ΣΚΛΗΡΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΑΚΡΟΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ

Οι σιδηροδρομικοί θα συνεχίσουν τις κυλιόμενες απεργίες

kovanis

Οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους, στις αεροπορικές μεταφορές, στην καθαριότητα, την ενέργεια και σε πολλούς άλλους τομείς της οικονομίας βρέθηκαν και πάλι στους δρόμους στο Παρίσι και σε πολλές άλλες πόλεις της Γαλλίας, με τη συμμετοχή φοιτητών και μαθητών.

Η σύγκρουση της κυβέρνησης με τους σιδηροδρομικούς προβλέπεται ιδιαίτερα σκληρή, που θα διαρκέσει για πολύ. Ήδη έχουν εξαγγελθεί δύο νέες κινητοποιήσεις για τις 17-18 και 23-24 του Απρίλη και αναμένεται να συνεχιστούν μέχρι τις 28 Ιουνίου. Η σύγκρουση αυτή είναι η πρώτη που θα θέσει σε δοκιμασία τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και την κυβέρνηση του Εντουάρντ Φιλίπ. Και σύμφωνα με τους αναλυτές, είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, γιατί η έκβασή της θα είναι καθοριστική για την πενταετία της προεδρίας του. Ο Εμανουέλ Μακρόν εκλέχθηκε πριν ένα χρόνο περίπου, έχοντας σαν βασικό πρόγραμμα τη ρήξη με όλες τις καταστάσεις που θεωρούσε ότι «μπλοκάρουν» τη «γαλλική κοινωνία».

Ποιο δρόμο θα ακολουθήσει η Γαλλία

Η έκβαση, συνεπώς, της σύγκρουσης με τους απεργούς σιδηροδρομικούς θα δείξει αν θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις, με τις συντάξεις κ.λπ. και ακόμα αν η Γαλλία θα ακολουθήσει με καθυστέρηση δεκαετιών τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, όπως η Αγγλία της Θάτσερ, και ο Σρέντερ στη Γερμανία, ή θα αναγκαστεί να υποχωρήσει, όπως ο Αλέν Ζιπέ τον Δεκέμβριο του 1995, ο οποίος τελικά παραιτήθηκε μπροστά στην ογκούμενη λαϊκή οργή. Οι εποχές, βέβαια, είναι διαφορετικές. Τότε οι διανοούμενοι, με πρώτον το μεγάλο διανοητή Πιερ Μπουρντιέ, στάθηκαν στο πλευρό των απεργών. Ο ίδιος είχε βρεθεί  στο σταθμό της Λυών, για να εκφράσει τη συμπαράστασή του στους απεργούς που αγωνίζονταν για τη «διαφύλαξη των κοινωνικών υπηρεσιών που είναι συνδεδεμένες με τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας», όπως είχε πει σε μια συγκλονιστική, επίκαιρη και σήμερα θεωρητική ομιλία του.

Στο ενδεχόμενο μιας υποχώρησης, το κύρος του προέδρου θα υποστεί ασφαλώς σημαντική βλάβη. Γι΄ αυτό, όπως αναφέρουν αναλυτές, αποφεύγει μέχρι στιγμής να εμφανίζεται. Το ρόλο υπεράσπισης της μεταρρύθμισης έχει αναλάβει, κυρίως, η υπουργός Εργασίας Ελιζαμπέτ Μπορν, η οποία υποστηρίζει ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι «αναπόφευκτες» και από την άλλη ανακοινώνει ότι η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση μπορεί να μην περάσει με προεδρικό διάταγμα, αλλά με κανονική συζήτηση στη Βουλή.

Μάχη να κερδηθεί η κοινή γνώμη

Το βασικό ρόλο, όμως, στη μάχη για να κερδηθεί η κοινή γνώμη υπέρ της μεταρρύθμισης έχουν αναλάβει τα μίντια, τα οποία μιλούν συνεχώς για χάος, βαθύ σκοτάδι, ανωμαλία, «μαύρη Τρίτη», αλλά ακόμα και για την ανάγκη αντιμετώπισης των «μπολσεβίκων», όπως κυκλοφορεί στα σόσιαλ μίντια.

Αναζητούν ρόλο

Τα παλιά παραδοσιακά κόμματα, οι ρεπουμπλικάνοι και ό,τι έχει απομείνει από το Σοσιαλιστικό Κόμμα «αναζητούν στη σύγκρουση αυτή κάποιο ρόλο, όπως έγραψε η «Λε Μοντ». Οι ρεπουμπλικάνοι δεν θα είχαν, βέβαια, λόγο να αρνηθούν τις μεταρρυθμίσεις, μέχρι στιγμής όμως διστάζουν για προφανείς λόγους. Στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, αν και εξέλεξε νέο ηγέτη, οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις δεν έχουν τερματιστεί. Έτσι, από τη μία, είναι εκείνοι που θέλουν να βρεθούν με το μέρος των απεργών, από την άλλη, είναι εκείνοι που διστάζουν να απομακρυνθούν από το κυβερνητικό παρελθόν.

Η αριστερά ενωμένη στη μάχη

Στο χώρο της αριστεράς παρατηρείται μια έντονη κινητικότητα και διάθεση ουσιαστικής συμμετοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι 12 κόμματα και κινήσεις βρέθηκαν μαζί, για τρίτη φορά οι οικολόγοι, το Γαλλικό ΚΚ, η Ανυπότακτη Γαλλία, το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΑΚ) και προσωπικότητες από το παλιό ΣΚ και τα κινήματα, για να συντονίσουν τις ενέργειες στήριξης του απεργιακού αγώνα. Με κοινό τους κείμενο καλούν «την κυβέρνηση να πάρει άμεσα πίσω το σχέδιο νόμου» και καταλήγουν: «Υποστηρίζουμε τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Θεωρούμε χρήσιμο να συγκροτηθούν παντού συλλογικότητες από τους χρήστες για να περιφρουρήσουν την απεργία. Καλούμε και δεσμευόμαστε να ανοίξει μια δημοκρατική συζήτηση για την ανάπτυξη των σιδηροδρόμων και όλων των δημόσιων  υπηρεσιών (...) Είμαστε ανοιχτοί σε κάθε σύγκλιση με τους πολίτες, τους νέους που θέλουν να συμβάλουν στις κινητοποιήσεις σε τοπικό και εθνικό επίπεδο».

Μ. Κοβάνης

 

 

 
Απροκάλυπτη η επιθετική πολιτική του καπιταλισμού

 

Του Φιλίπ Μαρτινέζ*

 

Ορισμένοι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως οι ταξικοί αγώνες, έτσι όπως τους μάθαμε από τις θεωρητικές αναλύσεις του Μαρξ, είναι μια ιδέα εντελώς ξεπερασμένη. Είναι αλήθεια ότι η εργατική τάξη σήμερα, δεν είναι πια η ίδια όπως πριν από έναν αιώνα. Και αυτό οφείλεται, βασικά, στις τεχνολογικές εξελίξεις και την εξειδίκευση που απαιτείται. Ωστόσο, μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων συνεχίζει να εργάζεται προς όφελος μιας μικρής μειοψηφίας. Αυτή η διαπίστωση είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρη, σήμερα.

Το 1% βρίσκεται αντιμέτωπο με το 99%, που εργάζεται και προσφέρει για την εξαιρετικά μικρή μειοψηφία. Συνεπώς, οι εκμεταλλευτές είναι απέναντι στους εκμεταλλευόμενους, οι καπιταλιστές απέναντι στους προλετάριους και εδώ δεν παίζει κανένα ρόλο η εξειδίκευση. Γιατί παραμένει άλυτο το πρόβλημα της διανομής του πλούτου, όπως φαίνεται καθαρά από τους δείκτες: 56 δισεκατομμύρια διανεμήθηκαν στους επενδυτές και τους ομολογιούχους το 2016, αυτό ισχύει μόνο για τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Ο καπιταλισμός ο ίδιος, μέσα από τις αντιφάσεις του τον τελευταίο αιώνα, «αποκαλύφθηκε» με την έννοια ότι δεν επιχειρεί να κρύψει τις μεθόδους που χρησιμοποιεί. Μεθόδους που τον κατέστησαν παγκόσμιο. Η μαρξιστική σκέψη άνοιξε ορίζοντες στους εργαζόμενους. Είναι αυτό ακριβώς που μας λείπει επώδυνα σήμερα. Ενώ, από την άλλη, προτείνονται εδώ και δεκαετίες οι ίδιες πάντα συνταγές από τις κυβερνήσεις, οι οποίες αλλάζουν όνομα και πολιτικό χρώμα χωρίς να προτείνουν μια ουσιαστική προοπτική χειραφέτηση των λαών.

Αυτό, συνεπώς, μας λείπει σήμερα, μια σύγχρονη σκέψη που θα πρότεινε και θα οδηγούσε στο τέλος αυτής της φάμπρικας του αποκλεισμού (των ανθρώπων), αυτού του μοντέλου της προσωρινότητας και της φτώχειας, που αγκαλιάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους. Σ΄ αυτή την κοινωνία των ανισοτήτων, οι λαϊκές τάξεις, που είναι η τεράστια πλειοψηφία, είναι οι φορείς της εναλλακτικής λύσης. Αυτές, όμως, που υποφέρουν σήμερα, έχουν συνείδηση ότι μετέχουν σε μια τάξη;

 

 

*γ. γ. της γαλλικής εργατικής ένωσης CGT, στο περιοδικό «Alternative economie»
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet