Του Ανδρέα Καρίτζη

Δέκα χρόνια πέρασαν από το θάνατο του Άγγελου και σχεδόν τίποτα δεν θυμίζει εκείνη την εποχή. Συνιστά, πλέον, κοινοτοπία ο ισχυρισμός ότι έχουμε εισέλθει σε μια πολυδιάστατα μεταβατική περίοδο —σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, σε γεωπολιτική και τεχνολογική διάσταση, σε θεσμικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο κ.ο.κ— η οποία είναι επίσης ταχύτατη. Η ταχύτητα και η εμβέλεια της μετάβασης κάνει τα δέκα χρόνια από τον τελευταίο αποχαιρετισμό να φαίνονται πολλαπλάσια.
Μου είναι πλέον δύσκολο να ανασύρω από τη μνήμη μου το πλαίσιο και τις παραμέτρους των συζητήσεων και των ζητημάτων που απασχολούσαν συσκέψεις και παρέες, στις οποίες ήταν παρών και ο Άγγελος. Εκτός, ίσως, από τις αγαπημένες μου συζητήσεις περί ιστορίας και ιστορικών γεγονότων, καθώς τα τελευταία, ευτυχώς, συνεχίζουν ακόμη να διατηρούν μια κάποια σταθερότητα, μιας και το παρελθόν τροποποιείται με πιο αργό ρυθμό.
Όπως, επίσης, μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να φανταστώ από πού να ξεκινήσω μια συζήτηση μαζί του, αν μπορούσε να ξυπνήσει, έστω μια φορά, για να τα πούμε για καφέ κάπου στο Μετς. Από πού να ξεκινήσω και με ποια σειρά…
Και είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα με κατσάδιαζε για τη βαρύγδουπη ρήση περί ταχύτατης μετάβασης, καθώς θα έπιανε αμέσως ότι είναι στη χειρότερη περίπτωση μια φράση της μόδας και στην καλύτερη μια επιφανειακή αίσθηση, και όχι προϊόν ενδελεχούς εξέτασης των δεδομένων της περιόδου αυτών των 10 ετών.
Ή θα σιωπούσε καθιστώντας την ατμόσφαιρα βαριά για λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι να αποβάλω στην καλύτερη περίπτωση το λεκτικό βερμπαλισμό ή, στη χειρότερη, τη νωθρή άσκηση των διανοητικών μου δυνάμεων. Λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι έχω μπει σε ένα άλλο πλαίσιο διεξαγωγής μιας συζήτησης, που δεν περιλαμβάνει ευκολίες και «χαζομαρούλες». Εκεί, κάθε λέξη είναι κοφτερή, αλλά ζυγισμένη, όταν πρόκειται για γενικότερα θέματα (πολιτική, ιστορία, κοινωνία, επιστήμες κλπ) και αυθεντική, αλλά συνεκτική, όταν πρόκειται για πιο καθημερινά θέματα.
Αν δεν έχεις κάτι να πεις ή να εκφράσεις και απλώς αναμασάς ή φλυαρείς, τότε η σιωπή έρχεται για να φωτίσει αυτή την έλλειψη. Και αν δεν πικαριστείς, αυτή η σιωπή θα σε κάνει πράγματι να σκεφτείς. Να πάρεις στα σοβαρά τη σκέψη ως μια σημαντική πρακτική. Το ότι μπορούμε να σκεφτούμε χωρίς προσπάθεια δεν σημαίνει ότι η σκέψη δεν είναι κοπιώδης και πειθαρχημένη διαδικασία. Να πάρεις στα σοβαρά το τι πραγματικά αισθάνεσαι αντί να σου αρκεί ένας γρήγορος και «κλισεδιάρικος» χαρακτηρισμός της «σύγχρονης ζωής».
Αυτή η σιωπή, μια κοινωνική συμπεριφορά στο όριο της αγένειας ίσως για κάποιους, αποτελεί την πιο «υψηλή» πτυχή της δικής μου ανάμνησης από τον Άγγελο. Μια ανάμνηση που θα μοιραζόμουν αμέσως με κάποιον ή κάποια που δεν τον γνώρισε, νιώθοντας πολύ τυχερός που τον πρόλαβα. Μια σπάνια και ανεκτίμητη συνάντηση για μένα, που τελείωσε δέκα χρόνια πριν.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet