Του Αχιλλέα Θερσίτη

Πριν δύο χρόνια για επαγγελματικούς λόγους βρέθηκα σε σπίτι 5ου ορόφου οικοδομής στην οδό Τσιμισκή, που είχε κτιστεί τέλη δεκαετίας  του 1940, αρχές του 1950. Είχε αποβιώσει η ενοικιάστρια και το σπίτι δεν είχε ανακαινιστεί ποτέ από την κατασκευή του. Στην κουζίνα  υπήρχε ντεπόζιτο νερού, όπως επίσης και στο πατάρι του μπάνιου. Προφανώς, στην ανακαίνιση που έγινε μετά εξαφανίστηκαν.
Θυμήθηκα τις εικόνες αυτές μετά τις πρόσφατες διακοπές νερού στη Θεσσαλονίκη. Κάποτε, όλα τα σπίτια χτίζονταν με μικρές δεξαμενές για νερό, καθώς ήταν συνηθισμένες οι διακοπές και οι ελλείψεις του. Η πρακτική αυτή εξαφανίστηκε τη δεκαετία του 1950, καθώς θεωρήθηκε πλέον περιττό κόστος και με την πρώτη ανακαίνιση των σπιτιών αυτές καταργήθηκαν. Όπως διαπιστώθηκε στην πρόσφατη κρίση, ακόμα και δομές, όπως ορισμένα νοσοκομεία, που θα έπρεπε να είχαν προνοήσει για την αυτονομία τους, ώστε να λειτουργούν σε περιπτώσεις εκτάκτων αναγκών, δεν είχαν δεξαμενές ή αυτές ήταν πολύ μικρές για τις ανάγκες τους.
Πέρασα όλα τα καλοκαίρια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας σε ένα αυθαίρετο σπίτι, χωρίς σύνδεση με νερό, που είχε φτιαχτεί κυριολεκτικά από τους γονείς μου. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο νησιώτης πατέρας μου ήταν να φτιάξει στέρνα για να μαζεύει το βρόχινο νερό που χρησιμοποιούσαμε στον κήπο και τη λάτρα. Για το πόσιμο νερό περνούσε ο νερουλάς και γεμίζαμε τις στάμνες. Έμαθα ότι το νερό είναι πολύτιμο, ότι δεν αφήνουμε τη βρύση να τρέχει, όταν πλένουμε τα πιάτα, ότι δεν θα πάθει τίποτα το αυτοκίνητο αν μείνει άπλυτο.
Το κύριο ζήτημα που τίθεται ξανά, με αφορμή την πρόσφατη βλάβη και τις μέρες που ένα τμήμα της Θεσσαλονίκης έμεινε χωρίς νερό, είναι ότι οι πόλεις μας έχουν φτιαχτεί και οι πολίτες έχουν μάθει να λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ως πάντοτε να έχουν ρεύμα, νερό, κινητό τηλέφωνο και διάφορα άλλα που θεωρούμε δεδομένα. Όμως, τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται στο απώτερο μέλλον δεδομένο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί οι φυσικοί πόροι τελειώνουν. Η Αθήνα αντιμετώπισε τη λειψυδρία και τις ανάγκες της τη δεκαετία του 1970, φέρνοντας νερό από το Μόρνο και τον Εύηνο, —από την άλλη άκρη της Στερεάς Ελλάδας. Η Θεσσαλονίκη φέρνοντας νερό από την Αραβησσό και μετά από τον Αλιάκμονα. Το έργο της επέκτασης του διυλιστηρίου της ΕΥΑΘ θα πρέπει να γίνει άμεσα και η Θεσσαλονίκη είναι σε αυτό το σημείο τυχερή, γιατί ο Αλιάκμονας έχει προς το παρόν πολύ νερό.
Όμως, το ζήτημα της λογικής των πολιτών και της προετοιμασίας των πόλεων για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών παραμένει. Γιατί δεν έρχονται ποτέ τα πράγματα όπως τα ευχόμαστε· συνήθως συμβαίνει το αντίθετο.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet