Γιατί δεν μπορεί να σταθεί διοίκηση στην ΕΛΒΖ; Γιατί η κοινή συνισταμένη όλων των παραιτήσεων είναι η σχέση με την τράπεζα Πειραιώς; Και τελικά ποιος έχει το πάνω χέρι;

ȅӓKύɊǭӕÊōԑٓǠĉLQԕщS ʁɠЏхɁ őÁƏ͙̅͠ӔǍ ŋˇ͉ʇ ‰όǗMɁ ƁׁчӠӔǠЋTʼn`QɓԏԅˏՓ.

Του Α. Θερσίτη

Πριν δεκαπέντε ημέρες παραιτήθηκε η διοίκηση Κεφαλόπουλου – Χατζηδιαμαντή από την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, η οποία είχε οριστεί μόλις τον περασμένο Απρίλιο. Πρόκειται για την τέταρτη διοίκηση της βιομηχανίας, κατά τη διάρκεια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που παραιτείται. Η πρώτη διοίκηση των Κοκκινίδη – Γιαννακίδη, που ορίστηκε τον Μάρτιο του 2015, άντεξε μέχρι τον Γενάρη του 2016. Η δεύτερη διοίκηση των Λάντζα – Γιαννακίδη άντεξε μόλις δύο μήνες και παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 2016. Η τρίτη διοίκηση των Ρώσιου – Μάνη είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια, αντέχοντας έναν ολόκληρο χρόνο από τον Απρίλιο του 2016 μέχρι τον Απρίλιο του 2017.
Και τώρα, σε μία κρίσιμη στιγμή, κατά τη διάρκεια της συγκομιδής, είχαμε την παραίτηση της τέταρτης στη σειρά διοίκησης και επανέρχεται το ερώτημα: Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Γιατί δεν μπορεί να σταθεί διοίκηση στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης; Γιατί η κοινή συνισταμένη όλων των παραιτήσεων είναι η σχέση με την τράπεζα Πειραιώς; Γιατί «τρώει» τις διοικήσεις αυτή η τράπεζα; Και τελικά ποιος έχει το πάνω χέρι στην ΕΒΖ;

Λίγη ιστορία

Η ΕΒΖ είναι η μόνη πραγματική βιομηχανία του πρωτογενή τομέα. Έχει μέχρι σήμερα από τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς το αποκλειστικό προνόμιο παραγωγής ζάχαρης στην ελληνική επικράτεια με δικαίωμα παραγωγής 158.700 τόνους ζάχαρη. Από την ποσότητα αυτή παράγει ένα τμήμα λιγότερο από το μισό και το υπόλοιπο το δίνει φασόν σε άλλα εργοστάσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εταιρία έχει και δύο θυγατρικές στη Σερβία, δύο ξεχωριστά εργοστάσια παραγωγής ζάχαρης, τα οποία παράγουν χωρίς δεσμεύσεις από ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Η κατάσταση της εταιρίας τον Μάρτιο του 2015 όταν ανέλαβε η πρώτη διοίκηση ήταν απελπιστική. Δεν υπήρχε ευρώ, όφειλε παντού (παραγωγούς, υπαλλήλους, στις θυγατρικές της Σερβίας, τράπεζα Πειραιώς) και μόλις είχε τελειώσει ένα απίστευτο πλιάτσικο από τις προηγούμενες διοικήσεις για το οποίο έχουν κατατεθεί μηνύσεις.
Η παρτίδα σώθηκε προσωρινά με τα 30 εκατ. ευρώ που δόθηκαν με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου τον Μάιο του 2015, κίνηση η οποία δικαιώθηκε και από την ΕΕ, καθώς οι σχετικές καταγγελίες καλοθελητών για παράνομες κρατικές ενισχύσεις τέθηκαν στο αρχείο. Και υπάρχουν πολλοί καλοθελητές σε αυτήν την ιστορία, καθώς εάν κλείσει η εταιρεία το σύνολο της ζάχαρης που καταναλώνεται στην Ελλάδα θα εισάγεται. Ήδη πρώην στελέχη της έχουν ανοίξει γραφεία αντιπροσώπευσης ξένων εταιριών παραγωγής ζάχαρης στον όροφο πάνω από τα γραφεία της.

Το αγκάθι της τράπεζας Πειραιώς

Η τράπεζα Πειραιώς δεν έχει δώσει ούτε ένα ευρώ χωρίς πλήρη εξασφάλιση και αποπληρωμή στην ΕΒΖ και όμως η ΕΒΖ τής οφείλει 150 εκατ. ευρώ.  Μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά όλος ο δανεισμός της εταιρείας ήταν από την Αγροτική τράπεζα, η οποία ήταν και ο βασικός της μέτοχος. Το 2012 η τότε κυβέρνηση, όταν έκλεισε την Αγροτική τράπεζα μετέφερε τα δάνεια στην Πειραιώς, αλλά τις μετοχές στον εκκαθαριστή της Αγροτικής τράπεζας. Αυτό ήταν τεράστιο λάθος στρατηγικής, καθώς είχε ως συνέπεια να υπάρχει πλήρης διαχωρισμός μεταξύ ιδιοκτήτη και δανειστή. Για να υπάρχει αίσθηση των μεγεθών το σύνολο του ποσού εξαγοράς της Αγροτικής από την Πειραιώς  ήταν μόλις 150 εκατ. ευρώ, δηλαδή η Πειραιώς πήρε όλη την Αγροτική τράπεζα με το ποσό που ζητάει από την ΕΒΖ!
Η συμφωνία που υπογράφηκε από τη διοίκηση Ρώσιου – Μάνη, καθώς οι προηγούμενες αρνήθηκαν, με την Πειραιώς προβλέπει ότι η ΕΒΖ θα πουλήσει ακίνητα της και τις θυγατρικές της στη Σερβία έναντι περίπου 50 εκατ. ευρώ τα οποία θα πάρει η τράπεζα Πειραιώς, τα άλλα 50 εκατ. θα γίνουν μακροπρόθεσμα και τέλος τα υπόλοιπα 50 εκατ. ευρώ θα τα διαγράψει. Ήδη σε εκτέλεση αυτής της συμφωνίας έχει γίνει διαγωνισμός και έχουν αναδειχθεί μειοδότες για τα γραφεία της εταιρείας στην Πλατεία Αριστοτέλους, ένα ημιτελές κτίριο απέναντι από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και βρίσκεται σε εξέλιξη ο επίμαχος διαγωνισμός για τα εργοστάσια της Σερβίας.

Τι σημαίνουν εργοστάσια Σερβίας για την ΕΒΖ

Η ζάχαρη βγαίνει είτε από τα ζαχαροκάλαμα, είτε από τα ζαχαρότευτλα. Στην Ευρώπη λόγω κλίματος έχουμε ζαχαρότευτλα, τα οποία όσο πιο κρύο είναι το κλίμα, τόσο περισσότερη ζάχαρη περιέχουν. Για το λόγο αυτό άλλωστε καλλιέργειες ζαχαρότευτλων υπάρχουν μόνο στην Βόρεια Ελλάδα και επίσης είναι λογικό τα εργοστάσια της Σερβίας να είναι πιο αποδοτικά, καθώς βρίσκονται πιο βόρεια. Λόγω και των διαφορών στο κόστος παραγωγής (μεροκάματα, αμοιβή αγροτών) και της σωστής διαχείρισης από τη διοίκηση που τοποθετήθηκε στη Σερβία από το 2015 τα εργοστάσια της Σερβίας είχαν πέρσι ετήσια κέρδη 25 εκατ. ευρώ. Φέτος αναμένεται να ξεπεράσουν τα 30 εκατ. ευρώ, καθώς το κόστος παραγωγής τους είναι σημαντικά πιο κάτω από την τιμή πώλησης της ζάχαρης. Χωρίς αυτά τα εργοστάσια η ΕΒΖ δεν μπορεί να αντέξει τον ανταγωνισμό, καθώς η λειτουργία της στην Ελλάδα είναι ζημιογόνα.
Το κόστος παραγωγής στην Ελλάδα λόγω και των διαφόρων αγκυλώσεων και αμαρτιών του παρελθόντος είναι μεγαλύτερο από την τιμή πώλησης της ζάχαρης. Ιδίως μάλιστα τώρα που από 1 Νοεμβρίου τελειώνει το  προστατευτικό καθεστώς και πλέον δεν θα υπάρχει το καθεστώς προστασίας. Με απλά μαθηματικά πουλώντας τα εργοστάσια της Σερβίας την επόμενη χρονιά, η βιομηχανία θα κλείσει. Ιδίως πουλώντας τα κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί, καθώς η προσφορά που έχει κατατεθεί είναι για 60 εκατ. ευρώ. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, καμία διοίκηση που αναλαμβάνει βλέποντας αυτή την απλή λογική τελικά δεν υπογράφει την πώληση και παραιτείται.

Τα ερωτήματα παραμένουν

Το βασικό ερώτημα λοιπόν παραμένει: Υπάρχει εναλλακτική; Η απάντηση είναι ναι. Θα μπορούσε - και έχουν κατατεθεί τέτοιες προτάσεις -  να γίνει πώληση μειοψηφικού πακέτου μετοχών της Σερβίας, έτσι ώστε να πάρει η Πειραιώς αυτά που έχει υπογράψει να πάρει και όχι όλα τα χρήματα όπως θέλει τώρα, και με τον τρόπο αυτό ταυτόχρονα η ΕΒΖ θα μπορέσει να προχωρήσει. Θα μπορούσε η Πειραιώς να πάρει όλα τα κέρδη από δύο χρονιές και με τον τρόπο αυτό θα είχε εξοφληθεί το ποσό που έχει υπογράψει ότι θα λάβει και θα υπήρχε και περίσσευμα.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να πουλήσει τα εργοστάσια της Σερβίας για τα κέρδη μόλις δύο ετών, όταν αντίστοιχες συμφωνίες προβλέπουν πολλαπλάσιο τίμημα. Και το πιο επιλήψιμο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να  πουλήσει τις θυγατρικές της Σερβίας με τα ταμεία τους γεμάτα, καθώς δεν έχουν δοθεί τα μερίσματα στην μητρική ΕΒΖ, και με τον τρόπο αυτό ο αγοραστής θα πληρώσει το τίμημα της εξαγοράς από τα λεφτά των ίδιων των εταιρειών.
Τέλος και εδώ είναι το ζήτημα, θέλει μία αριστερή κυβέρνηση να διασωθεί η μόνη βιομηχανία του πρωτογενή τομέα που υπάρχει, που διατηρεί την τευτλοκαλιέργεια στην Ελλάδα, να μπορέσει να αναπτυχθεί και τι κάνει για αυτό; Πιέζει μόνο τις διοικήσεις να παραιτηθούν ή να υπογράψουν κάτι που δεν μπορεί να υπογραφεί; Και τελικά τι λέει για όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ και τα αρμόδια τμήματα του;
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet