπορεί να παίζει μικροκομματικά παιχνίδια σε βάρος τους.

* Η Μ. Γαλανού είναι πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet