giourgos

Όταν 0 κ. Σόιμπλε, πανίσχυρος τότε υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, επισκέφθηκε τη χώρα μας τον Ιούλιο του 2013, επέλεξε να συναντήσει τον πρωθυπουργό κ. Σαμαρά, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κ. Βενιζέλο, τον υπουργό Οικονομικών κ. Στουρνάρα και τον υπουργό Ανάπτυξης κ. Χατζηδάκη, αρνούμενος, κατά παραβίαση του άτυπου πρωτοκόλλου πολιτικής ευπρέπειας και καλής θέλησης, να συναντηθεί με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Αλέξη Τσίπρα. Ο καιρός που, ως γνωστόν, έχει και γυρίσματα και άποψη, βρίσκει σήμερα τον αλαζόνα πρώην υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας εκτός του υπουργικού συμβουλίου της χώρας του και τον Αλέξη Τσίπρα να διαπραγματεύεται, ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, τις τελευταίες λεπτομέρειες της απαλλαγής της χώρας από τη μνημονιακή επιτροπεία.

Την περασμένη εβδομάδα, ο κ. Μητσοτάκης απέρριψε, παραβιάζοντας το πρωτόκολλο της πολιτικής ευπρέπειας, την πρόσκληση να ενημερωθεί από τον υπουργό Εξωτερικών για την πορεία των διαπραγματεύσεων Αθήνας - Σκοπίων, όπως έκαναν οι αρχηγοί των άλλων κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου».

Δυστυχώς για τη χώρα, διόλου δεν απασχόλησε την αλαζονεία του το ότι, με τον τρόπο αυτό, όχι απλώς προσέβαλε εντός συνόρων τον υπουργό, αλλά, ακόμη σημαντικότερο, αμφισβήτησε εκτός συνόρων το κύρος του επίσημου διαπραγματευτή της χώρας. Δυστυχώς για τον ίδιο, η κοντόθωρη οπτική του τον εμπόδισε να δει ότι η άρνησή του να συμπεριφερθεί όπως οι επικεφαλής των άλλων κομμάτων ισοδυναμεί με υποτίμησή τους εκ μέρους του. Θα το βρει μπροστά του οψέποτε λάβει, όπως βαυκαλίζεται να πιστεύει, από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας την εντολή σχηματισμού (συν)κυβέρνησης και θα αναζητεί στηρίγματα -αφού ακόμη και ο ίδιος έχει βέβαια αποχαιρετήσει, ανομολόγητα, την αυτοδυναμία.

Σπαταλημένο κύρος

Είναι από τα εκ των ουκ άνευ της δημοκρατίας: οι πραγματικοί ηγέτες χτίζουν γέφυρες στο δημοκρατικό συνεχές, δεν γκρεμίζουν –όπως έπραξε ο κ. Σαμαράς όταν, τον Ιανουάριο του 2015, αρνήθηκε να προσέλθει και να παραδώσει τα κλειδιά του Μαξίμου στον Αλέξη Τσίπρα, όπως επιβάλλει ο σεβασμός στη δημοκρατία.

Η Νέα Δημοκρατία είχε κεφαλαιοποιήσει στη διάρκεια των χρόνων ένα ορισμένο πολιτικό κύρος που έφερε εν πολλοίς τη σφραγίδα του ιδρυτή της. Σπαταλήθηκε από τους διαδόχους του, που, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση, δεν είχαν στρατηγική στόχευση που να υπερβαίνει το βραχυπρόθεσμο τακτικισμό τους.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν αποτελεί εξαίρεση. Δεν είναι ο ηγέτης που χρειάζεται το κόμμα του προκειμένου να μη φυλλορροήσει, ως εκφραστής του «κεντροδεξιού χώρου», όπως φυλλορρόησε, ως εκφραστής του «κεντροαριστερού χώρου», το ΠΑΣΟΚ. Οι πραγματικοί ηγέτες αναδεικνύονται μέσα από ρήξεις. Ο κ. Μητσοτάκης δεν ανήκει στο είδος. Είναι προϊόν σιωπηρής εκεχειρίας εντός ενός κόμματος, της Νέας Δημοκρατίας, που βρέθηκε σε αδυναμία άμεσης και αποτελεσματικής για το ίδιο διαχείρισης της ιστορικής πρόκλησης που συνιστά η ανάρρηση της Αριστεράς στην κυβέρνηση. Όσο, προϊόντος του χρόνου, το τελευταίο αυτό θα εδραιώνεται ως κοινή παραδοχή στον πολιτικό πολιτισμό της χώρας, τόσο η συντηρητική παράταξη θα έρχεται πιο κοντά στην ανάγκη παραδοχής ότι η «διαχείριση» του εμφυλιακού παρελθόντος ανήκει αποκλειστικά στους ιστορικούς.

Αυτή την ιστορική πρόκληση η Νέα Δημοκρατία, με εξαίρεση τις βραχείς περιόδους αρχηγίας του Ευάγγελου Αβέρωφ και του κ. Σαμαρά, τη χειρίστηκε με υπευθυνότητα. Τώρα, σε μια ανιστόρητη επίδειξη ιστορικού αναχρονισμού, ο κ. Μητσοτάκης επιλέγει να αναμετρηθεί με την αριστερή πρόκληση με παρελθοντικούς όρους. Όρους τους οποίους δεν του υπαγορεύει απλά η υπερδεξιά πτέρυγα του κόμματος, αλλά, στον ίδιο βαθμό, η υπερσυντηρητική και ελιτίστικη ιδιοσυγκρασία του. Η ίδια που τον ωθεί να στοιχηματίζει το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών στην καλλιέργεια εμφυλιοπολεμικής αντιπαράθεσης, η οποία, όπως υπολογίζει, θα σιγήσει, μέχρι τις εκλογές έστω, και την αμφισβήτησή του εντός του κόμματος, που δεν αναγνωρίζει στο πρόσωπό του τον εγγυητή της ενότητας, ο οποίος θα αποσοβήσει τον κίνδυνο εκφυλισμού του.

Στις καλένδες η λύση

Ο τακτικισμός του κ. Μητσοτάκη υποτιμά την ικανότητα των πολιτών να βλέπουν και να κρίνουν τις ασυνέχειες και παλινδρομήσεις της πολιτικής του. Τυπικό παράδειγμα, το Μακεδονικό. Όπου, εγκαταλείποντας τη θέση που υιοθέτησε παγίως η παράταξή του το 2008, επέλεξε την παραπομπή της λύσης στις καλένδες. Ώσπου, όλως αιφνιδίως την περασμένη Τρίτη, σε συνέντευξή του στον ρ/σ realfm, εγκατέλειψε στα αζήτητα τη γραμμή «δεν είναι του παρόντος η λύση» του προβλήματος. «Θα εξετάσουμε οποιαδήποτε συμφωνία έλθει στη Βουλή», είπε απαντώντας σε σχετική ερώτηση του οικοδεσπότη, χωρίς να αποκλείσει ρητά σύνθετη ονομασία με τον όρο «Μακεδονία», χωρίς να θέσει ως προϋπόθεση εκ των προτέρων αλλαγές στο σύνταγμα της γείτονος.

Αναλόγως και στο ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης. Στην αρχή την εξήγγειλε ως κομματική θέση, ζητώντας μάλιστα να είναι ευρεία. Για να αλλάξει μετά τη σχετική πρωτοβουλία της κ. Γεννηματά, υποστηρίζοντας ότι η αναθεώρηση δεν είναι ζήτημα του παρόντος. Για να παλινδρομήσει εκ νέου, εκτιμώντας στη συνέντευξη της Τρίτης, ότι μία μικρή αναθεώρηση είναι καλύτερη από καμιά αναθεώρηση.

Αναμένεται με ενδιαφέρον η τεχνική στην οποία θα καταφύγει, εγκαταλείποντας τη θέση του περί «τέταρτου μνημονίου» και τον ισχυρισμό ότι «καθαρή έξοδος δεν υπάρχει, είναι το νέο βρώμικο ψέμα του κ. Τσίπρα», όπως είπε στο ραδιόφωνο την Τρίτη, προσθέτοντας μάλιστα ότι «αυτό λένε και οι Ευρωπαίοι».

Αλλά οι Ευρωπαίοι δεν «λένε αυτό». Δυστυχώς για την αξιοπιστία του, ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε προλάβει, για ελάχιστες ώρες, να ενημερωθεί για δημοσίευμα της «Handelsblatt» σύμφωνα με το οποίο, «Η Αθήνα δεν βρισκόταν ποτέ πιο κοντά σε ελάφρυνση χρέους όσο σήμερα».

Αν δεν έχει ήδη ενημερωθεί αναλυτικά από την εγνωσμένου κύρους γερμανική εφημερίδα, μπορεί να προστρέξει στο ανά χείρας πασχαλινό φύλλο της «Εποχής». Καλή Ανάσταση…

Κωστής Γιούργος

 

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet