tonia

Οι προσπάθειες των 5 Αστέρων να σχηματίσουν κυβέρνηση με τη Λέγκα χωρίς τον Μπερλουσκόνι, ο οποίος θεωρείται από τους ψηφοφόρους του Κινήματος ως το «Απόλυτο Κακό», οδήγησαν σε μια ακόμη μεγαλύτερη ενδοπαραταξιακή διαφωνία στο δεξιό πόλο, με τον Σαλβίνι να προσπαθεί να βρει κοινά σημεία και τον Μπερλουσκόνι να αποκαλεί τους 5 Αστέρες «αντιδημοκρατικό κόμμα και κόμμα των ανέργων», στους οποίους δεν θα επέτρεπε την είσοδο στις επιχειρήσεις του, ούτε «για να πλύνουν τις τουαλέτες».
Η άρνηση του Σαλβίνι να διασπάσει το δεξιό συνασπισμό, δεν θα μπορούσε παρά να έχει ως κατάληξη την οριστική, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Ντι Μάιο, παραίτηση από μια συμφωνία με τη Λέγκα. Εξάλλου, πώς θα μπορούσαν να συνδυαστούν «flat tax» (από την πλευρά της Λέγκας) και ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα (από την πλευρά των 5 Αστέρων);
Επομένως, όπως ήταν εύλογο, η επόμενη εντολή διερεύνησης για το σχηματισμό κυβέρνησης, έπειτα από την πρόεδρο της Γερουσίας Μαρία Ελιζαμπέτα Καζελάτι, πηγαίνει στον πρόεδρο της Βουλής, Ρομπέρτο Φίκο, με στόχο την προσπάθεια εύρεσης κοινών σημείων μεταξύ 5 Αστέρων και Δημοκρατικού Κόμματος.

Οι συζητήσεις με το ΔΚ

Οι δυσκολίες αυτής της συζήτησης δεν είναι λίγες. Μεγάλο κομμάτι του Δημοκρατικού Κόμματος είναι πιστό στον Ρέντσι και αρνείται πεισματικά να σχηματίσει κυβέρνηση με το Κίνημα 5 Αστέρων. Μάλιστα, υπήρξε σοβαρή κριτική φιλο-ρεντσικών στελεχών στο γραμματέα Μαουρίτσιο Μαρτίνα για την πρόθεσή του να συζητήσει.
Το Κίνημα 5 Αστέρων θέτει ως προτεραιότητες την αντιμετώπιση της φτώχειας και την κατάρτιση νόμου κατά της σύγκρουσης συμφερόντων.
Οι διαβουλεύσεις με το Δημοκρατικό Κόμμα είναι η τελευταία ευκαιρία πριν από την επανάληψη των εκλογών ή από το σχηματισμό «θεσμικής» κυβέρνησης, την οποία απεύχονται όλοι.
Το Κίνημα 5 Αστέρων, ως σχηματισμός πολυσυλλεκτικός, έχει το πρόβλημα της δύσκολης ή, κάποιες φορές, αδύνατης σύνθεσης απόψεων των μελών και ψηφοφόρων. Για παράδειγμα, η συνεργασία με τη Λέγκα θα έβρισκε αντίθετο το μισό Κίνημα, με κίνδυνο αποκοπής των βουλευτών με προέλευση από το Νότο και των αριστερών ψηφοφόρων, οι οποίοι εξεγέρθηκαν και μόνο στη σκέψη μιας πιθανής σύγκλισης με τη Λέγκα.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια αντίστοιχη αντίδραση του κομματιού του Κινήματος που δεν θέλει συνεργασία με το Δημοκρατικό Κόμμα, διότι φοβάται ότι θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική όσον αφορά τα δημοσιονομικά θέματα και τα θέματα της εργασίας και ότι δεν θα αλλάξουν οι σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν, όμως, και ψηφοφόροι από το Βορρά που θα προτιμούσαν τη συνεργασία με τη Λέγκα.
Κατά τα φαινόμενα, οι διαβουλεύσεις θα παραταθούν για μερικές μέρες, εν αναμονή της συνεδρίασης του κεντρικού οργάνου του Δημοκρατικού Κόμματος, που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Μαΐου μέσα σε πολεμικό κλίμα, με τους υποστηρικτές του Ρέντσι να προτιμούν νέες εκλογές και τους αντιπάλους του να επιθυμούν να συμμετάσχουν στο κυβερνητικό σχήμα.

Κράτος και μαφία

Η προσοχή των μέσων ενημέρωσης δεν ήταν τον τελευταίο καιρό εξ ολοκλήρου στραμμένη στις προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης, αλλά και σε ένα άλλο εξαιρετικά σημαντικό γεγονός. Πριν από μερικές μέρες έληξε η πολύκροτη δίκη στο Παλέρμο, που απέδειξε τη διαπλοκή μεταξύ κράτους και οργανωμένου εγκλήματος κατά τη μαύρη εποχή (1991-92) των βομβών και των επιθέσεων της Μαφίας, που είχε ως θύματα τους δικαστές Τζοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο και τη συνοδεία τους, καθώς και αθώους πολίτες στις βομβιστικές επιθέσεις της Φλωρεντίας και του Μιλάνου. Η δίκη αυτή ήταν αντικείμενο χλευασμού από πολλούς πολιτικούς διαφόρων κομμάτων, που θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε.
Η ιστορική αυτή απόφαση δικαίωσε όλους όσοι ισχυρίζονταν ότι η μαφία είχε στόχο να αναλάβει τα ηνία της πολιτικής εκείνη την περίοδο, με τη βοήθεια του βαθέως κράτους. Οδήγησε στην καταδίκη, με δώδεκα χρόνια φυλάκισης, του συνιδρυτή της Forza Italia, γερουσιαστή Μαρτσέλο Ντελ’ Ούτρι, ανθρώπου της Cosa Nostra και πρωτεργάτη της πρώτης κυβέρνησης Μπερλουσκόνι και επέβαλε την ίδια ποινή στα πρώην μέλη της ηγεσίας του ειδικού σώματος των καραμπινιέρων Μάριο Μόρι και Αντόνιο Σουμπράνι και στον Αντονίνο Τσινά, το γιατρό του αρχηγού της μαφίας Τοτό Ριίνα. Είκοσι οκτώ χρόνια φυλάκισης επιβλήθηκαν στο μαφιόζο Λεολούκα Μπαγκαρέλα.
«Όταν η πολιτική δεν υπακούει», έγραφε ο δικαστής Τζοβάνι Φαλκόνε στην εφημερίδα La Stampa λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του, «η μαφία ανοίγει μόνη της το δρόμο».
Θα περίμενε κανείς η δίκη αυτή να έχει τεράστιο αντίκτυπο στα πολιτικά ζητήματα της χώρας και, πάνω απ’ όλα, να αποτελέσει την ταφόπλακα της Forza Italia και να ζημιώσει ανεπανόρθωτα την κεντροδεξιά παράταξη.
Όμως, χαρακτηριστικό των αντιφάσεων της εποχής είναι το αποτέλεσμα των περιφερειακών εκλογών της περασμένης Κυριακής στο Μολίζε, στην Κεντρική Ιταλία, όπου στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Μάρτη το Κίνημα 5 Αστέρων είχε τεράστια νίκη, με το 44% των ψήφων, ενώ το σημερινό αποτέλεσμα είναι υπέρ του υποψηφίου της κεντροδεξιάς Ντονάτο Τόμα με 43,46 % και η Forza Italia βρίσκεται μπροστά από τη Λέγκα με 9% έναντι 8%. Ο υποψήφιος του Κινήματος 5 Αστέρων συγκέντρωσε 38,5 % και ο κεντροαριστερός υποψήφιος 17,1%. Η προσέλευση των ψηφοφόρων έφθασε το 52%.
Βέβαια, πρέπει να ειπωθεί ότι ο συνασπισμός της κεντροδεξιάς για την περιφέρεια Μολίζε αποτελούνταν από πλήθος μικρών ή πολύ μικρών παρατάξεων και αυτό μάλλον δεν δικαιολογεί τόσο ενθουσιασμό εκ μέρους της Forza Ιtalia και των συμμάχων της, εφόσον μάλιστα ούτε η Forza Italia, ούτε η Λέγκα, κατόρθωσαν να υπερβούν το 10%.

Ο κίνδυνος της φτώχειας

Η ρευστή πολιτική κατάσταση είναι εξόχως προβληματική τη στιγμή που η Ιταλία σύμφωνα με τα στοιχεία Eurostat έχει αυξημένο πληθυσμό που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (30% έναντι 23,5%), με την κατάσταση να επιδεινώνεται από το 2010. Πριν από οκτώ χρόνια, ένας στους τέσσερις ιταλούς κινδύνευε να βρεθεί κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ σήμερα κινδυνεύει ένας στους τρεις.
Συνεπώς, το ποσοστό που ζει υπό συνθήκες ακραίας υλικής στέρησης, είναι σχεδόν το διπλάσιο σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ: 12,1% έναντι 7%.
Σήμερα, οι πολίτες που δεν έχουν τη δυνατότητα να θερμάνουν σωστά την κατοικία τους είναι διπλάσιοι από τους αντίστοιχους του 2016. Είναι το 16% του πληθυσμού. Κατά μέσο όρο, μέσα σε έξι χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά, μειώθηκε αυτό το κομμάτι του πληθυσμού, ενώ στην Ιταλία διευρύνθηκε. Επίσης, το 1/5 του πληθυσμού ζει υπό άσχημες συνθήκες σε ακατάλληλες κατοικίες.
Όταν υπάρχουν παρόμοια στοιχεία κοινωνικής ένδειας, η απουσία της αριστεράς είναι αισθητή και οι δύο αριστεροί σχηματισμοί που έλαβαν μέρος στις εκλογές, παρά την πανωλεθρία που υπέστησαν, θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερο ρόλο στην καταπολέμηση των ανισοτήτων.
Την 25η Απρίλη χιλιάδες ιταλοί πολίτες γέμισαν τις πλατείες για να γιορτάσουν την απελευθέρωση της Ιταλίας το 1945 από το ναζισμό και το φασισμό και για να δώσουν το μήνυμα ότι ο αντιφασισμός είναι αδελφός της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ευτυχώς, παρ’ όλες τις προσπάθειες της δεξιάς να κάνει την ιταλική κοινωνία να ξεχάσει, αν όχι να αλλάξει το μήνυμα αυτό, δεν το κατόρθωσε ακόμη, όπως συνέβη την 25η Απρίλη του 1994, μετά από την πρώτη νίκη του Μπερλουσκόνι, όταν ένα εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν στο Μιλάνο υπό καταρρακτώδη βροχή.
Λογικές του τύπου «όλοι αγωνίστηκαν για την πατρίδα, φασίστες και παρτιζάνοι», δεν έχουν υπερισχύσει και δουλειά της αριστεράς και κάθε δημοκρατικού πολίτη είναι να φροντίσει να μην υπερισχύσουν ποτέ.

 
 Τόνια Τσίτσοβιτς
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet