theodorou

Το θέμα των απεργιών ήλθε και πάλι στο προσκήνιο με την πρόσφατη κατάθεση σχετικής τροπολογίας, σύμφωνα με την οποία αυξάνεται το κριτήριο της απαρτίας γενικής συνέλευσης (Γ.Σ.) των μελών πρωτοβάθμιου σωματείου (μη πανελλαδικής –υπόψη- εμβέλειας) για τη λήψη απόφασης απεργιακής κινητοποίησης. Συγκεκριμένα, για τη νομιμοποίηση της απόφασης, απαιτείται στη συνέλευση να προσέλθει (και όχι να ψηφίσει) το 50%+1 των οικονομικά τακτοποιημένων μελών, αντί του 1/3, που ισχύει σήμερα.
Το ΠΑΜΕ (και μαζί του κάποιοι ευέλπιδες νεοφιλελέδες) θεωρεί ότι έτσι δυσκολεύεται η λήψη απόφασης για απεργία, επειδή (άκουσον-άκουσον) αυξάνεται ο αριθμός των μελών που απαιτείται να είναι παρόντα, για την απαρτία της Γ.Σ.!
Επί 31 συναπτά έτη έτυχε να ήμουν μέλος πρωτοβάθμιου εργοστασιακού σωματείου (εκ των οποίων τα 10, μέλος του διοικητικού συμβουλίου), επιχείρησης που αριθμούσε τότε -κατά μέσο όρο- 2.500 εργαζόμενους. Απ’ αυτούς, οι 2.000 περίπου ήταν μέλη του σωματείου.
Θυμάμαι όταν προκηρύσσονταν Γ.Σ. για λήψη απόφασης απεργίας, υπήρχε μια γενική κινητοποίηση των συνδικαλιστών-μελών του Δ.Σ., με ανακοινώσεις και προφορικές παραινέσεις προς τους εργαζόμενους, στους οποίους τόνιζαν τη σπουδαιότητα της συνέλευσης, προκειμένου να παρευρεθεί ο μέγιστος δυνατός αριθμός μελών. Σε όσες συνελεύσεις η προσέλευση των εργαζομένων ήταν αθρόα, πέρα δηλαδή του απαιτούμενου αριθμού που καθόριζε ο νόμος, η απεργία είχε και την αναμενόμενη επιτυχία. Στις περιπτώσεις, όμως, που η προσέλευση ήταν υποτονική (υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που για να πραγματοποιηθεί η συνέλευση, χρειάστηκαν 3 αλλεπάλληλες προσπάθειες, με αριθμό παρευρισκομένων που δεν ξεπερνούσε το 1/10 των μελών), η απεργία ήταν αποτυχημένη από χέρι.
Και το χειρότερο: σ’ αυτές τις περιορισμένης παρουσίας μελών συνελεύσεις, εύρισκε κάθε συνδικαλιστική παράταξη την ευκαιρία χειραγώγησης των μελών.
Συγκεκριμένα, εάν η πλειοψηφούσα στο Δ.Σ. παράταξη, που τύχαινε να ήταν προσκείμενη στην κυβέρνηση της στιγμής, εκτιμούσε ότι είχε την πλειοψηφία των παρευρισκομένων, έθετε προς ψήφιση πρόταση εξουσιοδότησης του Δ.Σ. για κήρυξη απεργίας όποτε αυτό (το Δ.Σ. δηλαδή) έκρινε σκόπιμο.
Το ίδιο φυσικά συνέβαινε και αντίστροφα, όταν δηλαδή δεν υπήρχε μονοπαραταξιακή κυβερνητική πλειοψηφία, παρόμοια πρόταση έθεταν οι αντιπολιτευόμενες παρατάξεις.
Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον: στην πρώτη περίπτωση φυσικά, καμιά απεργία δεν προκηρύσσονταν ποτέ. Αντίθετα, στην άλλη περίπτωση, η κήρυξη απεργιών έμοιαζε με βούτυρο στο ψωμί των αντιπολιτευομένων συνδικαλιστικών παρατάξεων. Γίνονταν κατάχρηση του δικαιώματος, με απεργίες χωρίς νόημα και ουσία, με πενιχρή συμμετοχή εργαζομένων, καταδικασμένες σε αποτυχία.

Κύριο μέλημα η συσπείρωση των μελών

Θεωρώ ότι κύριο μέλημα κάθε διοικητικού συμβουλίου ενός πρωτοβάθμιου, ιδίως, συνδικάτου, είναι η συσπείρωση των μελών του. Εάν τα μέλη δεν δείχνουν διάθεση συμμετοχής στις διαδικασίες του συνδικάτου, σημαίνει ότι κάτι στραβό συμβαίνει και απαιτείται άμεση διόρθωση. Αντίθετα, όταν τα μέλη ενδιαφέρονται και συμμετέχουν, κανένας νόμος δεν εμποδίζει τη λειτουργία του και το σωματείο εκπληρώνει τον καταστατικό σκοπό του.
Γιατί φοβίζει, λοιπόν, ο αριθμός απαρτίας; Ίσα-ίσα που θα αποτελεί και κίνητρο προσέλευσης και μαζικότητας στη λήψη της απόφασης. Όσο μεγαλύτερος, άλλωστε, είναι ο αριθμός που συμμετέχουν και ψηφίζουν, τόσο πιο σωστή είναι –κατά τεκμήριο- και η απόφαση. Τι την θέλουμε μια «αποψιλωμένη» απεργία, όταν καταντά να απεργούν μόνον τα μέλη του Δ.Σ. κι αυτά όχι όλα;
Και το σπουδαιότερο: λέγεται συνδικαλισμός η ανάθεση κήρυξης απεργίας στο όποιο Δ.Σ. κατά το δοκούν;
Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν: καλά, από πότε ενδιαφέρεται η τρόικα για τη μαζικότητα και επιτυχία μιας απεργίας και προτείνει την αύξηση του αριθμού της απαρτίας;
Θα συμφωνήσω μαζί τους ότι η τρόικα φυσικά και δεν επιθυμεί απεργίες και γενικά ανακατωσούρες στην εργασιακή ρουτίνα. Όμως, εδώ τυχαίνει να προτείνει κάτι που επιθυμούν διακαώς τα ίδια τα σωματεία. Τη μέγιστη, δηλαδή, δυνατή συμμετοχή των μελών τους, στη λήψη των αποφάσεων. Οι μόνοι που δεν το επιθυμούν, και βεβαίως δεν το επιδιώκουν, είναι προφανώς οι κάθε λογής καρεκλοκένταυροι κομματικοί εγκάθετοι διοικητικών συμβουλίων (ιδιαίτερα σε πολυπληθείς ΔΕΚΟ), που αρέσκονται στο ρόλο του μαέστρου συμφωνικής ορχήστρας, θεωρώντας τους εργαζόμενους όργανά της.
Επειδή, λοιπόν, η απεργία θεωρείται (και είναι) το ύψιστο (και ιερό παράλληλα) δικαίωμα υπεράσπισης εργασιακών συμφερόντων και διεκδικήσεων, οφείλουν τα συνδικάτα να μη το ευτελίζουν, μετρώντας τα «κουκιά» του εκάστοτε νόμου, αλλά να το διαφυλάττουν ως κόρη οφθαλμού και να το προστατεύουν.


Μανώλης Θεοδώρου, Ο.Μ. ΕΑΒ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet