xrisiavgi-mana

xrisiavgi-kori

xrisiavgi-sizigos

Μία μάνα, μια σύζυγος, μια κόρη. Τρεις γυναίκες με ενδιαφέροντα, με σπουδές, με υποχρεώσεις. Τρεις γυναίκες με χιούμορ, ανησυχίες, απόψεις. Τρεις γυναίκες άλλοτε «περιποιημένες» και άλλοτε «ατημέλητες». Τρεις γυναίκες νεοναζί. Αυτά είναι τα «Κορίτσια της Χρυσής Αυγής».

 

Τις περισσότερες φορές που ένα έγκλημα αποτυπώνεται στον Τύπο, ο δράστης χάνει την ανθρώπινη μορφή του. Γίνεται «τέρας», «κτήνος», «αιμοβόρο» ον. Λες και όποιος εγκληματεί, το κάνει γιατί δεν είναι άνθρωπος. Και τότε συγγενείς, γείτονες, περαστικοί «πέφτουν από τα σύννεφα», γιατί «ήταν φιλήσυχος άνθρωπος» και «δεν του φαινόταν ότι είναι ικανός για κάτι τέτοιο». Επιλέγοντας τον παρελθόντα χρόνο, ασυνείδητα διαγράφεται αυτός ο άνθρωπος από το ανθρώπινο είδος και έτσι μπορούμε οι υπόλοιποι να συνεχίσουμε να ζούμε ήσυχα, αφού εντοπίστηκε το ξένο σώμα και εκτοπίστηκε. Όμως, το έγκλημα δεν είναι κάτι αφύσικο. Το αντίθετο, είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Όπως το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό.
Αυτό είναι το μήνυμα, που εγώ τουλάχιστον πήρα, από το ντοκιμαντέρ του Χάβαρντ Μπούστνες, τα «Κορίτσια της Χρυσής Αυγής», με πρωταγωνίστριες την Δάφνη, μητέρα του βουλευτή Παναγιώτη Ηλιόπουλου, την Τζένη, σύζυγο του βουλευτή Γιώργου Γερμενή και την Ουρανία, κόρη του Νίκου Μιχαλολιάκου. Οι φασίστες δεν είναι «ανθρωπόμορφα τέρατα» και αυτό είναι το επικίνδυνο. Είναι μέρος της κοινωνίας, διαδίδουν τις ιδέες τους, προσπαθούν να πετύχουν το ανατριχιαστικό όραμά τους, μια «καθαρή φυλή». Και επειδή δεν έχουν ένα τρίτο μάτι ή ένα κέρατο στο μέτωπο, είναι δύσκολο να τους διακρίνεις στο πλήθος. Επομένως, για να νικήσεις τις ιδέες τους πρέπει να δώσεις τη μάχη μέσα στην κοινωνία, κάθε μέρα, παντού.
Στο ντοκιμαντέρ, ο σκηνοθέτης έχει και το ρόλο του αφηγητή, όπου εξηγεί τους λόγους που επέλεξε να κάνει αυτό το εγχείρημα. Νόμιζε ότι, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, θα άλλαζε η πρακτική της Χρυσής Αυγής. Νόμιζε ότι οι γυναίκες, που αναγκάστηκαν να βγουν μπροστά, γιατί οι άντρες ήταν στη φυλακή, ότι θα έβλεπαν πια τι εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή και θα απομακρύνονταν. Νόμιζε ότι ο νεοναζισμός θα σβήσει. Το λέει και στην Ουρανία Μιχαλολιάκου στην τελευταία σκηνή, όπου προσπαθεί μάταια να της αποσπάσει μια δήλωση καταδίκης του ναζισμού. «Είμαι ανθρωπιστής, θα ήθελα να δω κάτι θετικό σε σένα. Μια δήλωση καταδίκης, ότι δεν συμφωνείς με τον πατέρα σου». Εκείνη αρνείται και χαμογελά.
Έψαχνε τη μεταμέλεια και συνάντησε ένα παγερό τοίχος. Τρεις γυναίκες, που με στρατιωτική πειθαρχία, υπακούν πιστά την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, ακολουθούν κατά γράμμα τις ιδέες του φασισμού. Στο ντοκιμαντέρ οι σκηνές εναλλάσσονται. Όταν νομίζουν ότι δεν κινηματογραφεί, διαπραγματεύονται τι θα καταγραφεί, εκτοξεύουν απειλές, κάνουν λόγο για θεωρίες συνωμοσίας. Όταν κάνουν επίσημες δηλώσεις, είναι παγερές και αποφασιστικές, προσπαθούν να μην κάνουν κάποιο ιδεολογικό λάθος. Όταν νομίζουν ότι τραβά πλάνα «καθημερινότητας», για να μπουν εμβόλιμα χωρίς ήχο, δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό.

Αμετανόητοι

Η μάνα σε μια σκηνή σφύζει από περηφάνια που τα εγγόνια της παίζουν με τα όπλα και σε μια άλλη καθαρίζει εκείνη μια σειρά από καραμπίνες, κοιτά από το παράθυρο, με φόντο τη σβάστικα και χαμογελά, γιατί είναι η μέρα που θα αποφυλακιστεί ο γιος της και ετοιμάζει γλέντι, με γουρουνοπούλα και κρασιά. Η σύζυγος βλέπει το βίντεο από τις επιθέσεις σε μικροπωλητές και λέει στον σκηνοθέτη με απόλυτη φυσικότητα ότι οι χρυσαυγίτες το μόνο που έκαναν ήταν να ελέγξουν τους πωλητές για το αν έχουν χαρτιά και χτύπησαν τους πάγκους, όχι τους ανθρώπους. «Το ξύλο δεν πονάει», λέει και ξαναλέει. Η κόρη κοιτά φωτογραφίες του μπαμπά της να χαιρετά ναζιστικά και δηλώνει περήφανη, ανοίγει το σπίτι της στην κάμερα όπου δείχνει τα βιβλία της, τα κεριά της, τα επιτραπέζιά της και λέει ότι είναι όπως όλοι οι άνθρωποι. Κάποια στιγμή παρουσιάζει την αφίσα των δύο δολοφονημένων χρυσαυγιτών και δείχνει το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού με τον τρόπο που μιλά για εκείνους.
Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που επιλέγει να μην δείξει την ιστορία της Χρυσής Αυγής, να μην εξιστορήσει τα εγκλήματα της οργάνωσης αυτής, να μην παρουσιάσει τον αντιφασιστικό αγώνα, ούτε τη δίκη που διεξάγεται εδώ και τρία χρόνια. Δίνει, σχεδόν κατά αποκλειστικότητα, το λόγο στις τρεις αυτές γυναίκες. Καταφέρνει, όμως, να μην πέσει στην παγίδα του ξεπλύματος, διότι οι ίδιες δεν κατάφεραν, αν και το προσπάθησαν, να κρύψουν το πρόσωπο του φασισμού.

Ιωάννα Δρόσου

 

Προβολή

xrisiavgikoritsia-entheto

Σήμερα, στις 5 μ.μ., στον κινηματογράφο Ααβόρα (Ιπποκράτους 180, μετρό Αμπελόκηποι) θα πραγματοποιηθεί η προβολή των ντοκιμαντέρ “The Cleaners” (Ελλάδα 2012), του Κωνσταντίνου Γεωργούση και «Τα κορίτσια της Χρυσής Αυγής», του Χάβαρντ Μπούστνες. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη, τον Θανάση Καμπαγιάννη, συνήγορο Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής και τον Κωστή Παπαϊωάννου, τέως γεν. γραμ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και μέλος του Golden Dawn Watch.
Οι προβολές γίνονται σε συνεργασία με το Al Jazeera English, το Witness – Al Jazeera, το Νορβηγικό Ινστιτούτο Aθηνών, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, το Golden Dawn Watch, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, το Vouliwatch και την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος Jail Golden Dawn.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet