tonia-2

Εν μέσω πολιτικής αναταραχής διαμορφώνονται διάφορα σενάρια για τη μετεκλογική πορεία διακυβέρνησης της Ιταλίας. Το σενάριο που βλέπει τον Ρέντσι να λαμβάνει την απόλυτη πλειοψηφία είναι μάλλον απίθανο, αλλά σε περίπτωση που υποστεί μια μη καταστροφική ήττα, δηλαδή ένα ποσοστό 23-24%, αυτό θα εξυπηρετούσε την προσδοκία του να γίνει ο ιταλός Μακρόν και να επιτύχει καλύτερα αποτελέσματα στις επόμενες εκλογές. Δεν θα μπορέσει να αποφύγει μια νέα διάσπαση, αλλά κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μετατρέψει πραγματικά το Δημοκρατικό Κόμμα (Δ.Κ.) σε «κόμμα του Ρέντσι». Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, ο Ρέντσι σκοπεύει να συμμετάσχει στο νέο ευρωπαϊκό κεντρώο υποκείμενο, μαζί με το En Marche του Μακρόν και τους νεοφιλελεύθερους ισπανούς Ciudadanos.
Υπάρχει, όμως, και το σενάριο της διακυβέρνησης μαζί με τη Forza Italia, που όμως είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό από πολλά στελέχη του κόμματός του, τα οποία, σε μια τέτοια περίπτωση, προτιμούν την προκήρυξη νέων εκλογών.
Ο μοναδικός συνασπισμός που θα μπορούσε να φθάσει την απόλυτη πλειοψηφία είναι ο δεξιός, όπως φαίνεται σε πολλές δημοσκοπήσεις που τον τοποθετούν μεταξύ 35 και 39%.
Όμως οι ψήφοι μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να επαρκούν γιατί, κυρίως στο Νότο, είναι πολύ ισχυρό το Κίνημα 5 Αστέρων. Σύμφωνα με την εφημερίδα La Stampa, η κεντροδεξιά, για να νικήσει, θα πρέπει να ελπίζει να μην καταρρεύσει το Δ.Κ. στο Νότο και να επιτύχει ένα 22-25%, διότι οι ψήφοι που εγκαταλείπουν το Δ.Κ. καταλήγουν στο Κίνημα 5 Αστέρων, που εξακολουθεί να είναι πρώτο στις δημοσκοπήσεις, παρά τον ανηλεή πόλεμο του Δ.Κ.
Αν όμως η κεντροδεξιά αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Μπερλουσκόνι θα είναι αυτός που θα αποφασίσει για την ηγεσία του συνασπισμού και για το όνομα του πρωθυπουργού. Προκρίνεται ο Αντόνιο Ταΐάνι, πρόεδρος της Ευρωβουλής, ο οποίος δεν φαινόταν διατεθειμένος να αφήσει την Ευρωβουλή για την πρωθυπουργία, αλλά, τελικά, ο Μπερλουσκόνι ανακοινώνει ότι ο Ταϊάνι αποδέχεται την πρόταση. Πάντως, ο Μπερλουσκόνι, που του έχει απαγορευθεί η συμμετοχή στις εκλογές, δεν παραλείπει να δηλώσει ότι του χρόνου θα είναι έτοιμος να θέσει υποψηφιότητα ο ίδιος για πρωθυπουργός.
Ο Σαλβίνι, από την πλευρά του, επιμένει ότι θα είναι εκείνος ο επόμενος πρωθυπουργός, εάν η Λέγκα ξεπεράσει σε ψήφους τη Forza Italia. Όμως, με δεδομένες τις δημοσκοπήσεις, αυτή η υπόθεση μοιάζει αρκετά απίθανη.
Τι θα γίνει στην περίπτωση που η κεντροδεξιά έχει την πλειοψηφία στη Γερουσία, αλλά όχι στη Βουλή, με δεδομένο ότι οι νέοι κάτω των 25 ψηφίζουν για τη Βουλή, αλλά όχι για τη Γερουσία, και τείνουν περισσότερο προς το Κίνημα 5 Αστέρων; Μάλλον τότε θα προσπαθήσει να πείσει βουλευτές εκλεγμένους με άλλα κόμματα να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης και να αποχωρήσουν από το κόμμα τους.

Οι τρεις εκδοχές

epa06565050 Italian Democratic Party (PD) leader Matteo Renzi speaks during an electoral event in Milan, Italy, 25 February 2018. Candidates and leaders of Italian political parties continue their campaigns for the 04 March national elections.  EPA/MATTEO BAZZI
Στο πιθανότερο σενάριο που δεν βλέπει κάποιο συνασπισμό κομμάτων να φθάνει στην απόλυτη πλειοψηφία, οι εκδοχές είναι τρεις:
1) Συνασπισμός Κινήματος 5 Αστέρων, Λέγκα και Αδελφών της Ιταλίας, πράγμα που θα έφερνε διάσπαση στο Κίνημα 5 Αστέρων από αριστερά, διότι τα κινηματικά στοιχεία που κατέληξαν στους 5 Αστέρες λόγω έλλειψης άλλων επιλογών, δεν θα αποδεχτούν τη συνεργασία με τη δεξιά.
2) Συνασπισμός Κινήματος 5 Αστέρων, Δ.Κ. και Ελεύθερων και Ίσων, μια περίπτωση που θα προκαλούσε διάφορες αναταράξεις στη βάση όλων αυτών των κομμάτων, αλλά θα ήταν ίσως η πιο ανώδυνη και εφικτή μόνο χωρίς τη συμμετοχή του Ρέντσι.
3) Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μπορούσε να διατηρήσει ως πρωθυπουργό τον Πάολο Τζεντιλόνι, αναθέτοντάς του το τιμόνι της χώρας για τα ουσιώδη ζητήματα και για να την οδηγήσει σε νέες εκλογές, οι οποίες, όμως, θα γίνουν με τον, κατά γενική ομολογία, φρικτό σημερινό εκλογικό νόμο ή με έναν άλλο που θα είναι δύσκολο να συμφωνηθεί.

Οικονομικές και κοινωνικές αναταραχές

Η κατάσταση είναι πραγματικά πολύ σοβαρή, σε μια χώρα που έχει πληγεί από την κρίση, με μια αναιμική ανάπτυξη του 0,9%, με αυξημένες τις ανισότητες και με την έκθεση του Δεκεμβρίου 2017 της Istat για τις «Συνθήκες διαβίωσης και εισοδήματος» να καταγράφει ότι τα άτομα που κινδυνεύουν από κοινωνικό αποκλεισμό είναι 1 στα 3, ενώ στο Νότο είναι 1 στα 2, με απουσία αναδιανεμητικών πολιτικών και με τον παραγόμενο πλούτο να καταλήγει αποκλειστικά στις τσέπες του πλουσιότερου 20%. Ο συντελεστής Gini αυξάνεται στην Ιταλία και βρίσκεται πάνω από το μέσο όρο των χωρών της ΕΕ.
Όλα αυτά οδηγούν στην κοινωνική αναταραχή και στον πόλεμο των φτωχών, ενώ, λόγω της έλλειψης ενός σοβαρού ενωτικού αριστερού υποκειμένου, αναβιώνουν μνήμες από το σκοτεινό παρελθόν, που η ιταλική κοινωνία είχε θέσει στο περιθώριο.
Οι «Ελεύθεροι και Ίσοι» στις τελευταίες δημοσκοπήσεις είναι γύρω στο 5,6%, διότι δεν φαίνεται να πείθουν τους ψηφοφόρους ότι άτομα που έχουν ψηφίσει όλους τους αντεργατικούς νόμους της κυβέρνησης Ρέντσι, έχουν αλλάξει πορεία. Γιατί, όπως λέει κοροϊδευτικά ένας ιταλός κωμικός, είναι «ελεύθεροι από τον Ρέντσι και ίδιοι με τον Νταλέμα».
Από την άλλη, το σχήμα της «Εξουσίας στο Λαό», παρά την αξιόλογη προσπάθεια της εκπροσώπου Τύπου, της πρεκάριας ερευνήτριας Βιόλα Καρόφαλο, και παρά τις προσπάθειες οργάνωσης από τα κάτω, δεν παύει να εμπεριέχει παλιά σεχταριστικά στοιχεία, που υπονομεύουν και μόνο με την παρουσία τους την κοινή προσπάθεια και αποθαρρύνουν τους ψηφοφόρους που μπορεί να βλέπουν με συμπάθεια το όλο εγχείρημα.

Φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο φασισμός και ο ρατσισμός έχουν σηκώσει πλέον κεφάλι, φθάνοντας στο σημείο να μαχαιρώνουν και να χτυπούν συχνά μετανάστες και αριστερούς ακτιβιστές.
Στην περιοχή της Ρώμης, όπου ο φασισμός ήταν ανέκαθεν δυνατός και διαπλεκόμενος με τις εγκληματικές οργανώσεις και τα λευκά κολάρα, οι επιθέσεις και οι ξυλοδαρμοί αυξάνονται συνεχώς (συνήθως πέντε άτομα εναντίον ενός), ενώ σε όλη την Ιταλία το κλίμα γίνεται πολύ απειλητικό.
Στην Περούτζια, οπαδοί της νεοφασιστικής Casa Pound μαχαίρωσαν έναν αφισοκολλητή της «Εξουσίας στο Λαό» και χτύπησαν στο κεφάλι έναν άλλο.
Εξαιρετικά ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η αστυνομία μοιάζει να αντιδρά περισσότερο στις προσπάθειες δημοκρατικών πολιτών να μην επιτρέψουν συγκεντρώσεις των φασιστών, παρά στις ενέργειες των φασιστών ενάντια στους δημοκρατικούς πολίτες.
Το ιταλικό Σύνταγμα απαγορεύει την ανασύσταση του φασιστικού κόμματος και, κανονικά, η συμμετοχή νεοφασιστών, όπως η Casa Pound και η Forza Nuova στην πολιτική ζωή και στις εκλογές θα έπρεπε να θεωρείται εκτός νόμου.
Ο ηγέτης της Casa Pound Σιμόνε Ντι Στέφανο, στη Μπολόνια, τη μαρτυρική πόλη που αγωνίστηκε και υπέφερε όσο καμία άλλη στην αντίσταση ενάντια στο φασισμό, με την ευκαιρία της απαγόρευσης δημόσιας προεκλογικής συγκέντρωσης από το δήμο και από διάφορους άλλους δήμους, τόλμησε να ξεστομίσει ότι δεν απαρνείται το φασισμό και ότι κανείς δεν μπορεί να απαγορέψει δημόσιες πολιτικές εκδηλώσεις. Μάλιστα, διατύπωσε την πρόθεσή του να προσφύγει στο Διοικητικό Δικαστήριο, λέγοντας ότι θέλει να αποδείξει πως «όλοι έχουν το δικαίωμα να διοργανώσουν μια δημόσια εκδήλωση».
Κάποιοι δημοσιογράφοι και θεσμικοί παράγοντες ισχυρίζονται ότι το φαινόμενο είναι «περιθωριακό». Δεν είμαστε, όμως, μακριά από το να γιγαντωθεί το «περιθωριακό φαινόμενο», εάν αφεθεί ανεξέλεγκτο. Ως προς αυτό, εμείς έχουμε απτά παραδείγματα.
Το ερώτημα είναι: ποιος επιθυμεί την ελεύθερη πρόσβαση των φασιστών στις πλατείες και τους αποδίδει θεσμική παρουσία, επιτρέποντάς τους να λαμβάνουν μέρος στις εκλογές και ποιον συμφέρει η πρόκληση συνεχών επεισοδίων ενάντια σε δημοκρατικούς πολίτες;
Πρόκειται για μια νέα στρατηγική της έντασης και από ποιους υποθάλπεται;

Δυναμική ανταπάντηση από τα αριστερά

Οι απαντήσεις της αριστεράς και της δημοκρατίας στην ακροδεξιά τρομοκρατία υπήρξαν πολλαπλές και δυναμικές.
Την 24η Φλεβάρη διαδήλωσαν οι αντιφασίστες σε όλη την Ιταλία. Στη Ρώμη, με επικεφαλής τo σύλλογο αντιστασιακών Anpi, διαδήλωσε η αριστερά, αλλά και το Δημοκρατικό Κόμμα. Απόντες και πάλι οι 5 Αστέρες.
Στο Μιλάνο και στο Τορίνο, υπήρξε ένταση στο κέντρο της πόλης μεταξύ της αστυνομίας και των αντιφασιστών, με ρίψεις δακρυγόνων και επιθέσεις της αστυνομίας, όταν η πορεία προσπάθησε να πλησιάσει τις δύο ταυτόχρονες συγκεντρώσεις, των νεοφασιστών της Casa Pound μπροστά από το κεντρικότατο Κάστρο Σφόρτσα, και της Λέγκα με ομιλητή τον Σαλβίνι στην πλατεία Ντουόμο.
Στο αντιφασιστικό μπλοκ συμμετείχαν η Anpi, η «Εξουσία στο Λαό», οι «Ελεύθεροι και Ίσοι», με τον υποψήφιο στις περιφερειακές εκλογές της Λομβαρδίας Ονόριο Ροζάτι, οι αντιφασίστες φοιτητές, τα κοινωνικά κέντρα και οι φεμινίστριες του κινήματος «Non una di meno».
Δύο μέρες νωρίτερα, στο Τορίνο, αντιφασίστες διαδηλωτές προσπάθησαν να ξεπεράσουν τις δυνάμεις της αστυνομίας που τους έφραζαν το δρόμο προς το ξενοδοχείο, στο οποίο θα μιλούσε ο ηγέτης της Casa Pound, Σιμόνε ντι Στέφανο. Η αστυνομία εκτόξευσε πολλές φορές νερό προς το πλήθος για να το απομακρύνει. Οι οπαδοί της Casa Pound έξω από το ξενοδοχείο προκαλούσαν τους απέναντι, ενώ ο ηγέτης τους, φθάνοντας στο ξενοδοχείο για την ομιλία του, χαρακτήρισε περιφρονητικά το διαμαρτυρόμενο πλήθος «λίγα ηλίθια παιδιά». Είναι παλιά η εχθρότητα του Ντι Στέφανο με τα κοινωνικά κέντρα, τα οποία αποκαλεί «εγκληματικούς σχηματισμούς που πρέπει να διαλυθούν».
Σύμφωνα με τον Βάσκο Εράνι, υποψήφιο των «Ελεύθερων και Ίσων», είναι αναγκαίος ένας νόμος που να εφαρμόζει το Σύνταγμα ενάντια στην πρόκληση των φασιστών και πρέπει να γίνει γνωστό ποιος χρηματοδοτεί την Casa Pound και τη Forza Nuova.
Έπειτα από τις τελευταίες εγκληματικές δράσεις των νεοφασιστών, ακόμη και ο Μπερλουσκόνι δηλώνει ότι δεν έχει καμία σχέση με το κόμμα του Ντι Στέφανο, ούτε με το πρόγραμμά του, «ούτε τώρα ούτε μετά τις εκλογές» και φέρνει σε δύσκολη θέση τον Σαλβίνι, που έχει προωθήσει τη συνεργασία με τους νεοφασίστες.
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο να ανοίγει και πάλι η συζήτηση του φασισμού στη χώρα που κάποτε είχε το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα της Δύσης, ένα κόμμα ριζωμένο σε κάθε γωνιά της χώρας, που κάποιοι κατάφεραν να διαλύσουν στα εξ ων συνετέθη σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι αξιοπερίεργο κάποιοι να εξακολουθούν να θεωρούν το Δημοκρατικό Κόμμα κληρονόμο της παράδοσης του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και γι’ αυτό να το ψηφίζουν, έπειτα από την αντεργατική πολιτική που εφάρμοσε με εξαιρετικό ζήλο. Είναι αξιοπερίεργο η ιταλική αριστερά να μην μπορεί να ξεπεράσει την πολυδιάσπασή της και να μην μπορεί να ενωθεί πάνω σε ουσιώδη ζητήματα, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για το μέλλον της και το μέλλον της Ευρώπης.
Έρχεται και πάλι στο νου η έκκληση του Ινγκράο για τη δημιουργία του συλλογικού πολιτικού υποκειμένου, που θα ήταν σε θέση να δώσει μορφή σε πολιτικές διεκδικήσεις και να στρέψει τη λαϊκή αγανάκτηση προς τη σωστή κατεύθυνση.
Αλλά, μάλλον μιλούσε σε «ώτα μη ακουόντων».

Τόνια Τσίτσοβιτς
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet