axstioglou

Πολλή συζήτηση έγινε τελευταία σχετικά με τη διαπίστωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί μεν να πήρε την κυβέρνηση, αλλά όχι και την εξουσία.
Μια συζήτηση, όμως, που σπάνια γίνεται σοβαρά και οργανωμένα, είναι για το αν οι ιδέες της Αριστεράς επηρεάζουν τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά των ανθρώπων (ακόμη και αυτών που ψηφίζουν τα αριστερά κόμματα), αν η Αριστερά ηγεμονεύει ιδεολογικά στην κοινωνία.
Νομίζω πως δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να επιβεβαιωθεί ποιοι θεσμοί και ποιες «αξίες» βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας της κοινωνικής καταξίωσης -στρατός, αστυνομία, δικαιοσύνη, εκκλησία, ατομική επιτυχία κ.λπ. Μια συζήτηση ακόμη και με κοντινούς μας ανθρώπους θα μας έδειχνε πως οι αξίες της Αριστεράς -δημοκρατία, συλλογικότητα, αλληλεγγύη- βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της εκτίμησής τους.
Και μη θεωρήσουμε πως είναι μόνο οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους, η τηλεόραση και τα κυρίαρχα εκδοτικά συγκροτήματα που διαμορφώνουν το αξιακό πλαίσιο της κοινωνίας και τις συνειδήσεις των πολιτών. Είναι ταυτόχρονα και ένα πλέγμα μικρών ή μεγαλύτερων παραγόντων, που με το συντηρητικό ή/και αντιδραστικό λόγο που εκφέρουν και την καθημερινή πρακτική τους, επηρεάζουν καθοριστικά τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ανθρώπων σε κάθε τόπο.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα

Για να μη μιλώ θεωρητικά και αφηρημένα, θα χρησιμοποιήσω για παράδειγμα την επαρχιακή πόλη όπου ζω. Φοβάμαι πως είναι ο κανόνας και δεν αποτελεί εξαίρεση (γι’ αυτό και δεν έχει σημασία το όνομά της).
Ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων στο δήμο μας διαμορφώθηκε στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ως εξής: ΣΥΡΙΖΑ 34%, ΝΔ 32%, Χρυσή Αυγή 9% και κάτι, Δημοκρατική Συμπαράταξη σχεδόν 6%, Ένωση Κεντρώων 5%, ΚΚΕ και ΑΝΕΛ λίγο παραπάνω από 3%, Ποτάμι και ΛΑΕ γύρω στο 2%.
Ας δούμε τώρα, εντελώς σχηματικά και ενδεικτικά βέβαια, κάποια πράγματα σε κοινωνικό επίπεδο:
Το δήμο τον έχει στα χέρια της η παράταξη της Δεξιάς. Ο χώρος της εφημερίδας δεν φτάνει για να γίνει έστω και μια συνοπτική καταγραφή και κριτική των πράξεων και παραλείψεων της δημοτικής αρχής. Αρκεί μόνο να επισημανθεί η στάση της απέναντι στους πρόσφυγες, για να γίνουν κατανοητοί οι πολιτικοί προσανατολισμοί της: στάση εχθρική, ξενοφοβική, ρατσιστική, που σε μια περίπτωση -αρχικά- είχε ως αποτέλεσμα να πυρποληθεί το στρατόπεδο που προοριζόταν για φιλοξενία προσφύγων και σε μια άλλη -αργότερα- να αποτραπεί η εγκατάσταση προσφυγικών οικογενειών σε διαμερίσματα της πόλης.
Η τοπική εκκλησία αναπτύσσει πολυσχιδή δραστηριότητα. Εκτός από το λειτουργικό, κατηχητικό και φιλανθρωπικό της έργο, έχει ιδρύσει κοινωνικό παντοπωλείο, ιατρείο και φροντιστήριο, κοινωνική κουζίνα, σχολή βυζαντινής μουσικής, τμήματα παραδοσιακών χορών, αγιογραφίας κ.λπ., ερχόμενη καθημερινά σε επαφή, ενεργοποιώντας στην υπηρεσία της και επηρεάζοντας με τις απόψεις της εκατοντάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων νέους και πολλά παιδιά.
Στην πόλη λειτουργεί ιστορική - λαογραφική εταιρεία, που ιδρύθηκε στα χρόνια της έξαρσης του Μακεδονικού. Με πρωτοβουλία της έχουν ανεγερθεί μνημεία και αγάλματα (του Μακεδονικού Αγώνα, του Φιλίππου κ.λπ.). Δημιούργησε βιβλιοθήκη και λαογραφικό μουσείο, οργανώνει ημερίδες και συνέδρια ιστορικού-«εθνικού» περιεχομένου, εκδίδει περιοδικό ανάλογης θεματολογίας. Η κυρίαρχη γραμμή που διέπει τη δραστηριότητά της γίνεται φανερή από τα θέματα που συστηματικά παρουσιάζονται στο «Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο», το οποίο λειτουργεί με ευθύνη της: θέματα θρησκευτικού ή «εθνικού» ενδιαφέροντος, με ομιλητές ιερωμένους, πρώην στρατιωτικούς και πανεπιστημιακούς συγκεκριμένης ιδεολογικής τοποθέτησης.
Οι εφημερίδες που κυκλοφορούν στην επαρχία και τα τοπικά σάιτ, δημοσιεύουν βέβαια τα δελτία τύπου των βουλευτών και τις τοπικές ειδήσεις (μαζί με τα, αναπόφευκτα στο διαδίκτυο, ανώνυμα, συνήθως κακεντρεχή και σεξιστικά σχόλια). Η κεντρική τους πάντως γραμμή κινείται σε συντηρητική κοινωνικά και δεξιά (ως και ακροδεξιά) πολιτικά κατεύθυνση. Στην ίδια πάνω - κάτω κατεύθυνση που κινούνται και αρκετοί σύλλογοι γονέων, επιστημονικοί φορείς, πολιτιστικά σωματεία.
Δεν έχει τέλος ο κατάλογος. Ας τον κλείσουμε προσωρινά, για να γίνει κατανοητή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, με μια πρόσφατη ανακοίνωση-αφίσα: «Ο παιδότοπος “Κούνια Μπέλα” ναυλώνει λεωφορείο για δωρεάν μετακίνηση στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία μας!!!».

Η απουσία της Αριστεράς

Και η Αριστερά, οι πολιτικοί φορείς της, οι αξίες της, οι άνθρωποί της; Πού βρίσκεται; Τι κάνει;
Σχεδόν παντελώς απούσα από το κοινωνικό πεδίο και από το στίβο της πάλης των ιδεών, με ευθύνη, στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα, τόσο των οργανωμένων δυνάμεών της, όσο και όλων μας, όσοι αυτοχαρακτηριζόμαστε ως αριστεροί ή έστω προοδευτικοί πολίτες.
Οι αιτίες (και οι δικαιολογίες) αυτής της απουσίας πολλές. Καθημερινές έγνοιες και σκοτούρες για τη δουλειά και το σπίτι. Ατομικό βόλεμα και συνήθεια σ’ έναν τρόπο ζωής, που δύσκολα πια μπορεί ν’ αλλάξει. Υποτίμηση της ενασχόλησης με τα «ευτελή» ζητήματα της καθημερινότητας. Δυσχέρεια συνύπαρξης και συνεργασίας με άλλους. Ιδεολογικοπολιτική αλαζονεία και πνευματική οκνηρία. Αναζήτηση ατομικών λύσεων και απογοήτευση από το γεγονός πως τα πράγματα δεν αλλάζουν γρήγορα. Αδυναμία προσαρμογής στις νέες συνθήκες…
Και τώρα τι γίνεται; Δυστυχώς δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές και μαγικές λύσεις. Εμπειρικά μόνο μπορώ να μιλήσω: να σηκωθούμε από τους καναπέδες και να ξεβολευτούμε από τις καθημερινές μας συνήθειες. Να ξαναβρεθούμε με συναγωνιστές και συναγωνίστριες, να συναντηθούμε με νέους ανθρώπους. Να ανταλλάξουμε σκέψεις και να συνθέσουμε απόψεις. Να ασχοληθούμε με τα καθημερινά προβλήματα γύρω μας. Να οργανώσουμε τη συλλογική αντίδρασή μας στην επέλαση των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, του εθνικισμού και της ακροδεξιάς, της συντηρητικής νοοτροπίας και της ατομιστικής ιδεολογίας. Να αντιπαραθέσουμε τις αξίες της δημοκρατίας, της ισότητας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, έμπρακτα, με λόγο και έργο. Να συμμετάσχουμε και να στηρίξουμε προσπάθειες που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση: ένα προοδευτικό περιοδικό ή μπλογκ, μια αντιφασιστική ομάδα, μια κίνηση για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, ένα πειραματικό θεατρικό σχήμα, ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Να πειραματιστούμε με νέες μορφές πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης και δράσης. Να μη φοβηθούμε την αποτυχία. Να ξαναδοκιμάσουμε κι ας είμαστε λίγοι. Να έχουμε εμπιστοσύνη στις ιδέες μας.
«Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή», δεν εξακολουθεί να λέει εκείνο το τραγούδι;
Και το παλιό σύνθημα του Ρήγα, «Αλλάζουμε τη ζωή μας. Αλλάζουμε την κοινωνία» δεν έλεγε;


Θέμης Αχτσιόγλου, δικηγόρος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet