Έφυγε από κοντά μας ένας σπουδαίος άνθρωπος

Ο 94χρονος Λάμπης Ρούπας, αγωνιστής της Αντίστασης και της Αριστεράς, άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί της Τετάρτης 29 Μάη. Έφυγε με αποσκευές γεμάτες από μέρες, εμπειρίες, πολλά βάσανα και μικρές ικανοποιήσεις.
Συνεπής και συνειδητός, αγωνιστής μέχρι τέλους, λαμπρό μυαλό, διάβηκε το δύσβατο δρόμο των ηττημένων σ’ αυτή την όμορφη και παράξενη πατρίδα που μας έλαχε και τρώει πολλά καλά παιδιά της.
Ο Λάμπης είχε ήδη διαλέξει το δρόμο του, όταν, μαθητής της τελευταίας τάξης του γυμνασίου στο Αίγιο, δεν κατέδωσε συμμαθητές του που μοίραζαν προκηρύξεις της ΟΚΝΕ και αποβλήθηκε από τον μεταξικό γυμνασιάρχη. Το 1942 γράφτηκε στη Φιλοσοφική σχολή και οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ, για να γίνει αργότερα ο «εξ απορρήτων» στενογράφος και κρυπτογράφος του Κλιμακίου Νότιας Ελλάδας του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Ήταν ο νεώτερος από τους 40 μαυροσκούφηδες της προσωπικής φρουράς του Άρη και δίπλα του σ’ όλη την παραμονή του στην Πελοπόννησο. Στη συμφωνία της Βάρκιζας δεν παρέδωσε τον οπλισμό του κι αυτό του στοίχισε την απομόνωση από το κόμμα. Κυνηγημένος από εχθρούς και ομοϊδεάτες γνώρισε την πικρή μοίρα δεκάδων αριστερών και όλες σχεδόν τις φυλακές της Ελλάδας από το 1945 έως το 1964.
Στη διάσπαση του ‘68 τάχθηκε με το ΚΚΕ εσωτερικού και συνέχισε πάντα να αγωνίζεται με τον Πανελλαδικό Σύνδεσμο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, ως ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα.
Εγώ τον γνώρισα έφηβη, σαν φίλο των γονιών μου τη δεκαετία του ‘70. Με τον πατέρα μου είχαν συναντηθεί στο «Μεταγωγών» στα πέτρινα χρόνια. Ο ένας πήρε το δρόμο της Μακρονήσου και ο άλλος της 17χρονης πορείας από φυλακή σε φυλακή. ‘Ήταν για μένα πνευματικός πατέρας, που άνοιξε δρόμους στη σκέψη μου, όταν μαθήτρια του γυμνασίου, τέλος χούντας αρχές μεταπολίτευσης, μίλαγα μαζί του με τις ώρες για τα πάντα, για την ιστορία, για τη γλώσσα, για την Αριστερά, για το πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο... Χαθήκαμε τη δεκαετία του ‘80. Ακολούθησα το δρόμο μου, σπουδές, γιατρός, επαρχία... Η ζωή μάς τραβάει από το μανίκι κι έτσι προτού να το καταλάβεις χάνεις το πιο πολύτιμο: τους ανθρώπους, κι όταν το συνειδητοποιείς είναι ήδη αργά. Τον ξαναβρήκα πρόσφατα, σαν γιατρός, στο δύσκολο τελευταίο χρόνο της ζωής του. Δε μπόρεσα να κάνω πολλά πράγματα, ο πανδαμάτωρ χρόνος είχε ήδη κάνει τα σχέδιά του... Ο Λάμπης άνοιξε πανιά για το ταξίδι χωρίς γυρισμό , κοινή μοίρα ανθρώποισι. Ο τελευταίος από τους μαυροσκούφηδες, φεύγοντας, κλείνει μια εποχή. Άφησε πίσω το πετραδάκι του, όπως όλοι οι ξεχωριστοί άνθρωποι που δεν πεθαίνουν γιατί ζουν στη μνήμη των πολλών.
Τιμή και δόξα στους αγωνιστές της Αντίστασης! Κι ελαφρό νά ‘ναι το χώμα που σκεπάζει τη δρακογενιά της Αριστεράς, τους ήρωες που προχώρησαν στα σκοτεινά σε όλη τη ζωή τους, πράττοντας κατά συνείδηση, φωτίζοντας και χαράσσοντας για μας το δρόμο μιας ζωής ελεύθερης και αξιοβίωτης. Σ’ εμάς πέφτει ο κλήρος να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη για τις επόμενες γενιές. Γιατί, όπως έλεγε και ένας άλλος αγαπημένος δάσκαλός μου, «λαοί χωρίς μνήμη είναι λαοί χωρίς μέλλον»*.
Καλό ταξίδι Λάμπη, τί κρίμα που δεν πιστεύω πως θα ανταμώσουμε για να συνεχίσουμε την κουβέντα μας...

Χαρά Ματσούκα

* Κώστας Τοπούζης,
«Η τρίτη τραχειοστομία»
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet