robolis

Των Σταμάτη Νικολόπουλου
και Σάββα Ρομπόλη

Οι ημέρες που κατακτούν το αύριο, φέρνουν στη μνήμη το χθες. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στους συντάκτες αυτού του κειμένου που είχαν το προνόμιο να είναι συνομιλητές του Θ. Μιχόπουλου τα πρωινά του Σαββάτου ή της Κυριακής, με μία κούπα καφέ και το τηλέφωνο να χτυπά, αλλά να μην ενοχλεί.
Ευχάριστος και ευφυής συνομιλητής, με γρήγορη σκέψη, βαθιά πολιτική και ώρες - ώρες σαν αριστερό δαιμόνιο να ανεβοκατεβαίνει στο δέντρο της ζωής μας, επιθυμούσε αυτές τις συναντήσεις που ξεκίνησαν από ένα… φροντιστήριο για το ασφαλιστικό, μία συνήθεια εντελώς απαραίτητη και για τους τρεις. Η συγκρότηση της σκέψης του συνεκτική και τα ερωτήματα του τόσο διεισδυτικά, που η κωδικοποίηση τους κατέληγε στο σκληρό πυρήνα των αναζητήσεων του, δηλαδή «το γιατί στο γιατί», έβαζαν όρια στην καθηγητική ορμή και τη συνδικαλιστική βιασύνη. Όμως, ο κοινός προβληματισμός και η ανησυχία από την κατανόηση των νεοφιλελεύθερων ανατροπών του παραγωγικού και εργασιακού μοντέλου, που απορρυθμίζει με τη διεύρυνση της κάθε μορφής ευελιξία, την εργασία, τη συλλογικότητα και την κοινωνική προστασία, έβαζε το πλαίσιο μίας δημιουργικής συζήτησης, η οποία ζούσε κυρίως από τα ερωτήματα και λιγότερο από τις απαντήσεις.
Ο Θ. Μιχόπουλος κατανοούσε σε βάθος ότι οι εξελίξεις αυτές ήταν το αποτέλεσμα της εισαγωγής στην παραγωγή των νέων τεχνολογιών (του αυτοματισμού, της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης) και των ασκούμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών της παγκοσμιοποίησης, του μετασχηματισμού και της αλλαγής μοντέλου στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής σε βάρος, κατά κυριολεξία όπως έλεγε, της εργασίας και της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, αναζητούσε τους βαθύτερους λόγους της στρατηγικής και πολιτικής κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες τρεις δεκαετίες διεθνώς, σχολιάζοντας την τάση των κοινωνιών (στην ανεπτυγμένη Ευρώπη και Αμερική) υπέρ των πολιτικών δυνάμεων του προστατευτισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.
Φρέσκοι προβληματισμοί, από το γενικό στο ειδικό επίπεδο βαθύτερης κατανόησης του χαρακτήρα των σύγχρονων εξελίξεων, μετασχηματισμών και κοινωνικο-οικονομικών συνεπειών, ο Θ. Μιχόπουλος τοποθετούσε πολιτικά, κοινωνικά και πρακτικά την αναγκαιότητα διαμόρφωσης και υλοποίησης συγκεκριμένων μέτρων αριστερής έμπνευσης και πολιτικής. Αντιλαμβανόταν σε βάθος την αναγκαιότητα υπέρβασης της αντίφασης μεταξύ του γενικού (νεοφιλελεύθερο πλαίσιο πολιτικής) και του ειδικού (άσκηση αριστερών πολιτικών), διατυπώνοντας τη σκέψη του για τους πολιτικούς όρους και τις κοινωνικο-οικονομικές προϋποθέσεις υπέρβασης αυτής της αντιφατικής αντίφασης, προσμένοντας περισσότερο μία άλλη διατύπωση, παρά μία τεχνική λύση. Κι αυτό γιατί, όπως έλεγε με το δικό του προσωπικό ύφος, η πολιτική και κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα, στην ουσία της δεν διαμορφώνεται από τους θύλακες της εξουσίας και της ελίτ των οικονομικών συμφερόντων, αλλά από τους γεννήτορες της κοινωνικής δυναμικής, οι οποίοι εμπνέουν τις κοινωνίες, προκαλούν τις κοινωνικές διεργασίες και προσανατολίζουν δημοκρατικά προς τα εμπρός τις πολιτικές και κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις.
Στην κατεύθυνση αυτής της πολιτικής του πεποίθησης, ο Θ. Μιχόπουλος τοποθετούσε πάντα στους αρμούς των συζητήσεων μας τη δημοσιογραφία, που βίωνε ως … επαγγελματίας , κρύβοντας πίσω από έναν αυτοσαρκασμό ένα δημοσιογράφο - Προμηθέα και μία ενοχή απέναντι στους άνεργους και εκτός παιχνιδιού συναδέλφους, που εκτιμούσε και δεν μπορούσε να βοηθήσει. Σήμερα και τα επόμενα Σαββατοκύριακα, στο ίδιο τραπέζι των πρωϊνών συναντήσεων μας που γράφουμε αυτές τις σκέψεις αποχαιρετισμού στον Θ. Μιχόπουλο, θα συζητούμε γι’ αυτόν, τις σκέψεις του και τους προβληματισμούς του, που μας άφησε τα τελευταία χρόνια, χωρίς την ευγενική, ζεστή και αναντικατάστατη συντροφιά του.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet