ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝ ΣΑΜΠΟΥΡΕΝ, ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΟΥ ΚΚ ΓΑΛΛΙΑΣ

 Ο Μακρόν είναι ο πρόεδρος των γάλλων βιομηχάνων

sabourin-1

Στις 10 και 11 Νοεμβρίου η ευρωπαϊκή αριστερά -όχι μόνο κόμματα, αλλά και κοινωνικά κινήματα- συναντιέται στη Μασσαλία για το Φόρουμ Προοδευτικών Δυνάμεων. Οι γάλλοι κομμουνιστές έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτή την προσπάθεια συντονισμού και αντεπίθεσης των δυνάμεων που αμφισβητούν την πορεία και την εξέλιξη της ΕΕ. Γύρω από αυτή την προσπάθεια και τη νέα προεδρία Μακρόν περιστράφηκε η συζήτησή μας με τη, γνώριμη στους αναγνώστες μας, Αν Σαμπουρέν.

 

Τη συνέντευξη πήρε η Αγγελική Βισβίκη

 

Ο Εμανουέλ Μακρόν φιλοτεχνεί το προφίλ του σύγχρονου ηγέτη μεταρρυθμιστή, αλλά αρχίζει τη σταδιοδρομία του ως πρόεδρος με μια επίθεση στα εργατικά δικαιώματα. Πώς βλέπετε το μέλλον του;

Ο Εμανουέλ Μακρόν επέλεξε να επιταχύνει, για να περάσει μεταρρυθμίσεις προς όφελος των εργοδοτών και των οικογενειών με μεγάλες περιουσίες. Δεν εκλέχτηκε για το πρόγραμμά του, αλλά επειδή η άλλη επιλογή ήταν η Μαρίν Λεπέν, και το ξέρει. Γίνεται ολοένα και πιο ορατό ότι είναι «ο πρόεδρος των πλούσιων». Δύο παραδείγματα από τη σημερινή πραγματικότητα είναι πολύ αποκαλυπτικά: Πρώτον, η νέα μεταρρύθμιση του εργατικού κώδικα, ένα είδος «Ελ Κομρί Νο2», σύμφωνα με την οποία στο εσωτερικό γίνονται δεκτά όλα τα μέτρα που ζήτησε ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων και δεν υιοθετήθηκαν τον περασμένο χρόνο χάρη στους δικούς μας βουλευτές. Το κείμενο αυτό περιλαμβάνει την κατάργηση της ιατρικής εργασίας, το τέλος των κλαδικών συμβάσεων (όλες οι συμβάσεις και οι συνθήκες εργασίας θα συμφωνούνται με τις επιχειρήσεις και όχι με κλαδικές συμβάσεις) και θέτει ανώτατο όριο των αποζημιώσεων, ώστε οι επιχειρήσεις που απολύουν καταχρηστικά, να μπορούν να μειώσουν το κόστος των καταχρηστικών απολύσεων. Ο νόμος αυτός είναι σαν να έχει γραφτεί από τον πρόεδρο του Συνδέσμου Βιομηχάνων! Αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί έκπληξη, όταν υπουργός Εργασίας σήμερα δεν είναι άλλος από τον πρώην διευθυντή ανθρωπίνων πόρων του ομίλου Danone. Από το Σεπτέμβριο, πολλές απεργίες και διαδηλώσεις στη Γαλλία ένωσαν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους εναντίον αυτού του νόμου.

Ένα άλλο σύμβολο αυτής της μεροληπτικής ταξικά πολιτικής είναι ο προϋπολογισμός που παρουσίασε η κυβέρνηση για το 2018. Ενώ οι φόροι για τα σκάφη αναψυχής, τα άλογα κούρσας, το χρυσό και τα ιδιωτικά τζετ θα καταργηθούν, τα επιδόματα για τη στέγαση, οι ιατρικές αποζημιώσεις και οι φαρμακευτικές δαπάνες, καθώς και οι δαπάνες για την τοπική αυτοδιοίκηση θα μειωθούν. Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ο Ρομπέν των Δασών από την ανάποδη! Την περασμένη Τρίτη 10 Οκτωβρίου, οι υπάλληλοι των δημόσιων υπηρεσιών απεργούσαν επειδή ο προϋπολογισμός αυτός θα θέσει σε σοβαρό κίνδυνο τις δημόσιες υπηρεσίες και, ως εκ τούτου, την ποιότητα ζωής του 99% των πολιτών. Όπως βλέπετε, σε αυτή τη φάση κινητοποιούνται τόσο δημόσιοι όσο και ιδιωτικοί υπάλληλοι. Δημιουργούνται συγκλίσεις που κάνουν εφικτό ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα. Η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών (CGT) εργάζεται τώρα για ενότητα στο συνδικαλιστικό κίνημα, η οποία δεν έχει ακόμα κατακτηθεί, αλλά βρίσκεται σε καλό δρόμο αν πάρουμε υπόψη τη βάση των άλλων συνδικάτων. Προφανώς, το ΚΚ Γαλλίας και οι κοινοβουλευτικές μας ομάδες κινητοποιούνται στο πλευρό των εργαζομένων.

 

Parole, parole, parole

 

Προσπαθεί, πάντως, να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και στην Ευρώπη. Ποια είναι η δική σας γνώμη για τις θέσεις και τις πρωτοβουλίες του;

Είχατε εκεί στην Αθήνα μια εμπειρία με τους πύρινους λόγους του Εμανουέλ Μακρόν για την επανίδρυση της Ευρώπης. Αλλά, όπως και στην αγάπη, πέρα από τις δηλώσεις, είναι οι πράξεις που κρίνουν το αποτέλεσμα. Κάθε φορά που ακούω τον πρόεδρο να μιλά για την Ευρώπη, περνά από το μυαλό μου το τραγούδι της Νταλιντά «Parole, parole, parole» (=Λόγια, λόγια, λόγια), επειδή ποτέ δεν θέτει υπό αμφισβήτηση αυτό που σήμερα είναι η αιτία της αποτυχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αιτία που βρίσκεται σε κρίση, η αιτία που οι πολίτες με συντριπτική πλειοψηφία απορρίπτουν αυτό το μοντέλο κάθε φορά που τους τίθεται το ερώτημα. Το να μιλάς για επανίδρυση, χωρίς να θέτεις σε αμφισβήτηση την οικονομική πολιτική και τους κανόνες δημοσιονομικής λιτότητας της ΕΕ, το να μιλάς για ανεξαρτησία χωρίς να θέτεις υπό αμφισβήτηση το ρόλο που έχουν αναλάβει οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα εντός των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, αποτελεί διαστροφή του νοήματος των λέξεων. Ο Εμανουέλ Mακρόν είναι μέρος της ευρωπαϊκής αυτής δύναμης, που θέλει να συνεχίσει τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση. Λέει ότι χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη, αλλά δεν λέει τι θα κάνει για αυτό.

Αντίθετα με αυτό που ισχυρίζονται ορισμένοι, δεν νομίζω ότι υπάρχει ουσιαστική διαφωνία μεταξύ της Άνγκελα Μέρκελ και του Εμανουέλ Μακρόν. Και οι δύο τους συγκλίνουν στην ιδέα τής ενίσχυσης της ζώνης του ευρώ και μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων, όπου οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται από τις πιο ισχυρές χώρες. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε δίκιο όταν είπε ότι φοβόταν τη σύνθεση του «κλαμπ των ισχυρών». Ακόμη χειρότερα, ο Μακρόν επέλεξε η αναβίωση του ευρωπαϊκού σχεδίου να γίνει γύρω από μια «ευρωπαϊκή άμυνα», δηλαδή αύξηση της χρηματοδότησης για την αμυντική βιομηχανία (γαλλική και γερμανική), συγκέντρωση πόρων για «στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό» (υπό την ηγεσία κυρίως της Γαλλίας) ακόμη και δημιουργία ευρωπαϊκού τάγματος (υπό την εποπτεία της Γαλλίας σε στενή συνεργασία με το ΝΑΤΟ). Στο σημερινό διεθνές πλαίσιο, αυτό σημαίνει ρίχνω λάδι στη φωτιά.

 

Φιλοδοξία για μόνιμο χώρο διαλόγου

 

Η ευρωπαϊκή αριστερά πώς σχεδιάζει να απαντήσει σ’ αυτά τα σχέδια; Ποιο ρόλο θα παίξει το ετήσιο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Προοδευτικών Δυνάμεων στην Ευρώπη, στη Μασσαλία;

Για την Ευρωπαϊκή Αριστερά, η καταπολέμηση της αυταπάτης ότι ο Μακρόν αποτελεί καινοτομία θα είναι μια πρόκληση. Ακόμη περισσότερο επειδή πρέπει να αγωνιστούμε ταυτόχρονα ενάντια στην εθνικιστική και ξενοφοβική αυταπάτη. Λέω αυταπάτη, επειδή είναι τρελό να σκεφτόμαστε, σε έναν τόσο παγκοσμιοποιημένο κόσμο, ότι η λύση βρίσκεται μέσα στα σύνορα μιας χώρας, ακόμη και αν είναι ισχυρή. Αυτό είναι και το συμπέρασμα που μπορεί να αντληθεί από το Brexit, όταν βλέπουμε την Τερέζα Μέι να ασχολείται με την προετοιμασία νέων συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου. Με λίγα λόγια, ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και γενικότερα όλων των προοδευτικών δυνάμεων της ηπείρου, είναι να ανοίξει το δρόμο για μια τρίτη εκδοχή, για μια πραγματική επανίδρυση της συνεργασίας μεταξύ των χωρών μας σε στόχους κοινωνικούς, οικολογικούς, δημοκρατικούς και ειρηνικούς. Πώς μπορούμε να το κάνουμε; Το ευρωπαϊκό Φόρουμ στη Μασσαλία, που θα πραγματοποιηθεί στις 10 και 11 Νοεμβρίου, αποτελεί βασικό βήμα. Η φιλοδοξία είναι να δημιουργηθεί ένας μόνιμος πολιτικός χώρος εργασίας για τις προοδευτικές δυνάμεις. Λέγοντας προοδευτικές δυνάμεις, εννοούμε τα πολιτικά κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Οικολόγους, Σοσιαλιστές της Αριστεράς, όπως οι Εργατικοί του Τζέρεμι Κόρμπιν, και αναδυόμενων κομμάτων, όπως οι Ποδέμος, αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις, συνδικάτα, κοινωνικά κινήματα. Ανοιχτό, με σεβασμό στις διαφορές και την ανεξαρτησία των συμμετεχόντων, το Φόρουμ αυτό θα επιδιώξει να διευρύνει και να επιτρέψει πολιτικές συγκλίσεις, ακόμη και κοινές εκστρατείες σε βασικά θέματα. Στη Μασσαλία θέλουμε να δρομολογήσουμε αυτή τη μακροπρόθεσμη διαδικασία. Θα είναι μια ιδρυτική και ελπιδοφόρα συνάντηση για το μέλλον.

 

Θα είναι ευρύτερη η συμμετοχή δυνάμεων της ευρωπαϊκής αριστεράς; Γιατί βλέπουμε ότι τα ζητήματα συνεργασίας εντός της είναι ανοιχτά, όπως και στη Γαλλία με τον Μελανσόν και την «Ανυπότακτη Γαλλία».

Η «Ανυπότακτη Γαλλία» είναι ένα κίνημα υπό συγκρότηση, με το οποίο θεωρούμε ότι πρέπει να εργαστούμε. Εμείς τείνουμε χείρα συνεργασίας, διότι μια πλειοψηφία της Αριστεράς στη Γαλλία είναι εφικτή, εάν είμαστε σε θέση να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Αλλά προς το παρόν, δεν είναι αυτή η στρατηγική του, όπως όλοι είδαμε στις προεδρικές εκλογές. Η Αριστερά θα ήταν πιθανώς ισχυρότερη στο Κοινοβούλιο, εάν είχε υλοποιηθεί η ενότητα και ελπίζω ότι ο Ζαν Λικ Μελανσόν θα βγάλει συμπεράσματα για το μέλλον. Σήμερα, η λογική του είναι να «υποκαταστήσει» τις αριστερές δυνάμεις, ακόμα και τα συνδικάτα, όπως είδαμε με την απόφασή του να κατεβεί σε διαδήλωση σε διαφορετικές ημερομηνίες από την κινητοποίηση που αποφάσισαν τα εργατικά συνδικάτα τον Σεπτέμβριο. Είναι προβληματικό, αλλά νομίζω ότι μπορεί να αλλάξει. Δεν θα υπάρξει νίκη για τον γαλλικό λαό, αν είμαστε χωρισμένοι.

 
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet