koutrouvidis

Τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς «αναγκάστηκαν» εκ νέου να τοποθετηθούν, ύστερα από την ανακίνηση του θέματος που ανέκυψε σχετικά με τις συζητήσεις που αφορούν το όνομα της γείτονος. Οι προσεγγίσεις αυτές δεν ήταν ίδιες και παρά τις επιμέρους προσπάθειες δεν μπορούν να συμβάλλουν να υπάρξει ένα είδος συνεννόησης μεταξύ τους. Η επίδραση του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης στις τοποθετήσεις είναι ενδεικτική του κλίματος μέσα από το οποίο αντιμετωπίζονται παρόμοιες εξελίξεις, και του πώς αντιλαμβάνονται την πολιτική αντιμετώπιση ενός προβλήματος που για τόσο μεγάλο διάστημα παρέμενε και παραμένει άλυτο.

Είσοδος της γείτονος χώρας στο ΝΑΤΟ

Η πιο χαρακτηριστική τοποθέτηση, πάντως, προήλθε από τον επικεφαλής της ΛΑΕ, Παναγιώτη Λαφαζάνη. Δεν εφείσθη ευκαιρίας να επιτεθεί στην κυβέρνηση, όπως με συνέντευξη που έδωσε στον τηλεοπτικό σταθμό SBC.  «Το θέμα ανακινήθηκε τώρα με αυτή την βεβιασμένη προσπάθεια για λύση από τους Αμερικανούς. Αυτοί πίεσαν, θέλουν να βάλουν τη χώρα στο ΝΑΤΟ, να τακτοποιήσουν νατοϊκά την περιοχή, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις πολιτικές και στρατιωτικές τους επιδιώξεις», επεσήμανε με κατηγορηματικό τρόπο, ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε στον «αλυτρωτισμό των Σκοπίων». «Το κεντρικό πρόβλημα με την FYROM, δεν είναι απλώς το όνομα, είναι ο αλυτρωτισμός της, ο οποίος είναι ριζωμένος από την ίδρυση του ομόσπονδου κράτους…». «Από τότε υπάρχει μια βλέψη, μια επιδίωξη των Σκοπίων για μια ευρύτερη ενσωμάτωση όλης της Μακεδονίας στην επικράτεια τους».
Ο Π. Λαφαζάνης επιχείρησε στη συνέχεια να εξηγήσει τη μεγάλη συμμετοχή που υπήρξε στο συλλαλητήριο της Θεσαλλονίκης, χωρίς, ωστόσο, να λάβει τις απαιτούμενες αποστάσεις από αυτό. «Ήταν μια συνολική αντίδραση απέναντι στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και στην κατάσταση που υπάρχει. Ο κόσμος, σε αντίθεση με την υπερσυντηρητική εξέδρα των επισήμων, βρήκε ευκαιρία μέσα από το θέμα της FYROM να διαμαρτυρηθεί, να βγάλει την οργή του, να αντιδράσει απέναντι σε μια συνολική πορεία η οποία είναι αδιέξοδη».
Από αυτές τις θέσεις, μερική απόσταση κράτησε το στέλεχος της ΛΑΕ, Γ. Σαπουνάς, με τοποθέτηση του στο R-project. «Ο μόνος δρόμος είναι η ενότητα της εργατικής τάξης και των λαών ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η μη ένταξη και η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ όλων των χωρών της περιοχής, ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των εθνοτήτων, των λαών και των μειονοτήτων της ιστορικά πολυεθνικής περιοχής της Μακεδονίας ενάντια στους επικίνδυνους εθνικισμούς που καλλιεργούν οι αδηφάγες ντόπιες αστικές τάξεις σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες. Είναι, τέλος, ο σεβασμός στο δικαίωμα του κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος το πώς θα ονομάζεται η χώρα του και όχι να αποφασίζουν γι’ αυτόν οι “νονοί” των Βαλκανίων, τοπικοί και διεθνείς».

Πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε διαφορετικό μήκος

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανέλαβε πρωτοβουλία επαφής με άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. Με κριτική στάση έναντι της κυβέρνησης, αλλά και με σαφείς αποστάσεις από τα συλλαλητήρια και τις εθνικιστικές κορώνες, η πρόσκληση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθυνόταν στο ΚΚΕ, τη ΛΑΕ και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Όπως τονίζεται σ’ αυτή, «καμία σχέση δεν έχει η καλλιέργεια του εθνικισμού με οποιαδήποτε αγωνιστική ή αντιιμπεριαλιστική “διάθεση”. Αυτά τα συλλαλητήρια είναι εχθρικά προς το λαϊκό εργατικό κίνημα και την αριστερά. Προσπαθούν να στρέψουν την οργή της εργατικής τάξης και του λαού από τη φτώχεια και τα μνημόνια προς τον εθνικισμό, τη δεξιά και την ακροδεξιά». Στο κάλεσμα, ωστόσο, μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνονταν και άλλα δύο ιδιαίτερα σημεία: οποιαδήποτε συνεννόηση «θα πρέπει να φέρνει σε πρώτη γραμμή την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στα Βαλκάνια ,τμήμα των οποίων είναι και η συζήτηση για τους όρους ένταξης της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, που είναι η ουσία του ζητήματος πίσω από την διαμάχη για το “όνομα”, όπως επίσης και να καταγγέλλει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που υπηρετεί τους σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας τάξης».

Δίκτυο: Χωρίς όρους και προϋποθέσεις η αναγνώριση της γείτονος

Σαφής και αντιεθνικιστική υπήρξε η ανακοίνωση του Δικτύου, στην οποία μεταξύ άλλων τονιζόταν: «αυτή την περίοδο, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης των Σκοπίων συζητείται το ενδεχόμενο κοινά αποδεκτής σύνθετης ονομασίας της γειτονικής χώρας. Αν η μακεδονική κυβέρνηση για τους δικούς της λόγους (φυσικά, το ότι η σχετική συζήτηση γίνεται υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ μας βρίσκει αντίθετους) επιδιώκει ένα συμβιβασμό περί το όνομα και πιστεύει ότι μπορεί να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των υπηκόων της, και αν η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να κάνει αυτό το ελάχιστο βήμα χωρίς εθνικιστικές υπαναχωρήσεις και απαιτήσεις ταπείνωσης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, “ευπρόσδεκτος”, αν και πολιτικά προβληματικός, καθώς θα αφήσει πολλές εθνικιστικές “ουρές” —τα εθνικιστικά συλλαλητήρια των ημερών μάς το αποδεικνύουν. Όμως, επειδή κανείς συμβιβασμός δεν επιλύει το πρόβλημα, απλώς αποτελεί αναβολή της επίλυσής του, το ελληνικό κράτος πέραν των απαιτήσεων για αλλαγή ονομάτων αεροδρομίων, ρίψη αγαλμάτων και τροποποίηση σχολικών βιβλίων, οφείλει στα “μέτρα εμπιστοσύνης” να περιλάβει τουλάχιστον το δικαίωμα της επιστροφής των “ανιθαγενών” μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του 1949 και των οικογενειών τους, τη δυνατότητα ελεύθερης χρήσης και εκμάθησης της μακεδονικής γλώσσας, καθώς και την απρόσκοπτη κυκλοφορία εντύπων».

Ακραία η θέση της Πλεύσης Ελευθερίας

Η Πλεύση Ελευθερίας, μέσω της Ζωής Κωνσταντοπούλου, επεσήμανε ότι το πρόβλημα δεν είναι το μακεδονικό ή σκοπιανό ζήτημα, αλλά το ζήτημα δημοκρατίας που κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική σκηνή. Σε ακόμα πιο σκληρή στάση, τόνισε, «το όλο θέμα αφορά την εξαπάτηση του ελληνικού από τη μία που είχε εξαπατηθεί, καθώς είχαν επιτρέψει να χρησιμοποιείται ο όρος «Μακεδονία» για το κρατίδιο, αλλά και την εξαπάτηση της άλλης πλευράς από τη στιγμή που σε έναν ολόκληρο πληθυσμό, υπό τον Τίτο, του έχτισαν μια ψεύτικη εθνική συνείδηση των δήθεν απογόνων των αρχαίων Μακεδόνων».
«Το πρόβλημα επομένως», σύμφωνα με την ανάλυση της Ζ. Κωνσταντοπούλου, «είναι η μετατροπή των γειτονικών χωρών Ελλάδας και Σκοπίων σε μικρά, χειραγωγούμενα προτεκτοράτα». Το πρόβλημα, όμως, δεν σταματά εδώ καθώς «αφορά τις αλυτρωτικές βλέψεις που σκόπιμα καλλιεργήθηκαν στο γειτονικό πληθυσμό και αποτυπώθηκαν στο Σύνταγμα και τη σημαία του. Βλέψεις που συνδέθηκαν με το όνομα Μακεδονία και συνδυάστηκαν με τη χρήση του άστρου της Βεργίνας και αναφορές στην “απελευθέρωση υπόδουλων αδελφών: θα φτάσουμε μέχρι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης”»

Στάθης Κουτρουβίδης
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet