Του Δημήτρη Σμυρναίου

Το συνέδριο του SPD που γίνεται σήμερα στη Βόννη θα αποφασίσει για την έναρξη ή όχι των επίσημων διαπραγματεύσεων για την επεξεργασία ενός κυβερνητικού προγράμματος για τον μεγάλο συνασπισμό με τους Χριστιανοδημοκράτες. Ο Μάρτιν Σουλτς περιοδεύει ανά τη χώρα ελπίζοντας να πείσει μια αμήχανη, απογοητευμένη και εν μέρει εξοργισμένη βάση ότι αυτή είναι η καλύτερη εναλλακτική για το κόμμα και τη χώρα. Βασικός αντίπαλός του ο πρόεδρος των Νέων Σοσιαλδημοκρατών Κέβιν Κύνερτ, ο οποίος επιμένει ότι η ανανέωση της σοσιαλδημοκρατίας προϋποθέτει ...νηστεία από κυβερνητικές πολυθρόνες. Η έκβαση του συνεδρίου παραμένει αβέβαιη με τους κυβερνητιστές της κομματικής ηγεσίας του κόμματος να έχουν σαφώς ένα προβάδισμα απέναντι στην ατίθαση νεολαία.

Η προσπάθεια να παρατείνει τη ζωή είναι κάτι έμφυτο στον άνθρωπο. Τουλάχιστον σε φυσιολογικές συνθήκες. Αν το σκεφτεί κανείς αυτό, μπορεί τελικά να καταλάβει γιατί ο Μάρτιν Σουλτς ενέδωσε στον πειρασμό του μεγάλου συνασπισμού. Ο πρόεδρος των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών γνώριζε πολύ καλά ότι μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου δεν υπήρχαν και πολλές πιθανότητες να αναλάβει ξανά αυτός μπροστάρης σε περίπτωση πρόωρων εκλογών. Αποφάσισε λοιπόν να απολαύσει όσα χρόνια πολιτικής ζωής του απομένουν ως «γαρνιτούρα» της Χριστιανοδημοκρατίας σε μια συγκυβέρνηση των χαμένων, γνωρίζοντας ότι ακόμα και αν αυτή η κυβέρνηση αντέξει τέσσερα χρόνια η δική του μοίρα θα ήταν προκαθορισμένη. Αλλά καλύτερα υπουργός, παρά συνταξιούχος του κόμματος στα 62 του.
Δίπλα στον Σουλτς ή καλύτερα πίσω του, για να τον αποτρέψουν από την σκέψη να κάνει νέα στροφή 180 μοιρών βρίσκονται τα κομματικά στελέχη μιας ηγεσίας, που γλυκαίνεται να ακούει στην προσφώνηση «υπουργέ μου». Το περιβόητο ρητό Κατσιφάρα για τις πολιτικές γνώσεις των θυρωρών δεν έχει εφαρμογή μόνο στο Νότο. Όλοι αυτοί βλέπουν το άμεσο. Αποφυγή νέων εκλογών και μιας πιθανής ακόμα πιο οδυνηρής ήττας και παραμονή σε κυβερνητικά αξιώματα για τέσσερα ή έστω λιγότερα χρόνια και μετά ότι προκύψει. Το ότι το SPD βαδίζει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες προς την πασοκοποίηση ελάχιστα τους απασχολεί.

Η μάχη της Βόννης

Αυτή η κομματική νομενκλατούρα δίνει την Κυριακή στη Βόννη την πρώτη από μια σειρά εσωκομματικών μαχών με τη φιλοδοξία να περάσει ένα ειρηνικό Πάσχα και μετά μια ακόμα καλύτερη θερινή ξεκούραση στην Ίμπιζα ή στο Λαντσαρότε (για όσους απεχθάνονται τη θάλασσσα υπάρχει πάντα και η συνώνυμη της καλοπέρασης Τοσκάνη). Την Κυριακή λοιπόν στην πρώην γερμανική πρωτεύουσα 600 σοσιαλδημοκράτες σύνεδροι καλούνται να καθαγιάσουν λόγω σκοπού την κωλοτούμπα Σουλτς. Και ο σκοπός είναι το «ου μπλέξεις,» η επικύρωση δηλαδή μιας νέας συγκυβέρνησης με την Χριστιανοδημοκρατία της Μέρκελ και την παρέα των νεοσυντηρητικών από τη Βαυαρία.
Το κείμενο των 28 σελίδων που παρουσίασε αυτή η γνωστή από το παρελθόν παρέα έχει τόση σχέση με τις αρχικές υποσχέσεις της σοσιαλδημοκρατίας, όση οι παραλίες της Βόρειας Θάλασσας με εκείνες του Αιγαίου. Απέχει δηλαδή πολλά χιλιόμετρα. Δεν υπάρχει πια ούτε «ενιαία ασφάλεια για τους πολίτες», ούτε αύξηση των φορολογικών δεικτών για τους πάμπλουτους, ούτε αποδοχή προσφύγων χωρίς πλαφόν, ούτε εμμονή στους κλιματικούς στόχους για το 2020. Αλλά για τους κομματικούς απαρράτσικ το κείμενο αυτό, που ανοίγει το δρόμο για τις επίσημες προγραμματικές διαπραγματεύσεις είναι το «καλύτερο δυνατό». Και η Ανγκέλα Μέρκελ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν έχει περιθώριο για άλλες υποχωρήσεις ή επαναδιαπραγμάτευση. Έτσι ο Μάρτιν Σουλτς περιοδεύει τη χώρα με την ίδια λαχτάρα που το έκανε προεκλογικά, όχι για να συγκεντρώσει ψήφους αυτή τη φορά, αλλά για να πείσει τους συντρόφους ότι το ιδανικό σενάριο για τη χώρα είναι να μοιραστεί πάλι το ίδιο τραπέζι με την Ανγκέλα Μέρκελ, την οποία ακριβώς ένα χρόνο πριν είχε βάλει υπερ-φιλόδοξο στόχο να εκθρονίσει.

Το «ατίθασο νιάτο»

Είναι προφανές ότι αυτή η κατάσταση κάθε άλλο παρά ενθουσιάζει τους απλούς «συντρόφους». Αυτούς δηλαδή που δεν προσδοκούν κάποιο βόλεμα σε υπουργείο και ντρέπονται στην σκέψη ότι πάλι θα γίνουν οι νεροκουβαλητές, το κεντροαριστερό άλλοθι της Μέρκελ. Οι γκρίνιες και οι μουρμούρες σε κάποιες περιοχές της χώρας έγιναν ήδη φωνές. Κάποιες περιφερειακές οργανώσεις τάχθηκαν κατά της επανάληψης του μεγάλου συνασπισμού, άλλες το σκέφτονται και άλλες περιμένουν το συνέδριο. Αλλά όλες βράζουν. Ένας από αυτούς που φροντίζει να μην σβήσει η φλόγα του... αναβρασμού είναι ο πρόεδρος των Νέων Σοσιαλιστών Κέβιν Κύνερτ. Ο 28χρονος, που ανοικτά δηλώνει ότι δεν αντέχει να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο με άτομα όπως οι ακραίοι συντηρητικοί της Βαυαρίας και ο οποίος από την πρώτη στιγμή επαναλαμβάνει ότι το SPD δεν μπορεί να περιορίζει τις πολιτικές του φιλοδοξίες στο να λειτουργεί κάθε φορά ως δεκανίκι της Μέρκελ.
Ο Κύνερτ έκανε αυτές τις μέρες τη δική του «τουρνέ πειθούς» και τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα ήταν, χάρις και στο αυξημένο ενδιαφέρον του Τύπου. Δηλώνει ότι ακόμα και αν χάσει στο συνέδριο θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη για να αποτρέψει το ...κακό μέσω του κομματικού δημοψηφίσματος, που ο Σουλτς έχει υποσχεθεί ότι θα γίνει πριν ορκιστεί η κυβέρνηση.

Συγχωροχάρτι

Για πολλούς ο Κύνερτ είναι αυτός που σώζει την τιμή ενός κόμματος, που ενώ βλέπει τους ψηφοφόρους να το αποχαιρετούν σταθερά σε κάθε εκλογική διαδικασία δεν έχει το θάρρος να διαφοροποιηθεί από τη Χριστιανοδημοκρατία. Ακόμα και τώρα που βρίσκεται πια κάτω από το 20%, το SPD συνεχίζει να παραμένει αιχμάλωτο της λογικής του «νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» και να ελπίζει σε κάποιο θαύμα εξ ουρανού που θα του στείλει πίσω τους μετανοημένους ψηφοφόρους. Αυτό που ετοιμάζεται να κάνει το συνέδριο της Βόννης και που όπως όλα δείχνουν θα συμβεί έστω και με οριακή πλειοψηφία είναι όχι μόνο να δώσει παράταση ζωής σε έναν ηγέτη, που αποδείχτηκε λίγος. Η επιλογή συνέχισης του μεγάλου συνασπισμού θα είναι ένα ακόμα συγχωροχάρτι στην επίσης πολιτικά εξαντλημένη Ανγκέλα Μέρκελ, αλλά πριν από όλα συγχωροχάρτι σε  μια σκληρή νεοδεξιά πολιτική, που σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται και για τα χάλια της σημερινής Ευρώπης.
Εκείνοι, εδώ στην Ελλάδα, που πρόωρα πανηγυρίζουν επειδή «θα μπει ο Σουλτς στην κυβέρνηση» ξεχνούν ότι το SPD ήταν συγκυβερνήτης και την προηγούμενη τετραετία και μάλιστα ξεκινώντας από μια καλύτερη αφετηρία. Αγνοούν επίσης ότι το κείμενο συμφωνίας CDU-CSU-SPD των 28 σελίδων, που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα ελάχιστες διαφορές έχει από τα αντίστοιχα προσχέδια του εγχειρήματος της Τζαμάικα. Μόνο που στο σενάριο της Τζαμάικα θα υπήρχε  μια αντιπολίτευση που θα πίεζε από τα αριστερά. Τώρα αντιπολίτευση ή μάλλον ανταγωνισμό λαϊκισμού θα κάνουν δύο κόμματα εκ δεξιών, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για το πολιτικό κλίμα στη χώρα.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet