smyrnaios

Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες επέλεξαν την περασμένη Κυριακή την Αντρέα Νάλες ως πρώτη στην ιστορία τους γυναίκα πρόεδρο του κόμματος. Το ένα τρίτο των συνέδρων προτίμησε πάντως να μην την ψηφίσει, κάτι που δείχνει την αμφισβήτηση που υπάρχει όχι μόνο για το πρόσωπό της, αλλά συνολικά για την ηγεσία και τον προσανατολισμό του κόμματος, για το οποίο ελάχιστοι είναι αυτοί που θα πόνταραν ότι έχει μπροστά του κάποιο λαμπρό μέλλον.

Του Δημήτρη Σμυρναίου

Η Αντρέα Νάλες υποστηρίζει ότι ένα κόμμα μπορεί να ανανεωθεί ακόμα και αν κυβερνά. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που έλεγε παλιότερα, αλλά για να εκλεγείς πρόεδρος ενός ιστορικού κόμματος ηλικίας ενάμιση αιώνα και μάλιστα ως η πρώτη γυναίκα στην ιστορία του χρειάζεται να κάνεις και κάποιες «εκπτώσεις». Το ποσοστό που συγκέντρωσε πάντως στο συνέδριο του Βιζμπάντεν δεν της επιτρέπει να θριαμβολογεί. Το 66,3% είναι απλά καλύτερο από τα ποσοστά, που συνηθίζει να λαμβάνει σε εσωκομματικές ψηφοφορίες ο Ολαφ Σολτς (κάτω από 60%) ένας από τους πιο αντιπαθείς πολιτικούς μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Αλλά είναι χειρότερο από τα ποσοστά του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ακόμα και στη φάση λίγο πριν την αποκαθήλωσή του. Η 47χρονη Νάλες στηρίχτηκε μάλιστα την τελευταία στιγμή και από το «τρομερό παιδί» της σοσιαλδημοκρατίας, τον επικεφαλής της νεολαίας Κέβιν Κύνερτ, ο οποίος μέχρι πρότινος την επέκρινε για την απόφαση της να στηρίξει την συγκυβέρνηση, αλλά προφανώς εκτίμησε ότι ένα ακόμα χειρότερο αποτέλεσμα από αυτό που τελικά προέκυψε για τη νέα πρόεδρο θα ήταν άκρως διχαστικό.
Βεβαίως, οι διαφωνίες μεταξύ των διαφόρων τάσεων μέσα στο κόμμα σε καμιά περίπτωση δεν ξεπεράστηκαν. Ούτε η ελαφριά ανάκαμψη των ποσοστών σε κάποιες δημοσκοπήσεις, ούτε η ανακωχή των πρώην ηγετικών στελεχών που συνήθιζαν να αλληλομαχαιρώνονται πολτικά σε ώρες τηλεοπτικής αιχμής μπορούν να αποστρέψουν το βλέμμα από τα τεράστια ζητήματα ταυτότητας, που έχει ένα κόμμα που δεν πείθει ούτε τα πιο πιστά μέλη του ότι έχει μια άλλη πρόταση για τη Γερμανία και την Ευρώπη, από το να κάθεται στη θέση του φοβισμένου συνοδηγού δίπλα στην Ανγκέλα Μέρκελ.

Κανείς δεν περιμένει θαύματα

Το ερώτημα περί ανανέωσης δεν τίθεται βεβαίως τυχαία. Ηταν ουσιαστικά το ζητούμενο για όλους τους κομματικούς ηγέτες που ακολούθησαν τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος άφησε πίσω του ένα κόμμα με δεξιό προσανατολισμό και ελάχιστη αυτοπεποίθηση. Ολοι οι διάδοχοί του με κραυγαλέο το παράδειγμα του Μάρτιν Σουλτς επαγγέλθηκαν την ανανέωση, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να την πετύχει. Αυτό έτσι κι αλλιώς έμοιαζε αδύνατο τα τελευταία χρόνια, που το SPD βρισκόταν στη συμπολίτευση και διευθυνόταν από μερικούς καλοταϊσμένους κυρίους που έμοιαζαν να αποφεύγουν κάθε επαφή με τη ...μάζα, λες και φοβόντουσαν μήπως τσαλακωθούν. Στάινμαιερ και Γκάμπριελ ήταν κλασσικά παραδείγματα αυτού του είδους πολιτικών.
Η Αντρέα Νάλες ξέρει φυσικά καλά το κόμμα της, στο οποίο υπηρετεί σχεδόν από την εφηβεία. Και φρόντισε να ετοιμάσει μια ομιλία που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και παθιασμένη. Τώρα, απλά έμοιαζε καλά δουλεμένη με βάση τις συνθήκες. Το γεγονός ότι η αντίπαλός της υποψήφια, Ζιμόνε Λάνγκε, μια πολιτικός χωρίς καθόλου εμπειρία εκτός της τοπικής αυτοδιοίκησης έλαβε ένα ποσοστό 27,6% δείχνει ακριβώς την καχυποψία με την οποία ένα μέρος της κομματικής βάσης αντιμετωπίζει τη νέα πρόεδρο, η οποία στην ουσία έκανε την «κωλοτούμπα» υπέρ του μεγάλου συνασπισμού πριν και από τον Μάρτιν Σουλτς, για τον οποίο αυτή η απόφαση σήμανε ουσιαστικά το πολιτικό του τέλος.
Το SPD δεν περιμένει έτσι κι αλλιώς θαύματα από τη νέα του πρόεδρο, η οποία δεν είναι μέλος της κυβέρνησης και δεν θα έχει και την προβολή της οποίας μπορεί να τύχουν οι όποιοι «επιτυχημένοι» υπουργοί. Το πρόβλημα του κόμματος είναι ότι με τη συμμετοχή του σε μια κυβέρνηση ανάγκης και με την δεξιά αντιπολίτευση να σηκώνει ήδη πρόωρα τους τόνους πολύ δύσκολα θα μπορέσει να πείσει για τη διαφοροποίησή του από τη Χριστιανοδημοκρατία. Πολιτικοί αναλυτές και «σύντροφοι» κρατούν λοιπόν μικρό καλάθι. Αλλά τελικά ίσως αυτό να είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα της Νάλες. Σε αντίθεση με τον Μάρτιν Σουλτς πριν από 14 περίπου μήνες η εκλογή της δεν προκάλεσε ούτε πανηγυρισμούς, ούτε ευφορία. Συνεπώς θα αποφύγει και τις μεγάλες απογοητεύσεις.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet