ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ (1952-2018)

mixo-5

Αν σας δίναμε ένα τυπικό βιογραφικό του Θοδωρή, θα περιείχε μερικές χρονολογίες και αρκετούς τίτλους εντύπων και τηλεοπτικών σταθμών στους οποίους εργάστηκε, αφήνοντας παντού τα έντονα ίχνη του.
Ο Θοδωρής γεννήθηκε στην Πάτρα το 1952 και ήδη από την εποχή που ήταν σπουδαστής στην ΑΣΕΤΕΜ/ΣΕΛΕΤΕ οργανώθηκε στην αριστερά. Η πρώτη του επαφή με έντυπο ήταν η συνεργασία του με την «Κομμουνιστική Θεωρία και Πολιτική», που υπήρξε και επαφή με την ανανεωτική κομμουνιστική αριστερά, η οποία οδήγησε και στην ένταξή του στο ΚΚΕ Εσωτερικού και στη συνέχεια στην ΑΚΟΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η επαγγελματική δημοσιογραφική διαδρομή του ξεκίνησε το 1983 στην «Αυγή» και συνεχίστηκε στην ΕΡΤ, αλλά και στους ιδιωτικούς σταθμούς Αντ-1, Σκάι, Σταρ. Το 1989 συναντήθηκε με την «Εποχή», ως πρωτεργάτης στο ξεκίνημά της, μια συνάντηση που κράτησε σχεδόν τριάντα χρόνια, ως το θάνατό του.
Τα τελευταία χρόνια ήταν υπεύθυνος του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στενός του συνεργάτης, καθώς επίσης και του Ευκλείδη Τσακαλώτου, στο υπουργείο Οικονομικών.
Όπως θα δείτε, όμως, όχι μόνο από τους επικήδειους, αλλά και από μαρτυρίες συντρόφων και συναγωνιστών του, ο Θοδωρής δεν ήταν μόνον αυτά τα λίγα και τυπικά. Ήταν πολύ περισσότερα. Γεγονός που εξηγεί ότι την απουσία του τη βιώνουμε όλοι ανεξαίρετα σαν μεγάλη απώλεια.

 

Ένας ανήσυχος νέος ως το τέλος

mixo-1

Ο Θοδωρής Μιχόπουλος (κάτω σειρά, κέντρο) με την ομάδα βόλεϊ του τμήματος Δομικών της ΑΣΕΤΕΜ ΣΕΛΕΤΕ.


Ο Θόδωρος ήταν πολλά πράγματα μαζί, όπως λέει στον επικήδειό του ο στενός φίλος του, Γιάννης Αλμπάνης. Επειδή την πορεία του ως δημοσιογράφο και ως αριστερό επαρκώς καλύπτουν άλλοι φίλοι και σύντροφοι, εγώ θα ήθελα να φέρω στο προσκήνιο και να φωτίσω τη δραστηριότητα, του συντρόφου και φίλου Θόδωρου, από τα φοιτητικά του χρόνια. Ο Θόδωρος μετά τη μέση εκπαίδευση φοίτησε στην ΑΣΕΤΕΜ/ΣΕΛΕΤΕ Τεχνολόγος Μηχανικός Δομικών Έργων – Εκπαιδευτικός. Ήταν ανήσυχος νέος και ήδη από την περίοδο της χούντας εντάχθηκε στην αριστερά. Επρόσκειτο στο χώρο της Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση, ενώ με την πτώση της χούντας εντάχθηκε και ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα στη φοιτητική παράταξη Δημοκρατικός Αγώνας. Ενώ συμμετείχε ενεργά στην κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα που αναπτύχθηκε στη σχολή, ποτέ δεν επεδίωξε να εκλεγεί ή να καταλάβει θέση πρώτης γραμμής. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον αγώνα των σπουδαστών της ΑΣΕΤΕΜ για την ανωτατοποίηση της σχολής των Τεχνολόγων Εκπαιδευτικών, και μάλιστα επί χούντας.
Ήταν η πρώτη κατάληψη που έγινε σε σχολή με αίτημα την ανωτατοποίηση με εκδηλώσεις εντός και εκτός της σχολής. Συμμετείχε στο Αθλητικό Τμήμα της Σχολής, στο θεατρικό τμήμα. Ήταν παντού ο άνθρωπος με το χαμόγελο, την πλάκα, τη συντροφικότητα. Για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα έζησε στην Ιταλία. Εκεί γνώρισε από κοντά την πολιτική λειτουργία του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και ήρθε σε επαφή με τον ευρωκομμουνισμό. Γυρνώντας στην Ελλάδα εντάχθηκε στο Ρήγα Φεραίο, νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού. Συμμετείχε στο γραφείο των Ανώτερων Τεχνικών Σχολών (ΑΤΕΣ) και στη συνέχεια εντάχθηκε στην «Αυγή» απ’ όπου και ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα.
Ο Θόδωρος παρότι δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα που σπούδασε ούτε ως τεχνολόγος ούτε ως εκπαιδευτικός, μέχρι και το θάνατό του ήταν από τους ανθρώπους που είχε αφήσει το αποτύπωμά του στις καρδιές των συμφοιτητών του. Όλοι οι συμφοιτητές του της περιόδου 1970-1974 έχουν να πουν μια ιστορία με το Θόδωρο. Μια φάρσα, μια αγωνιστική στιγμή, μια κοινωνική εκδήλωση, μια εκδρομή. Είχε το δικό του ιδιόμορφο χιούμορ, «είμαστε μειοψηφία, αναγκαστήκαμε να διαγράψουμε τους άλλους και μετά διαλυθήκαμε», όπως μας έλεγε κοιτώντας μας πονηρά με ένα χαμόγελο που σε αφόπλιζε. Η λειτουργία της δημοκρατίας για το Θόδωρο ήταν σημαντική τόσο όσο και το δικαίωμα της μειοψηφίας να θέλει να γίνει πλειοψηφία. Έψαχνε και ψαχνόταν, αμφισβητούσε και ήταν ταυτόχρονα έτοιμος να πεισθεί. Θυμάμαι που έλεγε στα μέλη του Ρήγα πως «η συμμετοχή στην οργάνωση δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία να αφήσουμε σε δεύτερη μοίρα τις υποχρεώσεις μας στη δουλειά, στη μόρφωση, στην οικογένεια, στη ζωή». Αυτός ήταν ο Θόδωρος σε όλη του τη ζωή, αγαπητός, πολυπράγμων, αποτελεσματικός χωρίς τείχη. Δεν ήταν τυχαίο ότι στο τελευταίο κατευόδιο ήταν όλοι εκεί, φίλοι, αντίπαλοι, άνθρωποι που κάλυπταν όλο το φάσμα των ηλικιών αλλά και των χώρων που έζησε, σπούδασε και δούλεψε ο Θόδωρος.
Καλό ταξίδι, Θόδωρε, εκ μέρους όλων των συμφοιτητών σου στην ΑΣΕΤΕΜ, αυτών που μπόρεσαν να είναι στο Α’ Νεκροταφείο, αλλά και των άλλων που έλειπαν, αλλά είχαν να που όλοι ένα καλό λόγο για σένα.

Πέτρος Ζούνης

 

 

Πέθανε όρθιος και παράφορα ερωτευμένος

mixo-tria

Από Γαβριήλ, Τάσο, Ηλία, Γιάννη

Το Σάββατο το βράδυ ο παππούς ήταν στο «Μουζίκ». Καθόταν έξω στο κρύο, γιατί μέσα είχε φασαρία, κι έγραφε έναν non paper για το πόθεν έσχες των μελών του ΤΧΣ (τρέχα γύρευε, δηλαδή). Στη διπλανή καρέκλα είχε τη γνωστή σακούλα με τις κυριακάτικες εφημερίδες. Ενώ έγραφε, έστελνε sms και μίλαγε στο κινητό. Γενικά, ήταν ευδιάθετος, γιατί «την είχε φέρει στο σύστημα Νέα Δημοκρατία». Μεταξύ δύο δελτίων τύπου, η δόση είχε αβγατίσει κατά τρία δισ.... Μετά αισθάνθηκε αδιαθεσία. Ο παππούς έριξε αυλαία ακριβώς όπως έζησε.
Τον παππού τον αποχαιρετάνε όλοι ως δημοσιογράφο –θα του άρεσε πολύ αυτό. Γιατί, αν και βρέθηκε στον πυρήνα της εξουσίας, δεν έγινε άνθρωπος του κράτους. Παρέμεινε άνθρωπος της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Ο παππούς ήξερε να γράφει, ήξερε τηλεόραση, ήξερε να σουμάρει, ήξερε να βγάζει γραμμή, ήξερε την πιάτσα. Ήξερε να «βλέπει» την είδηση και, κυρίως, ήξερε να τη φτιάχνει. Εθισμένος στον ίλιγγο της πληροφορίας, ασταμάτητα περίεργος για να μάθει.
Τον αποχαιρετάμε επίσης ως αριστερό. Και αυτό θα του άρεσε. Με την ΟΣΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΑΚΟΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο παππούς ήταν πάντα με την Αριστερά, και τον ένοιαζε πολύ να λογίζεται ως αριστερός.
Ήταν δημοσιογράφος και ήταν και αριστερός. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά. Ήταν και γυναίκες, και φράγκα, και κεράσματα, και ξενύχτια, και διαρκής πλάκα, και να περνάει πάντα το δικό του, και συντροφικός, και να συμβουλεύσει τους νεότερους συναδέλφους, και Γκαγκάριν, και Μαξίμου, και Εξάρχεια, και Αντ1, κι «Εποχή», και να παραιτείται συνέχεια και συνεχώς να μένει, και τα πάντα όλα. Ταυτοχρόνως όλα, πράγμα που δημιουργούσε γοητεία, αλλά δεν διευκόλυνε τη συνεννόηση. Πάνω απ’ όλα όμως, ο παππού ήταν αυτή η λύσσα για τη ζωή. Για μια ζωή που ήθελε να τη ζήσει όλη, να μη χάσει ούτε στάλα. Να τη ζήσει με τους δικούς του όρους. Πέθανε όρθιος και παράφορα ερωτευμένος.
Εμείς τον παππού τον γνωρίσαμε αργά. Παρ’ όλο που λέγεται ότι μετά από μια ηλικία και μετά δεν κάνεις φιλίες, γίναμε κολλητοί. Άλλοι κάνουν υιοθεσίες, εμείς κάναμε παππουθεσία. Κάναμε την καμπάνια του Γαβριήλ και την καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά μπήκαμε στο υπόγειο τον Γενάρη και βγήκαμε τον Ιούλιο. Είχαμε την τύχη να ζήσουμε στην πρώτη γραμμή την περιπέτεια ενός μικρού λαού που σηκώνει το ανάστημά του απέναντι στους ισχυρούς του κόσμου. Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής για τον παππού ήταν όταν μας κατηγορούσαν ως «κυβέρνηση των non paper». Γιατί τα non paper ήμασταν εμείς, κατά κύριο λόγο αυτός, που τα είχε επινοήσει ως μέσο να διαχέεται η πληροφορία χωρίς αποκλεισμούς και προνομιακές σχέσεις.
Μετά τον Ιούλιο εμείς φύγαμε, ο παππούς έμεινε. Ήταν και άποψη του, ήταν και που πάντα ήθελε να είναι μέσα στον τζόγο. Έμεινε με τον δικό του τρόπο, διαφωνώντας με πολλά.
Σε μια περίοδο που χάλασαν οι φιλίες και κόπηκαν οι καλημέρες, η δικιά μας φιλία έμεινε και δυνάμωσε. Με όλη τη δυσκολία που δημιουργούσε η πολιτική αντιπαράθεση. Η αγάπη όμως ήταν πιο ισχυρή, και ήταν πολύ ωραία παρέα ο παππούς. Σε ορισμένους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ η φιλία μας δημιούργησε καχυποψία. Ωστόσο, πρέπει να πούμε ότι ο παππούς ποτέ δεν πρόδωσε την εμπιστοσύνη τού κόμματος και του πρωθυπουργού.
Κλείνοντας, θα ήθελα να απευθυνθώ στις κυρίες που συναντήθηκαν στη ζωή με τον Θοδωρή. Ο Θοδωρής δεν ήταν της αποκλειστικότητας. Πρέπει να ξέρετε όμως ότι πάντα μιλούσε για σας με αγάπη, σεβασμό κι επιθυμία. Πολλή επιθυμία.
Η μάνα και η Κατερίνα ξέρουν πόσο τις αγαπούσε.
Παύλο, ο πατέρας σου ήταν πολύ περήφανος για σένα και δεν φαντάζεσαι πόσο σε καμάρωνε.
Παππού, εμείς μετά θα πάμε «Μουζίκ». Θα είσαι κι εσύ μαζί. Στο ‘χαμε πει ότι δεν θα σ’ αφήσουμε.

mixo-4

Ο Θοδωρής Μιχόπουλος (δεξιά) μαζί με τον αείμνηστο πρόεδρο του φοιτητικού συλλόγου Νίκο Αλεξιάδη (αριστερά), Λιλή Ζωγράφου και Ηλία Μεσίκλη, σε εκδήλωση για την ανωτατοποίηση της ΑΣΕΤΕΜ ΣΕΛΕΤΕ.

 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΠΑΚΟΣ, ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
Επέλεξε το ζην επικινδύνως

Αγαπητέ φίλε, αγαπητέ συνάδελφε, αγαπητέ σύντροφε. Θοδωρή μας. Αν και πρέπει να σε αποχαιρετήσω εκ μέρους της ΕΣΗΕΑ, και του δημοσιογραφικού κόσμου, ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω με κάτι προσωπικό. Δεν μπορώ να μείνω στα τυπικά. Είμαι βέβαιος ότι ούτε εσύ θα το ήθελες.
Γνωριστήκαμε στον «Ρήγα», τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Θυμάσαι Θοδωρή, σαράντα χρόνια πριν, στο γραφείο των ΑΤΕΣ, στην οδό Σολωμού. Εσύ έφευγες, τελείωνες τη σχολή και εγώ ερχόμουν. Μας ένωσε η κοινή πορεία, το δόσιμο στη μεγάλη περιπέτεια της Ανανεωτικής Αριστεράς, που έμελλε να μας οδηγήσει λίγα χρόνια μετά, σε ένα άλλο δόσιμο, τη δημοσιογραφία.
Ο Θοδωρής δεν κάθισε ποτέ φρόνιμα, επέλεξε το ζην επικινδύνως, ρουφούσε τη ζωή μέχρι το μεδούλι και τη δημοσιογραφία με ασίγαστο πάθος, άποψη και ευαισθησία. Έφυγε όρθιος έχοντας κερδίσει με τη σκληρή δουλειά, την οξυδέρκεια και τη λεβεντιά του, την αναγνώριση των ανθρώπων της ενημέρωσης και των πολιτικών, φίλων και αντιπάλων.
Αν είναι σωστό ότι η αμοιβή για το χρέος που επιτελέσαμε είναι η δύναμη, που παίρνουμε για να επιτελέσουμε ένα άλλο ο Θοδωρής ήταν ταγμένος στο χρέος. Δεν ανήκε σε τζάκι, δημιούργησε ο ίδιος το μύθο του με πολύ μόχθο και ευαισθησία. Πολεμούσε με τις δυνάμεις του μέρα-νύχτα, έδινε μάχες για να επιτελέσει το χρέος του προς την Αριστερά και έπαιρνε δύναμη για να συνεχίσει ακόμη κι όταν η φθορά της υγείας τού κτυπούσε προειδοποιητικά το καμπανάκι της. Από ένα σημείο και μετά ο Θοδωρής είχε επιλέξει το ζην επικινδύνως.
«Κάνε κουράγιο καρδιά μου, μην τυχόν και μ´αρρωστήσεις. Έχεις πολλά υποφέρει,
φοβάμαι μην τσακίσεις», τραγουδούσε η ουράνια Σωτηρία Μπέλου τη δημιουργία του Γιάννη Παπαϊωάννου. Όμως ο Θοδωρής δεν έπαιρνε από προειδοποιήσεις.
Έβαζε, όπως πολλοί άλλοι απλοί άνθρωποι της Αριστεράς, το χρέος πάνω από όλα. Ήταν άνθρωπος της προσφοράς, έδινε χωρίς να ζητά ανταπόδοση. Ακόμη κι όταν κάποιοι αμετροεπείς τον πλήγωναν, συνέχιζε να προσφέρει. Όσες φορές κι αν πληγώθηκε, έβρισκε τις δυνάμεις να δηλώνει παρών στην μεγάλη περιπέτεια της ενημέρωσης και της Αριστεράς, χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του να πέσει στην ευτέλεια και τη μετριότητα. Χωρίς να φοβηθεί από τα καμπανάκια για την υγεία του, έπαιρνε μια μικρή ανάσα και ξανά στις επάλξεις. Η φωνή της συνείδησης για να επιτελέσει το χρέος και το «μικρόβιο» της ενημέρωσης, δεν τον άφηναν ήσυχο. Η συνείδησή μας παραμένει αδιάψευστος κριτής, αρκεί να μην την έχουμε δολοφονήσει έλεγε ο Μπαλζάκ.
Τα τελευταία χρόνια, αρκετές φορές «φάγαμε τα μουστάκια μας» συζητώντας για την Αριστερά, τη δημοσιογραφία, την ΕΡΤ. Μόνο που αυτό ήταν μια φυσική διαδικασία για μας. Σπάζαμε το κεφάλι μας να δόσουμε απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα, να υπερβούμε αδιέξοδα. Θυμάσαι, Θοδωρή, που αναρωτιόμασταν κατά πόσο το πολιτικό και το μιντιακό σύστημα της χώρας μας, μπορούν να αποδεχθούν μια προοπτική μικρού έστω BBC για τη δημόσια τηλεόραση, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας των μέσων ενημέρωσης συνολικά; Συντροφεύοντας τις ακριβές μας αμφιβολίες δώσαμε μικρές και μεγάλες μάχες. Βρίσκαμε τον τρόπο να ξεπερνάμε τις διαφωνίες ή να συνυπάρχουμε δημιουργικά με αυτές. Δεν επιτρέψαμε στις πικρίες να οδηγήσουν τη σκέψη μας, όχι πάντα είναι αλήθεια, αλλά άνθρωποι είμαστε, δεν είμαστε από πέτρα.
Ο δημοσιογραφικός κόσμος αποχαιρετά με πόνο ψυχής ένα εκλεκτό μέλος του και η Αριστερά ένα ξεχωριστό άνθρωπο. Αγαπητέ φίλε, αγαπητέ συνάδελφε, αγαπητέ σύντροφε, Θοδωρή μας, ήσουν ένας από εμάς, έφυγες όρθιος, κέρδισες με το σπαθί σου την αναγνώριση, άφησες αποτύπωμα στη δημοσιογραφία, την Αριστερά και το δημόσιο βίο. Ένα καλό όνομα, μιάν υπόληψη. Θα μείνεις για πάντα στο βιβλίο της μνήμης μας.

mixo-2

Το προεδρείο του αγώνα για την ανωτατοποίηση της σχολής. Από αριστερά: Τζίνα Γεωργίου, Θανάσης Μουλάς, Ηλίας Μεσίκλης, Θοδωρής Μιχόπουλος και Ηλίας Μπακογιάννης.

 

Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ
Και ριζοσπάστης και ρεαλιστής


Σήμερα αποχαιρετούμε τον Θόδωρο Μιχόπουλο. Κάτι πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα για μας που δεν πολυπιστεύουμε ότι θα τον συναντήσουμε ξανά κάπου στο μέλλον. Από την άλλη μεριά, θα συνεχίσουμε να μιλάμε μαζί του. Στην κουλτούρα πολλών φυλών της Αφρικής δεν υπάρχει ο αυστηρός διαχωρισμός στα άτομα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πεθάνει, τους ζωντανούς και σε αυτούς που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Θα μιλάμε μαζί του, θα σκεφτόμαστε τι θα έλεγε σε κάποια περίπτωση: ποια είδηση ή εξέλιξη είναι σημαντική και ποια ασήμαντη, ποιο είναι το βασικό πολιτικό διακύβευμα και ποιο δευτερεύουσας σημασίας.
Ο Μιχό ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος. Ευφυής, που δεν είχε και μεγάλη ανοχή στην ανθρώπινη βλακεία. Που μπορούσε να μυρίσει την κουτοπονηριά από χιλιόμετρα, ιδιαίτερα αν έπινε ένα κόκκινο κρασάκι στο στέκι του στην Πλατεία Προσκόπων ή ξεκουραζόταν στο μικρό του σπίτι στην Ηλεία. Άνθρωπος με χιούμορ, και, όπως το μόνο γνήσιο χιούμορ, άρχιζε από τον αυτοσαρκασμό. Είχε το δικαίωμα να μας πειράζει, γιατί πρώτα απ’ όλα κορόιδευε τον εαυτό του. Είχε δικαίωμα να μας κάνει κριτική, γιατί πάντα εξαντλούσε την αυστηρότητά του με τον εαυτό του. Είχε το δικαίωμα να μας τραβάει το αυτί, γιατί πρώτα απ’ όλα τραβούσε το δικό του.
Πρωτίστως ο Μιχό ήταν επαγγελματίας. Για τη δημοσιογραφική του καριέρα μπορούν να μιλήσουν καλύτερα άλλοι. Εγώ μπορώ να καταθέσω μονάχα ότι όταν πηγαίναμε μαζί σε κάποιο κανάλι –στον Αντένα ή στην ΕΡΤ για παράδειγμα– με εντυπωσίαζε με τι αγάπη και τι σεβασμό τον αντιμετώπιζαν όλοι, από τον καφετζή μέχρι τον διευθυντή ειδήσεων. Είχε την αναγνώριση των συναδέλφων του –η μεγαλύτερη τιμή για έναν επαγγελματία.
Ήταν, όμως, και ένας άνθρωπος με βαθιά αριστερή συνείδηση και πρακτική: και ριζοσπάστης και ρεαλιστής. Κατανοούσε ότι μπορεί κανείς να αλλάξει τη θέση του, όχι ως ανατροπή, αλλά ως ένα νέο κεφάλαιο σε ένα βιβλίο με συνέχεια. Και βεβαίως, χωρίς να απαξιώνει τους φίλους και συντρόφους του, που θα αξιολογούσαν περισσότερο τα πρώτα κεφάλαια από τα τελευταία, που δυστυχώς τόσο άδικα διακόπηκαν την Κυριακή το πρωί.
Τρίτον, ήταν ένας φίλος και σύντροφος που πρόσεχε πιο πολύ τους άλλους από τον εαυτό του.  Έδινε πολλή σημασία στη λεπτομέρεια, χωρίς να έχει αυτή τη φυσική ροπή προς το τριτεύον, που χαρακτηρίζει τόσους πολιτικούς και δημοσιογράφους. Μας βοήθησε στη διαπραγμάτευση όσο δεν μπορώ να σας πω. Όχι μόνο επί της ουσίας, αλλά βοηθώντας τη συλλογικότητα σε δύσκολες στιγμές, για να μπορούμε να συνεχίσουμε.
Τον Μιχό τον στεναχωρούσαν πολλά. Στη δημοσιογραφία η τάση να μην διαχωρίζεται η είδηση από την γνώμη. Θεωρούσε δε ότι, ως προς το δεύτερο, έχουν εκλείψει οι καλές πένες. Στην πολιτική των στενοχωρούσε η έλλειψη συλλογικότητας στην Αριστερά. Είχε συγκεκριμένη άποψη για την άσκηση πολιτικής σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Ήταν ξεκάθαρα  με την ηγεμονία και όχι με την επιβολή. Με παρεμβάσεις στην υγεία, στην παιδεία, στα δικαιώματα και στην ποιότητα της ανάπτυξης, που αναδεικνύουν τις αξίες της αριστεράς και που εμπεριέχουν το στίγμα μιας άλλης κοινωνίας. Σε όλα αυτά συνηγορούσε υπέρ προσεγμένων παρεμβάσεων, τεκμηριωμένων και ρεαλιστικών, σκοπεύοντας στο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Και στο βαθμό που θα τα καταφέρουμε, θα του χρωστάμε πάντα πολλά.
Αλλά πιο πολύ θα θυμόμαστε τον Μιχό τον άνθρωπο. Με τις πλαστικές του σακούλες, γεμάτες με εφημερίδες. Τη λαιμαργία του μασουλώντας το δεύτερο κουλούρι ή παίρνοντας το τελευταίο κοψίδι για το δρόμο. Την αλληλεγγύη του στις δύσκολες στιγμές. Με τον καλό του λόγο, όταν χρειαζόταν και τον αυστηρό, όταν ήταν επίσης αναγκαίο. Δεν το συγχωρούμε, βέβαια, ότι όλα αυτά τα έκανε σε βάρος της υγείας του. Δεν θα το περίμενε ο ίδιος εξάλλου. Εύχομαι κουράγιο στην Κατερίνα και τον Παύλο. Και σε όλους εμάς που δε θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Γιατί τον Μιχό πολλοί τον αγάπησαν, αλλά όλοι τον σέβονταν.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet