smyrnaios

Η έκπληξη της περασμένης Τετάρτης αφορούσε τις 35 χαμένες ψήφους της συγκυβερνητικής πλειοψηφίας, που έλλειψαν από την εκλογή της Ανγκέλα Μέρκελ για τέταρτη φορά στην καγκελαρία. Αλλοι μίλησαν για κακό οιωνό και άλλοι για ενίσχυση των αμφισβητήσεων της «σιδηράς κυρίας» όχι μόνο στο στρατόπεδο των σοσιαλδημοκρατών, αλλά και μέσα στο ίδιο της το κόμμα. Η ίδια η γερμανίδα καγκελάριος στις πρώτες της συνεντεύξεις άφησε ασχολίαστο το γεγονός και έδωσε το στίγμα της πολιτικής της, που δεν φαίνεται ότι θα είναι διαφορετική από όσα γνωρίσαμε τα τελευταία 12 χρόνια. Η γερμανική Ευρώπη είναι αρκετά κυνική για να γνωρίζει ότι τα σχέδια της δεν πρόκεται να ανατραπούν από μερικά «χαμένα κουκιά».

Του Δημήτρη Σμυρναίου

Η Ανγκέλα Μέρκελ αφήνει παντού να διαρρεύσει ότι «βιάζεται» να ξεκινήσει να κυβερνά για να αναπληρώσει τους έξι χαμένους μήνες. Το πόσο πειστική είναι, το απέδειξαν οι βουλευτές του κυβερνητικού στρατοπέδου, χαλώντας το εορταστικό κλίμα που είχε προβλεφθεί για την εκλογή της από τη γερμανική βουλή για τέταρτη φορά στη θέση της καγκελαρίου. Συγκέντρωσε συνολικά 35 ψήφους λιγότερες από τη δύναμη των κομμάτων της συγκυβέρνησης, παίρνοντας δηλαδή μόλις εννέα περισσότερες από την απαραίτητη πλειοψηφία. Τα δευτερόλεπτα αμηχανίας μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος έδειξαν ότι μάλλον δεν το περίμενε, ούτε η ίδια ούτε οι στενοί της συνεργάτες, αν και δεν είναι αυτή η πρώτη φορά που κάποιοι κυβερνητικοί βουλευτές απέφυγαν να της δώσουν την ψήφο εμπιστοσύνης.
Το ίδιο βράδυ στο πρώτο κανάλι της δημόσιας τηλεόρασης η 63χρονη πλέον πολιτικός μίλησε για 15 λεπτά δίνοντας την εικόνα μιας άνευρης, «εξαντλημένης» και αμήχανης πολιτικού, που απλά βρέθηκε εξαιτίας των συγκυριών να πρέπει να συνεχίσει να κάνει αυτό που έκανε μέχρι τώρα. Οι απαντήσεις της ήταν αόριστες, κοινότυπες και ανιαρές. Θα μπορούσαν να είναι οι απαντήσεις ενός πολιτικού παρατηρητή της επικαιρότητας, αλλά σίγουρα όχι της πολιτικού που υποτίθεται ότι κρατά στα χέρια της σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της Ευρώπης.
Η Ανγκέλα Μέρκελ είναι δέσμια του ίδιου της του εαυτού. Και δεν εννοούνται με αυτά τα κύρια γνωρίσματα του χαρακτήρα της, όπως επιμένει να την παρουσιάζει, αποστρέφοντας το βλέμμα από την ουσία, ο συντηρητικός Τύπος. Το πρόβλημα της Μέρκελ δεν είναι ότι της αρέσει να «δίνει τις απαντήσεις τη στιγμή που αυτό απαιτείται», όπως είπε χαρακτηριστικά η ίδια, δηλαδή συνήθως στο παρά πέντε. Το πρόβλημα της είναι ότι πρόκειται για μια βαθιά συντηρητική πολιτικό, που δεν είναι σε θέση τώρα στη Δύση της καριέρας της να ομολογήσει τα σφάλματά της και να κάνει τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, που θα έδιναν ίσως κάποια ελπίδα για μια στροφή πολιτικής σε ολόκληρη την Ευρώπη. Απλά δεν μπορεί και δεν θέλει να αλλάξει.

Εμμονές και υποκρισία

Η Ανγκέλα Μέρκελ μπορεί να θεωρεί ότι έχει κάποια ηθική υποχρέωση απέναντι στους φτωχούς ή ακόμα και τους πρόσφυγες. Αλλά η υποχρέωσή της αυτή δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει τα όρια της φιλανθρωπίας, που πολλές φορές συμπλέκεται με την υποκρισία, που απλά επιδιώκει να εξαφανίσει από την κοινή θέα την οποιαδήποτε εικόνα δεν ταιριάζει στη νεοφιλελεύθερη βιτρίνα της.
Η Ανγκέλα Μέρκελ δεν θα τολμήσει ποτέ να επικρίνει δημόσια τις προκλητικές δηλώσεις του νεοσυντηρητικού υπουργού της και φερόμενου ως «δελφίνου», Γιενς Σπαν, ότι οι άνθρωποι που επιβιώνουν χάρις σε επιδόματα «περνούν καλά». Ούτε θα συγκρουστεί ποτέ με τις εθνικοπατριωτικές απόψεις του Χορστ Ζέεχοφερ, που ως υπουργός Εσωτερικών το μόνο που τον απασχολεί είναι να σφραγίσει τα σύνορα της Βαυαρίας, μπας και κερδίσουν πάλι καμιά ψήφο οι λαβωμένοι Χριστιανοκοινωνιστές του.
Η Ανγκέλα Μέρκελ δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το «θεώρημα» της σουαβής νοικοκυράς και την απέχθεια της για την «κοινοτικοποίηση» των χρεών στην Ευρώπη. Τα ταξίδια του υπουργού της και της ίδιας στο Παρίσι δεν είναι παρά επικοινωνιακά τρικς, με στόχο να δείξουν ότι οι Γερμανοί δεν είναι και τόσο κακοί, δεν είναι ακατάδεκτοι, έχουν διάθεση να συζητήσουν τα πάντα. Στο τέλος, όμως, η απάντηση θα είναι αυτή ακριβώς που ήταν τα τελευταία χρόνια. Ξύλινη, εμμονική, ιδεοληπτική. «Να γίνουμε όλοι ανταγωνιστικοί» όπως η Γερμανία και ο καθένας να είναι υπεύθυνος για τα λάθη του. Όποιος παίρνει τα ρίσκα αναλαμβάνει και τις ευθύνες του. Η Ανγκέλα Μέρκελ ήταν πάντα μια κυνική τεχνικός της εξουσίας, που πίσω από το μονότονο και χωρίς εξάρσεις λόγο της δεν επιχειρεί καν να κρύψει τη δυσφορία της για την υποχρέωση του πολιτικού να λογοδοτεί για τις αποφάσεις του.
Πίσω από αυτή την απλοϊκή αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής πολιτικής κρύβεται ένας βαθύς συντηρητισμός, αλλά και η προσήλωση στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων του γερμανικού κατεστημένου, το οποίο το τελευταίο διάστημα, άλλοτε αθόρυβα και άλλοτε με πολύ κρότο, συνεχίζει να διευρύνει τις θέσεις του στην ευρωπαϊκή σκακιέρα. Ο διορισμός του μέχρι πρότινος προσωπάρχη του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, του γερμανού συντηρητικού Μάρτιν Σέλμαγιερ, στη θέση του παντοδύναμου και με σύμβαση «αορίστου χρόνου» γενικού γραμματέα της Κομισιόν μέσα από αδιαφανείς, παρασκηνιακές διαδικασίες είναι ένα ακόμα δείγμα αυτής της στρατηγικής. Όπως και η προσπάθεια για μεγαλύτερο έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με το γερμανό κεντρικό τραπεζίτη Γιενς Βάιντμαν να προσπαθεί να πείσει Φρανκφούρτη, Παρίσι και Βρυξέλλες ότι αυτός θα ήταν ο καλύτερος διάδοχος του Μάριο Ντράγκι.
Η Ευρώπη που ονειρεύεται η Ανγκέλα Μέρκελ και αυτοί που την στήριξαν τα τελευταία 12 χρόνια θα είναι ακόμα πιο γερμανική. Το μόνο που δείχνει διατεθιμένο το Βερολίνο να παραχωρήσει στον Εμανουέλ Μακρόν είναι κάποια «ψίχουλα», προκειμένου να μην τον απαξιώσει εντελώς, τόσο εντός όσο και εκτός Γαλλίας. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν στην εκτίμηση ότι και αυτός δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει κάτι περισσότερο. Θα περιοριστεί πιθανώς στο ρόλο του εκφωνητή «εμπνευσμένων ομιλιών», την ώρα που οι Γερμανοί θα συνεχίζουν να κάνουν business as usual.
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet