smyrnaios

Του Δημήτρη Σμυρναίου

Το οριακό αποτέλεσμα του έκτακτου συνεδρίου των Σοσιαλδημοκρατών την περασμένη Κυριακή δείχνει πόσο δύσκολος θα είναι ο δρόμος του Μάρτιν Σουλτς τις επόμενες εβδομάδες. Από τη μια, η κομματική βάση περιμένει «βελτιώσεις» της συμφωνίας με τους Χριστιανοδημοκράτες και, από την άλλη, τα δύο συντηρητικά κόμματα επιμένουν ότι έδωσαν ό,τι είχαν να δώσουν. Η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία τρίβει τα χέρια της, καθώς φαίνεται ότι πια διασφαλίζει οριστικά τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που θα της δίνει το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι εκφράζει στη Βουλή έναν υποτίθεται ριζοσπαστικό-αντισυστημικό λόγο.

Η δοκιμασία της περασμένης Κυριακής στη Βόννη κάθε άλλο παρά εύκολη αποδείχτηκε για τον Μάρτιν Σουλτς. Το έκτακτο συνέδριο του SPD ενέκρινε με ένα ποσοστό 56% την προκαταρκτική συμφωνία με τους Χριστιανοδημοκράτες-Χριστιανοικοινωνιστές για την έναρξη διαπραγματεύσεων για τη συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού, αλλά το ποσοστό αυτό δείχνει πόσο βαθιά διχασμένο είναι το κόμμα του. Αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς, ότι το στελεχικό δυναμικό αποτελείται από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, πολλοί από τους οποίους έχουν «επαφή» με τον κρατικό μηχανισμό, καταλαβαίνει εύκολα ότι ο δρόμος προς τον «μεγάλο συνασπισμό» κάθε άλλο παρά σπαρμένος με ροδοπέταλα θα είναι, αφού το συνέδριο δεν ήταν απαραίτητα αντιπροσωπευτικό της κομματικής βάσης.

Το κίνημα του «Όχι»

Η νεολαία με επικεφαλής τον πρόεδρο των Νέων Σοσιαλιστών Κέβιν Κύνερτ έδωσε ραντεβού για την επόμενη μάχη στο εσωτερικό δημοψήφισμα, όταν τα 440.000 μέλη του κόμματος θα κληθούν να επικυρώσουν το όποιο συμφωνηθέν κυβερνητικό πρόγραμμα. Το κίνημα του «Όχι» αναφέρεται μάλιστα ολοένα και συχνότερα στο παράδειγμα αντίστοιχων κινημάτων από τη βάση που στήριξαν τον Τζέρεμι Κόρμπιν στη Βρετανία, παρά τις προσπάθειες της κομματικής νομενκλατούρας των Εργατικών να τον εξαφανίσει. Αυτοί που κινούν τα νήματα του κομματικού μηχανισμού βλέπουν στο μεταξύ ασυνήθιστα υψηλές εγγραφές νέων μελών και φοβούνται ότι αυτό οφείλεται στους αντιπάλους της αποκαλούμενης κυβέρνησης GroKo, (Grosse Koalition=μεγάλος συνασπισμός) που καλούν νέα μέλη για να ψηφίσουν «Όχι». Υπάρχει μάλιστα η σκέψη να μπει μια ημερομηνία κλειδί, κατόπιν της οποίας οι νέοι εγγεγραμμένοι δεν θα έχουν το δικαίωμα ψήφου.
Είναι κι αυτό ενδεικτικό της αμηχανίας μιας ηγεσίας, που δεν είναι σε θέση να πείσει με πολιτικά επιχειρήματα τους «συντρόφους» ότι οι επιλογές της ήταν οι καλύτερες και προσπαθεί να επιβάλει την άποψή της, είτε με τακτικές κινήσεις, είτε με θεωρήματα που αφορούν το ενδεχόμενο νέας πτώσης του κόμματος σε περίπτωση νέων εκλογών. Κανείς δεν δείχνει να αναρωτιέται αν τα κακά ποοστά για το  SPD, που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις οφείλονται ακριβώς στη διγλωσσία του, που το έφερε για μια ακόμα φορά αγκαλιά με τη Μέρκελ.
Δείγμα διγλωσσίας του Μάρτιν Σουλτς ήταν και οι υποσχέσεις για «βελτιώσεις»στην αρχική συμφωνία, τις οποίες στο στρατόπεδο υποδέχτηκαν με συγκατάβαση και ένα ελαφρό μειδίαμα. Ολοι γνωρίζουν ότι τα περιθώρια των σοσιαλδημοκρατών να διεκδικήσουν περισσότερα είναι απολύτως περιορισμένα και οι πιο σκληροπηρυνικοί της Χριστιανοδημοκρατίας έχουν ξεκαθαρίσει ότι όσες υποχωρήσεις ήταν να γίνουν από τη μεριά τους έχουν ήδη γίνει.

Ρητορείες ανάλογες του ακροατηρίου

Ο Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος καμαρώνει για την πολυγλωσσία του ως πρώην πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου πιστεύει ακόμα ότι μπορεί άλλα να λέει στο κομματικό ακροατήριο και άλλα στο τραπέζι των διαπαραγματεύσεων με τους κυβερνητικούς εταίρους. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι έφτασε να χρησιμοποιήσει ακόμα και το «επιχείρημα Τσίπρα» για να πείσει τους συντρόφους του ότι όλη η Ευρώπη περιμένει από τον ίδιο να κυβερνήσει, καταλαβαίνει το δράμα που πρέπει να περνάει ο πολιτικός που πριν τρία χρόνια δεν δίσταζε να κάνει δημόσια αρνητικά ακόμα και ειρωνικά σχόλια για τον Έλληνα πρωθυπουργό. Ο ίδιος πολιτικός που στις 24 Σεπτεμβρίου επέμενε ότι δεν θα μπει με ...καμιά κυβέρνηση στην κυβέρνηση.
Η αφερεγγυότητα των σοσιαλδημοκρατών είναι κάτι που καλά θα κάνουν να κρατούν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, όσοι βιαστικά πανηγυρίζουν για το ενδεχόμενο συμμετοχής τους στην κυβέρνηση. Χαρακτηριστική ήταν η συζήτηση που ξέσπασε αυτές τις μέρες στο Βερολίνο όταν οι εικόνες των γερμανικών Λέοπαρντ που βομβάρδιζαν κουρδικές θέσεις στη Βόρεια Συρία γέμισαν τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, αλλά και τις τηλεοπτικές οθόνες. Κάποιοι θυμήθηκαν τον υπουργό εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, που παλιότερα ξιφουλκούσε κατά των εξαγωγών οπλικών συστημάτων και στη διάρκεια της θητείας του συνέβαλε, έτσι ώστε αυτές να αυξηθούν κατά 20% σε σχέση με την προηγούμενη τετραετία, όπως επεσήμανε το περιοδικό Spiegel. Τώρα οι εταίροι υπόσχονται ότι θα περιορίσουν τις εξαγωγές όπλων, ενώ στο συνέδριο δεν πέρασε απαρατήρητη η «μπηχτή» Σουλτς προς τον Γκάμπριελ για αυτό ακριβώς το θέμα.

Τα υπουργικά κοστούμια

Η κόντρα Σουλτς-Γκάμπριελ ενόψει και της «διανομής» των υπουργικών θέσεων είναι μια ακόμα απόδειξη ότι την ηγεσία της σοσιαλδημοκρατίας δεν την ενδιαφέρει ούτε το μέλλον της Κεντροαριστεράς στην Ευρώπη, ούτε η παρουσίαση μιας εναλλακτικής πρότασης στον νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα των δύο τελευταίων δεκαετιών στην Ευρώπη. Είναι πλέον σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κόμμα που έχει καταλήξει στο συμπέρασμα «πάμε όπως παλιά και βλέπουμε». Ενα κόμμα που θεωρεί ότι είναι υποχρέωσή του και δικαίωμά του ταυτόχρονα να κυβερνάει και θεωρεί υπεύθυνο το λαό όταν δεν του το αναγνωρίζει. Μία ηγεσία που δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της μακριά από την εξουσία και δεν έχει τη δύναμη να προχωρήσει σε κανενός είδους ανανέωση.
Πολλοί αναλυτές, όπως ο πάντα «αθυρόστομος» Γιάκομπ Αουγκστάιν, σχολίασαν την περασμένη Δευτέρα ότι η απόφαση του συνεδρίου αποτελεί κάτι σαν ταφόπλακα του  SPD, αφού το μόνο που θα καταφέρει είναι να μετατρέψει την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία σε ένα νέο λαϊκό κόμμα, που θα το αντικαταστήσει. Οι περισσότεροι εκτιμητές θεωρούν απίθανο μια εξέγερση από τα κάτω να μπορέσει να ανατρέψει την πορεία του συνεδρίου της Βόννης. Κάποιοι πιο απαισιόδοξοι προσθέτουν ότι στη Γερμανία επιβεβαιώνεται η θέση τους περί αδυναμίας της Κεντροαριστεράς να αποτινάξει τον φιλελεύθερο κορσέ στον οποίο έχει βολευτεί, αφήνοντας έτσι ελεύθερο το πεδίο στην ακροδεξιά και τον εθνολαϊκισμό να εκφράσει ένα υποτίθεται ριζοσπαστικό-αντισυστημικό λόγο.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet