smyrnaios

 

Οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας κατόρθωσαν να αποσπάσουν από την Ανγκέλα Μέρκελ μια έμμεση διαβεβαίωση για ανώτατο όριο στον αριθμό προσφύγων που μπορεί να δεχτεί η Γερμανία στο μέλλον. Προηγουμένως είχαν κάνει την αντεπίθεσή τους σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο με ένα κείμενο δέκα θέσεων, στο οποίο ζητούν μια συντηρητική ανανέωση της χώρας. Η καγκελάριος έδειξε να το «καταπίνει» και αυτό, συνεχίζοντας μια πολιτική διαχείρισης καταστάσεων και αποφεύγοντας να τοποθετηθεί δημόσια πριν και τις εκλογές, αυτή την Κυριακή, στην Κάτω Σαξωνία.

 

Του Δημήτρη Σμυρναίου, από το Βερολίνο

 

Για τα δικά της δεδομένα η Ανγκέλα Μέρκελ μοιάζει αυτή τη φορά να βιάζεται. Άφησε να διαρρεύσει η αποχώρηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε από το υπουργείο Οικονομικών, αλλά και η προτίμησή της για μια κυβέρνηση στα χρώματα της Τζαμάικα. Περιμένει, βεβαίως, το αποτέλεσμα των εκλογών αυτής της Κυριακής στο κρατίδιο της Κάτω Σαξωνίας, όπου αναμένεται πτώση της Χριστιανοδημοκρατίας, αλλά και είσοδος, και σε αυτό το τοπικό κοινοβούλιο, της ακροδεξιάς AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), που θα επιβεβαιώσει τη δυναμική της, αλλά και την επικίνδυνη στροφή της γερμανικής κοινωνίας προς τον ακραίο συντηρητισμό.

Μοιάζει λίγο με το ερώτημα με το αυγό και την κότα. Κλίνουν προς τα δεξιά οι Γερμανοί, επειδή προς τα εκεί κινήθηκε τα τελευταία χρόνια ο δημόσιος διάλογος; Ή ο δημόσιος διάλογος απλά αντικατοπτρίζει τις διαθέσεις του εκλογικού σώματος; Το σίγουρο είναι πως τρίβουν τα χέρια τους όλοι εκείνοι που, εδώ και δεκαετίες, ονειρεύονταν μια αντεπίθεση των πιο αντιδραστικών δυνάμεων. Χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα των κινήσεων της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης. Την περασμένη Κυριακή δημοσίευσε ένα δεκάλογο, στον οποίο τονίζει ότι «ο συντηρητισμός είναι σέξυ» και ο οποίος προκάλεσε ποικίλα σχόλια στις αρχές της εβδομάδας που πέρασε. Mε αναφορές στο πνεύμα «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», το αδερφό κόμμα της Χριστιανοδημοκρατίας προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές, που του άνοιξε το άσχημο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και να πιέσει την Ανγκέλα Μέρκελ για ένα πιο συντηρητικό πρόγραμμα, πριν καν αυτή ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις με Φιλελεύθερους και Πράσινους.

Η γερμανίδα καγκελάριος, και σε αυτή την περίπτωση, βιάστηκε να ικανοποιήσει τους Βαυαρούς «συντρόφους», δεχόμενη μάλιστα και το αίτημά τους για προσδιορισμό του ανώτατου ορίου μεταναστών που θα μπορεί να δέχεται η χώρα, σε 200.000 ετησίως. Απλά το νούμερο αυτό δεν ονομάστηκε «ανώτατο», αλλά αριθμός «προσανατολισμού».

Για τους Βαυαρούς το προσφυγικό ήταν πάντα ένα σημείο κριτικής απέναντι στην καγκελάριο και φαίνεται ότι θα παραμείνει ένα ζήτημα αιχμής ενόψει και των δικών τους τοπικών εκλογών. Στην πατρίδα τους οι Χριστιανοκοινωνιστές είχαν συνηθίσει σε απόλυτες πλειοψηφίες, που τους έδιναν το δικαίωμα να ισχυρίζονται ότι αυτοί βελτιώνουν τα συνολικά ποσοστά της παράταξης. Το χαστούκι που δέχτηκαν και αυτοί στις 24 Σεπτεμβρίου ήταν πολύ δυνατό, αφού έχασαν 10,5% σε ποσοστά και 10 έδρες σε σχέση με το 2013. Έτσι αντανακλαστικά αποφάσισαν να στραφούν σε πιο ακραίες θέσεις, προκειμένου να σταματήσουν την αιμορραγία προς τα δεξιά τους. Είναι επίσης σαφές ότι και οι Βαυαροί ανήκουν στην κατηγορία εκείνη μέσα στην Χριστιανοδημοκρατία, που εκτιμά ότι «η μπογιά της Μέρκελ δεν περνάει πια». Αυτή την εβδομάδα διέρρευσαν και πληροφορίες για μυστικές δημοσκοπήσεις, που ερευνούσαν αν ένας άλλος υποψήφιος καγκελάριος στη θέση της Μέρκελ θα μπορούσε να έχει πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα. Είναι έτσι κι αλλιώς κοινό μυστικό ότι το άστρο της «μητερούλας» δεν ακτινοβολεί πια εκτυφλωτικά, αλλά μάλλον θαμπά...

 

Στενά περιθώρια

 

Όλα αυτά δείχνουν το κλίμα μέσα στο οποίο θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με τα άλλα δυο μικρότερα κόμματα. Στο Βερολίνο, πάντως, όλοι συμφωνούν ότι οι ηγεσίες τόσο των Φιλελευθέρων, όσο και των Πρασίνων επιθυμούν διακαώς να κυβερνήσουν. Η γοητεία της εξουσίας, αλλά και η πεποίθηση ότι θα είναι αυτοκτονικό για οποιοδήποτε κόμμα να χρεωθεί μια πιθανή προσφυγή σε νέες εκλογές, θα τους κάνει έτσι να βάλουν νερό στο κρασί τους. Για τους Πράσινους αυτό σημαίνει την οριστική μετατόπισή τους προς το Κέντρο και τον οριστικό αποχαιρετισμό στα «χρόνια της αθωότητας». Είναι ένα κόμμα που δεν εκφράζει πια κανένα ριζοσπαστισμό και πολλοί αναρωτιούνται ακόμα και για το αν έχει ένα λόγο ύπαρξης, από τη στιγμή που η οικολογία έχει «χωρέσει» στα προγράμματα όλων των κομμάτων. Το ερώτημα θα μπορούσε να απαντηθεί όταν θα έρθει η ώρα των επόμενων εκλογών. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι όσα κόμματα συνασπίστηκαν για να κυβερνήσουν με την κυρία Μέρκελ, είδαν τα ποσοστά τους να συρρικνώνονται αμέσως μετά.

Το φόβο αυτό έχουν και οι Φιλελεύθεροι ως ένα σημείο, αφού το έζησαν στο πετσί τους το διάστημα 2009-13. Ο ηγέτης τους Κρίστιαν Λίντνερ, όμως, έχει αρκετά ισχυρή αυτοπεποίθηση, αφού μέσα σε μια τετραετία κατόρθωσε να τριπλασιάσει σχεδόν τα ποσοστά ενός κόμματος, που το 2013 είχε μείνει εκτός Βουλής. Οι Φιλελύθεροι φαίνεται να επιμένουν στη διεκδίκηση του υπουργείου Οικονομικών. Ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκε το τελευταίο διάστημα στο Βερολίνο, από τόσα πολλά στόματα, η φράση «ίσως τελικά να φτάσουμε να νοσταλγήσουμε τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε». Ο Λίντνερ έφτασε ουσιαστικά να χαρακτηρίσει ήπια την πολιτική του απερχόμενου υπουργού Οικονομικών απέναντι στην Ελλάδα και συνεχίζει να προπαγανδίζει σκληρές θέσεις στο πνεύμα της νεοφιλελεύθερης λιτότητας.

 

Η κληρονομιά του Σόιμπλε

 

Ο ίδιος ο κύριος Σόιμπλε πάντως φρόντισε να αφήσει μια παρακαταθήκη και στην επόμενη κυβέρνηση, αλλά και στους συναδέλφους του στο Eurogroup, μοιράζοντας ένα κείμενο με τις προτάσεις του για τις αλλαγές αρχιτεκτονικής στην Ευρωζώνη, στη λογική του «περισσότερος έλεγχος, περισσότερη αυστηρότητα στην τήρηση της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής».

Συνολικά, το κλίμα στο Βερολίνο δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστο. Ολοι συνειδητοποιούν σταδιακά ότι πραγματικός νικητής, εκτός της ακροδεξιάς AfD, δεν υπήρξε. Σε όλα τα επιτελεία επικρατεί προβληματισμός, οι διαπραγματεύσεις για τη συγκρότηση συνασπισμού προβλέπονται περίπλοκες και η «πίεση» προς τη Γερμανία να ξεκαθαρίσει τη στάση της απέναντι στους άλλους Ευρωπαίους για μια σειρά θέματα, προκαλεί μάλλον εκνευρισμό. Ήταν έκδηλη η αμηχανία της Ανγκέλα Μέρκελ στη συνάντησή της με τον Εμανουέλ Μακρόν στη Φρανκφούρτη, με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης βιβλίου, όπου φέτος τιμώμενη χώρα είναι η Γαλλία. Mια συνάντηση από την οποία έμεινε τελικά μόνο η απορία αν υπονοούσε και κάτι άλλο, όταν εξέφραζε τη λύπη της για το γεγονός ότι δεν έμαθε ποτέ της γαλλικά...

 
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet