hantzopoulos

Του Ορέστη Αθανασίου

Σχεδόν δυόμισι χρόνια μετά την επανασύστασή της, η ΕΡΤ επιχειρεί ξανά μια επανεκκίνηση. Με μερικά νέα και περισσότερα παλιά πρόσωπα μπροστά στις κάμερες, και μια μάχη εξουσίας πίσω από αυτές. Ένα επεισόδιο αυτού του διαρκούς πολέμου ανάμεσα σε «καπετανάτα» ήταν και η παραίτηση Τσακνή, πριν λίγο καιρό. Παραίτηση που σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Στην πλευρά αυτών που αγωνίστηκαν για την αποκατάσταση του μαύρου, δεν έλειψαν εκείνοι που σχολίασαν πως ο Τσακνής ανακάλυψε αργοπορημένα ότι στην ΕΡΤ κυβερνά «το πιο άρρωστο τμήμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού». Άλλοι έγραψαν πως ο πρώην πρόεδρος της ΕΡΤ έφυγε επειδή δεν έγινε δεκτό το αίτημά του να αναλάβει αποφασιστικές αρμοδιότητες, αναλαμβάνοντας και τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου, ενώ δεν έλειψαν και κάποιες δηλητηριώδεις αιχμές για τη σχέση του με την ΑΕΠΙ. Εδώ δεν ισχύει το τετριμμένο πως η αλήθεια βρίσκεται στη μέση. Η αλήθεια βρίσκεται και στις δύο πλευρές φτάνει να δει κανείς τη συνολική εικόνα.

Ετεροβαρής διαρχία

Η επανασύσταση της ΕΡΤ στηρίχθηκε βασικά στο καλούπι που προϋπήρχε του μαύρου, και από ‘κει ξεκινούν όλα. Οι πιο προχωρημένες απόψεις για ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας παραμερίστηκαν, η αλλαγή αφορούσε μόνο πρόσωπα σε καίριες θέσεις, χωρίς ενιαία στόχευση. Είχαμε από τη μια την τοποθέτηση ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού στο διοικητικό συμβούλιο (Διονύσης Τσακνής, Μιχάλης Γρηγορίου, Έλλη Παπακωνσταντίνου κ.ά.) και από την άλλη του Λάμπη Ταγματάρχη στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου. Το ότι η επιλογή Ταγματάρχη δεν είχε καμιά σχέση με το πνεύμα που επικράτησε τα δύο χρόνια που οι περισσότεροι εργαζόμενοι έδιναν τη μάχη τους μέσω της ERTopen είχε επισημανθεί και από τις σελίδες της «Εποχής». Ουσιαστικά, εγκαταστάθηκε μια ετεροβαρής διαρχία. Οι «καλοί», αλλά διακοσμητικοί στο ΔΣ, υποτίθεται πως θα φρέναραν τις κακές επιλογές Ταγματάρχη. Από ‘κει και πέρα η προσπάθεια για αλλαγή εκφράστηκε με την επιλογή του Σταύρου Καπάκου στη θέση του διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης και του Πάνου Χαρίτου ως παρουσιαστή του κεντρικού δελτίου. Δύο και πλέον χρόνια μετά είναι φανερό πως αυτό το μοντέλο όχι μόνο δεν λειτούργησε, αλλά κατάπιε όσους το υπηρέτησαν. Ο Καπάκος εξεδιώχθη κακήν κακώς (με μόνο τον Τσακνή να τον υποστηρίζει στο ΔΣ), ακολούθησε μετά από μερικούς μήνες ο Ταγματάρχης, το καλοκαίρι παύθηκε ο Μιχάλης Γρηγορίου, ενώ είχε παραιτηθεί και ο Νίκος Τρανός. Ο Χαρίτος είναι ο μόνος από όσους αναφέρθηκαν που εξακολουθεί να δουλεύει στην ΕΡΤ, από άλλο πόστο που μάλλον του ταιριάζει καλύτερα. Την ίδια στιγμή, η προσπάθεια για εκπροσώπηση των δημοσιογράφων στο ΔΣ μέσω του σωματείου τους, και όχι μέσω της ΠΟΣΠΕΡΤ, σκόνταψε σε ποικίλες αντιδράσεις και προσφυγές με αποτέλεσμα η μία από τις δύο θέσεις των εργαζομένων στο όργανο να παραμένει κενή. Το ότι η ΠΟΣΠΕΡΤ ήταν πάντοτε εχθρική σε κάθε προσπάθεια να αλλάξει το μοντέλο λειτουργίας της κρατικής ραδιοτηλεόρασης είχε φανεί από την περίοδο του μαύρου. Όποιος θέλει περισσότερα στοιχεία μπορεί να ανατρέξει στα κείμενα του Κώστα Εφήμερου, ενός ανθρώπου που στήριξε και σε τεχνικό επίπεδο το εγχείρημα της ERTopen και συγκρούστηκε με τη διοίκηση Καλφαγιάννη. Αυτή η κατάσταση είχε διαμορφωθεί πριν την παραίτηση Τσακνή και το διορισμό του Βασίλη Κωστόπουλου στη θέση του Λάμπη Ταγματάρχη. Ο Κωστόπουλος είναι άνθρωπος που προέρχεται από την ΕΡΤ, αλλά ο διορισμός σήμανε και την παγίωση των παλιών ισορροπιών. Ο Τσακνής είχε ζητήσει να αναλάβει αυτός τις αρμοδιότητες του διευθύνοντος συμβούλου καταργώντας έτσι την ετεροβαρή διαρχία. Όταν το αίτημά του δεν έγινε δεκτό δεν του έμεινε άλλη επιλογή εκτός από αυτήν της καταγγελτικής εξόδου από το Ραδιομέγαρο.

Καλό μοντέλο, συγκεκριμένα εμπόδια

Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία των δυόμισι τελευταίων χρόνων λειτουργίας της ΕΡΤ. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην κρατική ραδιοτηλεόραση είναι η συνέπεια μιας ημιτελούς μεταρρύθμισης. Ο ομφάλιος λώρος με το παρελθόν δεν κόπηκεμ με αποτέλεσμα οι παλιές συνήθειες σιγά σιγά να επικρατήσουνμ παραμερίζοντας, απομονώνονταςμ συκοφαντώντας ή εκδιώκοντας οτιδήποτε φρέσκο και καινούργιο. Μέσα σε δύο χρόνια το κεντρικό δελτίο άλλαξε πέντε (αν μετράμε καλά)μ παρουσιαστές, στις ενημερωτικές εκπομπές εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν πολύ περισσότεροιμ χωρίς ποτέ να αλλάξει σε τίποτε το μοντέλο. Τώρα επιχειρείται ξανά μια επανεκκίνηση. Βασισμένη στη δομή που με τεράστιες δυσκολίες και εσωτερικές αντιδράσεις προσπάθησε να στήσει στα πόδια της ο Καπάκος: ενημερωτικές ζώνες από πολύ νωρίς το πρωί, σύντομα δελτία ειδήσεων το μεσημέρι, το απόγευμα και μια ώρα πριν τα μεσάνυχτα, ένα κεντρικό ωριαίο δελτίο με πλούσια θεματολογία, έμφαση στη διεθνή ειδησεογραφία, αξιολόγηση των ειδήσεων με δημοσιογραφικά κριτήρια και αξιοποίηση των τεχνικών δυνατοτήτων που, παρά τις τεράστιες ζημιές του μαύρου, διαθέτει η κρατική τηλεόραση. Μοντέλο που είναι καλό θεωρητικά, αλλά σκοντάφτει σε συγκεκριμένα εμπόδια: τις «πριμαντόνες» του ειδησεογραφικού τομέα, οι οποίοι(ες) θεωρούν πως υποβαθμίζονται αν δεν έχουν δική τους εκπομπή, την πίεση για προβολή τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης εις βάρος της ίδιας της είδησης, τεχνικές δυσκολίες λόγω του απαρχαιωμένου εξοπλισμού, έλλειψη προσωπικού σε καίριους τομείς και «δύσκολες» βάρδιες, πάνελ με καλεσμένους που φλυαρούν ή φωνασκούν αντί για σύντομα και περιεκτικά βίντεο για τα διάφορα θέματα.
Ανάλογη είναι η κατάσταση και στο ραδιόφωνο, όπως φαίνεται από την έκθεση την οποία κατέθεσε στο ΔΣ της ΕΡΤ ο πρόσφατα τοποθετηθείς αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος, Γ. Θαλασσινός. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε αν αυτή έκθεση, η λογική της οποίας μπορεί να αποτελέσει πρότυπο και για το τι πρέπει να γίνει και στην τηλεόραση, θα συζητηθεί ή θα καταχωνιαστεί σε κάποιο συρτάρι του γραφείου του διευθύνοντος συμβούλου.

Αντιστάθμισμα στη φτήνια

Πρόσωπα με καλές προθέσεις, ιδέες και διάθεση να προσφέρουν δεν έλειψαν και δεν λείπουν από την ΕΡΤ. Εκείνο που λείπει είναι η πολιτική βούληση για αλλαγή, στην κατεύθυνση να γίνει η κρατική ραδιοτηλεόραση ένα αντιστάθμισμα στην φτήνια των ιδιωτικών ΜΜΕ, τα οποία ελέγχονται από παλιούς και νέους βαρώνους. Ένας δημόσιος φορέας που θα έχει το απαιτούμενο ειδικό βάρος για να αφήσει τη σφραγίδα του στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο και δεν θα καταδικάζεται στην αφάνεια των μονοψήφιων ποσοστών τηλεθέασης και ακροαματικότητας, γιατί έτσι βολεύει τους ιδιώτες ανταγωνιστές της και τις δυνάμεις της αδράνειας και της συντήρησης στο εσωτερικό της.
Η κυβέρνηση είχε την ευκαιρία με το νόμο για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ να το κάνει ,αλλά τη σπατάλησε. Αν δεν το κάνει και τώρα, αύριο θα είναι πολύ αργά.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet