zounis

Πριν λίγο καιρό στην «Εποχή» έγραψα για τον πρώην Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας. Εκεί φαινόταν ανάγλυφα ο τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος και οι εκάστοτε κυβερνήσεις διαχειρίστηκαν τα χρήματα των εργαζομένων και ταυτόχρονα ο τρόπος με τον οποίο κρατούνταν όμηροι ένα μεγάλο τμήμα των εργαζομένων είτε είχαν πάρει σπίτια από τον ΟΕΚ είτε το απέκτησαν με δάνειο, επίσης από τον ΟΕΚ. Αν αυτά που έγραψα τότε έδειχναν την τσαπατσουλιά, την αφερεγγυότητα, την κατασπατάληση πόρων από το ελληνικό κράτος και ταυτόχρονα το «μαυρογιαλουρισμό» των πολιτικών που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο, τότε το σημερινό θέμα αποτελεί την επιτομή αυτού του κράτους και των κυβερνήσεων της μεταπολεμικής περιόδου.
Πρόκειται για τους λεγόμενους οικοδομικούς συνεταιρισμούς. Στο άκουσμα αυτών των συνεταιρισμών ο νους τού περισσότερου κόσμου  πηγαίνει μάλλον σε λαμόγια και σε καταπατητές του δημόσιου χώρου. Είναι άραγε έτσι τα πράγματα; Θα πει κάποιος ότι χωρίς φωτιά καπνός δεν υπάρχει, και θα έχει δίκιο εν μέρει.
Οι συνεταιρισμοί αυτοί άρχισαν να εμφανίζονται τη δεκαετία του ’50 και εντεύθεν. Τότε που η μεγάλη αστυφιλία οδήγησε μεγάλα τμήματα του λαού της υπαίθρου στην Αθήνα και τα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα. Η ανάγκη για στέγαση αυτού του κόσμου από τη μία, αλλά και η ανέχεια από την άλλη οδήγησαν τους ανθρώπους στην με κάθε τρόπο ανεύρεση τόπου για την ανέγερση στέγης, και, λόγω φτώχειας, φτηνής στέγης. Έτσι, λοιπόν, χωρίς κανένα σχεδιασμό, άρχισε να αναπτύσσεται η Αθήνα και τα άλλα αστικά κέντρα χωρίς υποδομές, χωρίς προγραμματισμό. Αυθαίρετα παντού και αντί η πολιτεία να οργανώσει την ανάπτυξη των πόλεων, έστελνε την Αστυνομία για να κυνηγήσει τον κοσμάκη που νύχτα ή τα απογεύματα μετά το μεροκάματο προσπαθούσε πρόχειρα να φτιάξει παράγκες για να στεγάσει την οικογένειά του. Ποιος δεν έχει δει τις αξέχαστες ταινίες του κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60 με τα οικόπεδα με φως, νερό και τηλέφωνο ψηλά στα όρη. Οικόπεδα με δόσεις. Ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες με γραμμάτια, που δεν μπορούσε ο κοσμάκης να τα πληρώσει. Ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες με εξώσεις ή πλειστηριασμούς που τώρα έχουν ξαναγίνει της μόδας.

Αναζητώντας εξοχική κατοικία

Όσο η χώρα αναπτυσσόταν και η οικονομία καλυτέρευε στον αστικό πληθυσμό δημιουργούνταν νέες ανάγκες όπως της εξοχικής κατοικίας. Για να μπορεί να ξεφύγει λίγο από την πόλη του νέφους, της σκόνης, της βοής. Έτσι λοιπόν, στο πλαίσιο αυτών των αναγκών, δημιουργήθηκαν οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί από σωματεία, ενώσεις, ομάδες ανθρώπων, που επεδίωκαν μέσω της συνέργειας να φτιάξουν οικισμούς οργανωμένους και το δυνατόν φθηνότερους. Την ανάγκη των ανθρώπων αυτών εκμεταλλεύτηκαν διάφοροι επιτήδειοι πρωτοστατούντων των Μονών και της Εκκλησίας που με διάφορα χρυσόβουλα κατέχουν τη μισή Ελλάδα. Μου έλεγε προχθές ένας φίλος ότι κάποια μονή διεκδικεί σήμερα ολόκληρη την Πετρούπολη. Έτι, απόντος του κράτους πρόνοιας, αλλά περισσεύοντας το κράτος των λαμογίων και των «μαυρογιαλούρων», χτίστηκε η νεότερη Ελλάδα.
Από αυτούς λοιπόν τούς συνεταιρισμούς όσοι είχαν μπάρμπα στην «Κορώνη» έχτισαν και μάλιστα σε καταπράσινες περιοχές. Τι κι αν ήταν δασικά, τι κι αν ήταν δημόσια, τίποτα δεν τους εμπόδισε. Οι άλλοι, οι φτωχοί, βρήκαν το φθηνό οικόπεδο πάνω στο ρέμα ή πάνω στα βουνά. Τα σχέδια πόλης ακόμα και σήμερα επεκτείνονται εκεί που πρώτα οι εργολάβοι έχουν αγοράσει γη, η οποία εντασσόμενη στο σχέδιο παίρνει τεράστια υπεραξία. Έτσι βλέπει κανείς φτωχά σπιτάκια στο όριο της πόλης εβδομήντα χρόνια τώρα να μένουν εκτός σχεδίου, παράνομα, ενώ εκεί που έχουν προεπιλέξει οι εργολάβοι και τα κοράκια, η οικοδομήσιμη  γη συνεχώς επεκτείνεται. Ξανά η φτωχολογιά είναι εκείνη που συνεχίζει να πληρώνει το τίμημα. Φτωχοί άνθρωποι που περιμένουν από το δήμαρχο, από το βουλευτή, από την κυβέρνηση, τον περιφερειάρχη ή το νομάρχη παλιότερα, να τους δώσει τη δυνατότητα να πιάσουν το όνειρο. Μιλάμε σήμερα για την τέταρτη γενιά που μεγαλώνει με την ελπίδα στο δικαίωμα σε μιας μερίδας ενός συνεταιρισμού.
Εκτός όμως από την πολιτική ομηρία υπάρχουν και οι αετονύχηδες των συνεταιρισμών, που με διάφορους τρόπους, πουλώντας ελπίδα κάθε λίγο και λιγάκι αφαιμάζουν τους συνεταιριστές. Ίσως κάποια στιγμή, αν γίνει έλεγχος σε πολλούς από αυτούς, να ανακαλυφθούν νέα «Σόδομα και Γόμορα». Αυτό το κράτος της ανικανότητας, της ανομίας, το κράτος που έδωσε ελπίδες σε φτωχούς ανθρώπους, το κράτος που επιβράβευσε λαμόγια και καταπατητές θέλουν κάποιοι να επαναφέρουν.

Όμηροι της ανομίας

Ταυτόχρονα χιλιάδες άνθρωποι, εξακόσιες χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα υπολογίζονται, παραμένουν εγκλωβισμένοι και γίνονται ακόμα βορά εκμεταλλευτών. Άκουσα σε κάποια συνεδρίαση συνεταιρισμού πως υπάρχουν μεγάλες εταιρίες, που ενδιαφέρονται για την αγορά της περιουσίας τους. Αυτοί θα αγοράσουν τζάμπα, εκμεταλλευόμενοι την απελπισία και το αδιέξοδο που έχει βρεθεί ο κόσμος, έχοντας, όπως λέμε, τα «κονέ», κάποια στιγμή να δημιουργήσουν υπεραξίες. Προφανώς όχι με κυβέρνηση της Αριστεράς και γι’ αυτό τόση λύσσα εναντίον της. Είναι δε τόσο περιπλεγμένα τα πράγματα, που, όπως μου έλεγε ένας φίλος πολεοδόμος-χωροτάκτης, όποια κυβέρνηση τολμήσει να βάλει τάξη και να επιβάλει το νόμο, την επομένη μέρα θα πέσει. Αυτό, λοιπόν, το κράτος που νομοθετούσε και ταυτόχρονα παρανομούσε πουλώντας φρούδες ελπίδες στον απλό λαό και επιβραβεύοντας τους διαπλεκόμενους, έχει δημιουργήσει ένα κουβάρι όχι απλά μπλεγμένο χωρίς άκρη και τέλος, αλλά ένα κουβάρι με πολλές άκρες χωρίς τέλος. Αυτό τον «Γόρδιο Δεσμό» καλείται να λύσει η σημερινή κυβέρνηση και να δώσει λύσεις στα προηγούμενα αδιέξοδα. Γιατί, αν όχι αυτή, αν όχι δηλαδή η κυβέρνηση της Αριστεράς, τότε ποιος;


Πέτρος Ζούνης
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet