paraskeuopoulos

Αυτό που γενικά αποκαλείται «ευνοϊκή στιγμή» για να λυθεί η διένεξη μεταξύ της Ελλάδας και του ακατανόμαστου βόρειου γείτονά της, έχει βέβαια να κάνει με τις πολιτικές δυνάμεις που ηγούνται στις δύο χώρες. Με την προηγούμενη κυβέρνηση των εθνικιστών στα Σκόπια και το παλιό καθεστώς στην Αθήνα, τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα -το βλέπουμε από τη στάση της Νέας Δημοκρατίας και από τη δυστοκία στο ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Συμπαράταξη-Κίνημα Αλλαγής. Αλλά και με τις δύο ρεαλιστικά σκεπτόμενες κυβερνήσεις μόνο, οι διαπραγματεύσεις για την εξομάλυνση των σχέσεων δεν θα προχωρούσαν τόσο γρήγορα, αν δεν υπήρχε η πίεση από το εξωτερικό, συγκεκριμένα από το ΝΑΤΟ, δηλαδή τις ΗΠΑ, και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θέλουν να κλείσει αυτή η υπόθεση στα Βαλκάνια και να ενσωματωθεί η «πρώην γιουγκοσλαβική» Δημοκρατία της Μακεδονίας στις ευρωατλαντικές δομές. Το θέλουν, και το λένε, για να αποδυναμωθεί η ρωσική επιρροή στην περιοχή, ιδίως σε μια στιγμή που στη Μέση Ανατολή η Ρωσία δείχνει να υπερέχει.
Το προφανές ενδιαφέρον του ΝΑΤΟ, τώρα, μπερδεύει ένα τμήμα της αριστεράς στην Ελλάδα, το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρωτίστως, αλλά και το Αριστερό Ρεύμα της ΛΑΕ, διότι η ίδια δεν μπόρεσε να βρει κοινό τόπο για το Μακεδονικό. Η εθνικιστική χυδαιότητα με την οποία αντέδρασε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ας μείνει ασχολίαστη, ώστε να ντρεπόμαστε λιγότερο.
Το βασικό επιχείρημα της κριτικής άλλων δυνάμεων της αριστεράς είναι ακριβώς αυτό που επισημαίνεται στην αρχή ετούτου του άρθρου: Η ένταξη των βαλκανικών κρατών κυρίως στο ΝΑΤΟ, και δευτερευόντως στην ΕΕ, ενισχύει αυτόν το στρατιωτικό βραχίονα της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας (στο Αριστερό Ρεύμα μιλούν μάλιστα για «προτεκτοράτα», αναπαράγοντας τη σταλινική αντίληψη για τον ιμπεριαλισμό ως αντίθεσης μεταξύ κρατών). Αξίζει πάντως να επισημανθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στις σχετικές ανακοινώσεις και δηλώσεις παρακάμπτει το ζήτημα του ΝΑΤΟ, λες και δεν υπάρχει, και επιδεικνύει έτσι ένα έλλειμμα θεωρίας και πολιτικής, επικίνδυνο για αριστερό κόμμα.

Ο νατοϊκός παράγοντας

Το ΝΑΤΟ μπορεί να έχει αλλάξει, να έχει προσαρμοστεί στις μεταδιπολικές συνθήκες, αλλά δεν έπαψε να είναι αυτό που ήταν, δηλαδή στρατιωτικός βραχίονας ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Σήμερα δεν υπηρετεί τη σύγκρουση δύο κοινωνικών-πολιτικών συστημάτων, όπως παλιά: είναι ο στρατιωτικός-πολιτικός οργανισμός της μίας «πτέρυγας» του ιμπεριαλιστικού συστήματος, αξιοποιείται –σήμερα κυρίως πολιτικά– στη διαμάχη με τις άλλες και προσπαθεί να διευρύνει την επιρροή και την κυριαρχία του με πολιτικά μέσα. Αυτό το νόημα έχει το ενδιαφέρον για τα Βαλκάνια. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων είναι αντικειμενικά δεδομένη και δεν μπορεί να την επηρεάσει σήμερα η ελληνική πολιτική. Επιπλέον, το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε κρίση. Η άρνηση των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών να συμμετάσχουν στον πρώτο και το δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ, οι μονομερείς ενέργειες των ΗΠΑ και της Γαλλίας σε ζώνες συμφερόντων τους, η τωρινή απομονωτική πολιτική των ΗΠΑ δεν απειλούν την ύπαρξή του, όμως η στρατιωτική επιχειρησιακή του δυνατότητα έχει περιοριστεί. Είναι μια μεγάλη, αδύναμη συμμαχία.

Ο μύθος του 2008

Υπάρχει ο μύθος ότι το 2008 στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου η σθεναρή στάση της Ελλάδας εμπόδισε την ένταξη της «πΓ» ΔΜ στο ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα κανείς δεν έθεσε βέτο σε τίποτα. Προπάντων, η Γαλλία και η Γερμανία τότε επισήμαναν ότι τα δύο υπό ένταξη κράτη, η Γεωργία και η Μακεδονία σπαράσσονταν από εσωτερικές διενέξεις και, αν εντάσσονταν, θα δημιουργούσαν προβλήματα στη συμμαχία. Αυτό δεν ισχύει σήμερα για τους γείτονές μας. Η πολιτική κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί, Αλβανοί και Σλαβομακεδόνες συνεργάζονται μια χαρά. Μπορεί το αλβανικό στοιχείο να μην ενδιαφέρεται για την ονομασία, ενδιαφέρεται όμως για τη διεθνή θέση της χώρας του και θεωρεί –τουλάχιστον τα αλβανικά κόμματα– ότι η ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ θα επιδράσει σταθεροποιητικά. Εάν η Ελλάδα δεν πάρει υπόψη της τα νέα στοιχεία, θα υποστεί πιέσεις, στις οποίες είναι αμφίβολο αν θα αντέξει και, επιπλέον, θα έχει ένα βόρειο γείτονα με τον οποίο δεν θα μπορεί να αναπτύξει τη συνεργασία, που έχουν και τα δύο κράτη ανάγκη.

Επί του πρακτέου

Είναι σε γενικές γραμμές σωστές οι επισημάνσεις της εκτός κυβέρνησης αριστεράς για το ρόλο του ΝΑΤΟ και για το συμφέρον των βαλκανικών κρατών να μην ενταχθούν σε αυτό. Όμως, οι επισημάνσεις αυτές δεν λένε τίποτα επί του πρακτέου. Δηλαδή, με όλα αυτά τα δυσάρεστα, λύνεις ή δεν λύνεις ένα πρόβλημα που στο παρελθόν, χάρη στον προσωπικό οπορτουνισμό του Σαμαρά και τον πολιτικό οπορτουνισμό του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου, απείλησε ακόμα και την ειρήνη; Γιατί δεν πρέπει να ξεχάσουμε τις προτάσεις και τους σχεδιασμούς για εισβολή, για «υγειονομική ζώνη», για συνεννόηση με τη Σερβία κ.λπ.
Σήμερα, λοιπόν, βλέπουμε δύο κυβερνήσεις να προσπαθούν με υπευθυνότητα και ρεαλισμό να βρουν λύση που θα είναι αποδεκτή από τους δύο λαούς, δεν θα προσβάλλει και δεν θα ταπεινώνει κανέναν και δεν θα συντηρεί φοβίες –όσο ανυπόστατες και κατασκευασμένες κι αν είναι αυτές. Αν πετύχουν, δεν θα έχει ηττηθεί το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Θα έχουν μπει, όμως, οι βάσεις για συνεργασία και συνανάπτυξη. Γι’ αυτό είναι μεγάλες οι στιγμές που ζούμε.


Θόδωρος Παρασκευόπουλος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet