Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την αντίσταση πια

givisis-1

Τη συνέντευξη πήρε
ο Δημήτρης Γκιβίσης

Ποια είναι τα πολιτικά σου συμπεράσματα από τις διαδηλώσεις των τελευταίων εβδομάδων;
Το κοινωνικό κίνημα έχει «ηρεμήσει» σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα, που οι κινητοποιήσεις βρέθηκαν στο αποκορύφωμα μετά το κάλεσμα της εκστρατείας «Fech Nestannew?» (Τι περιμένουμε;). Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν κυρίως από νέους ανθρώπους, που εξεγέρθηκαν επειδή βλέπουν ότι η ζωή τους χειροτερεύει. Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε με την ψήφιση του νόμου περί οικονομικών του 2018, οι συνέπειες του οποίου επηρεάζουν άμεσα τη ζωή των πολιτών: αύξηση της τιμής των καυσίμων και αρκετών υπηρεσιών και αύξηση των φόρων, όπως ο ΦΠΑ για τα καταναλωτικά προϊόντα. Όλο αυτό έχει αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο των μεσαίων και των εργατικών τάξεων, στους μακροχρόνια άνεργους, που υπερβαίνουν τις 650.000, στις χιλιάδες οικογένειες που ζουν σε κατάσταση φτώχειας και επισφάλειας. Το Λαϊκό Μέτωπο κατήγγειλε αυτήν την πολιτική κατά τη διάρκεια των κοινοβουλευτικών συζητήσεων για τον προϋπολογισμό του 2018, και κάλεσε ανοιχτά τους πολίτες να αντιδράσουν ειρηνικά ενάντια στα μέτρα λιτότητας και να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις. Επίσης, υπερασπιστήκαμε το κίνημα ενάντια στην εκστρατεία δαιμονοποίησής του, που έκαναν οι βασικοί πυλώνες της αντιδραστικής συμμαχίας που βρίσκεται στην εξουσία, το ισλαμικό κόμμα Ενάχντα και το φιλελεύθερο Νιντόα Τουνές, και συμμετείχαμε με όλες τις δυνάμεις μας στις κινητοποιήσεις για εργασία, ελευθερία, και κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτή η κοινωνική πόλωση έχει μεγάλη σημασία για την επαναστατική διαδικασία, στο βαθμό που αναδεικνύεται ξεκάθαρα το ποιοι υπερασπίζονται πραγματικά τα συμφέροντα του λαού.

Αντιδραστική και αντιλαϊκή πολιτική

Να πούμε περισσότερα για αυτό;
Η δέσμευση και η συμμετοχή της Αριστεράς στο κίνημα δεν την απαλλάσσει από την υποχρέωσή της να αναδείξει το κοινωνικο-οικονομικό της πρόγραμμα και το κοινωνικό της όραμα, που είναι διαμετρικά αντίθετα με εκείνα της κυβερνώσας συμμαχίας, και συγχρόνως να δείχνει την έμπρακτη αλληλεγγύη της προς τις λαϊκές απαιτήσεις και τις μαχητικές κινητοποιήσεις. Αυτή η οριοθέτηση από τις αντιδραστικές δυνάμεις, που βρίσκονται στην εξουσία για χρόνια, παραμένει στο επίκεντρο και πρέπει να επιβεβαιωθεί ακόμα περισσότερο στους αγώνες του αύριο, με την εμβάθυνση μιας μεροληπτικής πολιτικής υπέρ των εργαζόμενων, των νέων, και όλων αυτών που έχουν κουραστεί από τις υποσχέσεις και το πολιτικό ψέμα της δεξιάς και από τις αλλαγές που δεν ήρθαν. Σήμερα μέσα στο κίνημα υπάρχει μάλλον μια εκεχειρία, αλλά όλα συνεχίζονται, αυτό δεν είναι το τέλος της επαναστατικής διαδικασίας.
Επτά χρόνια μετά την επανάσταση, η Τυνησία εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση. Δώσε μας μια συνολική εικόνα.
Αυτή η κυβέρνηση συνεχίζει, όπως και οι προκάτοχοί της, στην ίδια αντιλαϊκή και αντιπατριωτική πολιτική, που βασίζεται κυρίως στην εξωτερική υποστήριξη, στην αύξηση των φόρων, στην ποινικοποίηση του πληθυσμού και στην επιμονή σε ένα αναπτυξιακό μοντέλο, που αποδείχτηκε αναποτελεσματικό και είχε ήδη βυθίσει τη χώρα σε κρίση και σε χάος από την εποχή του Μπεν Αλί. Η αποτυχία της πολιτικής της δεξιάς συμμαχίας μετά την επανάσταση του 2011 αυξάνεται, καταστρέφοντας την εθνική οικονομία και θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον της χώρας και των νέων, που επιθυμούν την κοινωνική αλλαγή. Αυτό που βλέπουμε είναι η αύξηση του χρέους στο 70% του ΑΕΠ, η επανειλημμένη υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, η αύξηση της ανεργίας και η αναζωπύρωση των παλαιών μεθόδων βίας και αστυνομικής καταστολής απέναντι στα κοινωνικά κινήματα. Η τελευταία κοινωνική έκρηξη αφύπνισε γρήγορα τα παλιά δικτατορικά αντανακλαστικά: καταστολή των κοινωνικών διαμαρτυριών από την αστυνομία, εκφοβισμός της αντιπολίτευσης και ιδίως της Αριστεράς (απειλές δολοφονίας εναντίον ηγετικών στελεχών του Λαϊκού Μετώπου, κυρίως του Χάμμα Χαμμαμί), κατηγορίες για βανδαλισμούς εναντίον πολλών ακτιβιστών και κινητοποίηση των ΜΜΕ για να ενοχοποιηθούν οι διαδηλωτές. Αυτή η επιστροφή στις δικτατορικές πρακτικές του Μπεν Αλί προσπαθεί να επιτεθεί στις δημοκρατικές ελευθερίες και να δημιουργήσει ένα κλίμα απελπισίας και λαϊκής απογοήτευσης. Όμως το κίνημα, εφόσον συγκροτηθεί, μπορεί να βοηθήσει σε μια μαζική αντικυβερνητική και αντικαθεστωτική κινητοποίηση συνολικά.

Συνέχεια της επαναστατικής διαδικασίας

Είναι προφανές ότι το ρήγμα που υπάρχει μεταξύ των «από κάτω» και της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης εξακολουθεί να παραμένει ανοικτό. Πώς βλέπεις την επόμενη μέρα;
Η επαναστατική διαδικασία συνεχίζεται. Αν και οι τοπικές αντιδραστικές τάξεις, υποστηριζόμενες από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα, μπόρεσαν τα τελευταία χρόνια να οικειοποιηθούν την επαναστατική κίνηση και μάλιστα μερικές φορές φαίνεται να έχουν κερδίσει το παιχνίδι, πιστεύω ότι τίποτα δεν έχει παιχτεί οριστικά. Ο τυνησιακός λαός και οι ζωντανές δυνάμεις του δεν έχουν ποτέ κατεβάσει τα χέρια τους. Η αντίσταση κερδίζει έδαφος σε όλα τα επίπεδα και αυξάνει τη δυναμική της. Καμία περιοχή της χώρας δεν έχει μείνει έξω από αυτή τη δυναμική, τις τελευταίες εβδομάδες 16 από τις 24 περιφέρειες εξερράγησαν. Οι διαμαρτυρίες αγγίζουν όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα, γιατί η κρίση δεν αφήνει πλέον απ’ έξω κανέναν. Από τον Ιανουάριο έως το Νοέμβριο του 2017 έγιναν 1.200 διαφορετικές κινητοποιήσεις (κλαδικές και τοπικές απεργίες, καθιστικές διαδηλώσεις, απεργίες πείνας, καταλήψεις κτιρίων κλπ). Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την αντίσταση πια. Εναπόκειται στις επαναστατικές δυνάμεις και στο λαϊκό μέτωπο να μην αρκεστούν μόνο στη στήριξη αυτών των κινημάτων, αλλά να αναλάβουν ηγετικό ρόλο, να τα καθοδηγήσουν πολιτικά και να εξασφαλίσουν τη συνέχεια και τη σαφήνεια των στόχων. Πρέπει να γίνει μια μεγάλη δουλειά εκλαΐκευσης, προπαγάνδας, κινητοποίησης και οργάνωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο εορτασμός της 7ης επετείου της τυνησιακής επανάστασης, είχε ως κεντρικό σύνθημα «να ξαναπάρουμε στα χέρια μας την επανάσταση». Η επαναστατική διαδικασία βρίσκεται σε κίνηση, και οι προοδευτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα της Αριστεράς, επιδιώκουν τώρα να διευρύνουν τις συμμαχίες τους στην κοινωνία των πολιτών, στους νέους και στις μαζικές οργανώσεις, προκειμένου να επαναπροσδιορίσουν τους πολιτικούς τους στόχους και να προσαρμόσουν την τακτική τους.
Υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να δούμε μια ισχυρή Αριστερά στην Τυνησία;
Βεβαίως, αλλά όχι βραχυπρόθεσμα. Το ερώτημα αυτό παραμένει το ζητούμενο για τους αριστερούς και τις αριστερές, ιδιαίτερα εκείνους/ες του Λαϊκού Μετώπου. Ωστόσο, μέχρι σήμερα οι αγώνες είναι αποσπασματικοί και δεν έχουν ακόμη ενωθεί όλοι μαζί, και ο συσχετισμός δυνάμεων δεν είναι ευνοϊκός για μια βαθιά αλλαγή, που μπορεί να γίνει στην τυνησιακή κοινωνία. Αλλά είναι σαφές ότι οι αντιδραστικές δυνάμεις που βρίσκονται στην εξουσία για επτά χρόνια είναι όλο και περισσότερο αναξιόπιστες και έχουν σοβαρές εσωτερικές διαιρέσεις, ιδιαίτερα στις τάξεις του Ενάχντα και του Νιντόα Τουνές. Από την άλλη πλευρά, η Αριστερά, η οποία ποτέ δεν έχει συμβιβαστεί με τις ευκαιριακές συμμαχίες, βρίσκεται σε καλύτερη θέση για να υπερασπιστεί ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Αντιμέτωπη με αυτή την κατάσταση, επιτακτικό καθήκον της Αριστεράς σήμερα είναι να συνεχίσει να ασκεί πίεση στην ισχύουσα πολιτική εξουσία, ζητώντας την αποχώρησή της και τη διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών, με σκοπό την ανανέωση της πολιτικής ζωής και το άνοιγμα του δρόμου για τους νέους εναλλακτικούς πολιτικούς σχηματισμούς, που προκύπτουν από την επανάσταση.

Η ευκαιρία της Αριστεράς

Φτάνει μόνο αυτό;
Η Αριστερά πρέπει να φέρει και ένα πραγματικά επαναστατικό πρόγραμμα που θα μπορέσει να σπάσει τις μεθόδους του παλιού καθεστώτος, οι οποίες συνεχίστηκαν από τη συμμαχία που βρίσκεται στην εξουσία με το πολιτικό Ισλάμ. Αυτή η συμμαχία όλο και περισσότερο αμφισβητείται και απορρίπτεται από τους πολίτες, επειδή διολισθαίνει προς στις αντιδραστικές μοναρχίες του Κόλπου και της Τουρκίας, και τίθεται κάτω από την κυριαρχία των δυτικών και αμερικανικών καπιταλιστικών δυνάμεων και των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Υπό αυτή την έννοια, η ενότητα της Αριστεράς και η επέκτασή της σε άλλα τμήματα της κοινωνίας, θα ενισχύσει τον αγώνα που ο λαός της Τυνησίας κάνει εδώ και δεκαετίες για την εργασία, την ελευθερία, και την εθνική αξιοπρέπεια. Και η συγκρότηση ενός κυβερνητικού προγράμματος της Αριστεράς, θα ήταν πολύ χρήσιμη για να δώσει νέα ώθηση στην πολιτική της δράση.

Σημείωση:
Το Εργατικό Κόμμα Τυνησίας συμμετέχει στο Λαϊκό Μέτωπο, ένα συνασπισμό δώδεκα κομμάτων και πολλών ανένταχτων αριστερών που δημιουργήθηκε το 2012 και λειτουργεί με δομή ΣΥΡΙΖΑ συνιστωσών. Ο Αχμέντ Μουεχλί είναι επίσης δημοσιογράφος στην εφημερίδα «La voix du people» (Η φωνή του λαού).
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet