koutsoumpas-vouli

Το ΚΚΕ αποφάσισε να μη στηρίξει τη συμφωνία Αθήνας-Σκοπίων που δίνει τέλος σε μια διαμάχη που θα μπορούσε να είχε λήξει προ 25ετίας. Αν συγκρίνουμε όσα ανακοίνωσε ο Δημήτρης Κουτσούμπας τώρα, με όσα έλεγε το ΚΚΕ τότε, διαπιστώνουμε στροφή 180 μοιρών.
Τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σύσσωμος ο αστικός πολιτικός κόσμος, εκτός από τον πρωθυπουργό και πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, είχε υποστηρίξει τα εθνικιστικά συλλαλητήρια, τμήματά του μάλιστα ζητούσαν τη διάλυση της πγΔΜ, ίσως σε συνεργασία με την «αδελφή Σερβία» –που ωστόσο δεν έδειχνε καμία διάθεση να εμπλακεί σε τέτοιες περιπέτειες, καθώς είχε άλλες χειρότερες–, ακόμα και την εισβολή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, τη δημιουργία «ζώνης ασφαλείας» και άλλα απίθανα και επικίνδυνα. Η εθνικιστική τρέλα είχε παρασύρει και ένα τμήμα της Αριστεράς που συμμετείχε στο συλλαλητήριο των εθνικιστών στη Θεσσαλονίκη, η πρόεδρος του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» Μαρία Δαμανάκη συμφώνησε με τους υπόλοιπους επικεφαλής των κοινοβουλευτικών κομμάτων –πλην ΚΚΕ– στη συνάντηση στο Προεδρικό Μέγαρο ότι δεν θα υπάρξει από ελληνικής πλευράς αποδοχή ονόματος που θα περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία ή παράγωγά της».

Η τότε αντιεθνικιστική στάση

Στην Αριστερά σαφή αντιεθνικιστική στάση κράτησαν πολλοί, κυρίως η ΑΚΟΑ, ο κύκλος του περιοδικού «ο Πολίτης» και η εφημερίδα «η Εποχή», τροτσκιστικές οργανώσεις και αναρχικές ομάδες. Κάποιοι από αυτούς οδηγήθηκαν κιόλας στα δικαστήρια. Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που αντιτάχθηκε στον εθνικισμό. Η Αλέκα Παπαρήγα, γενική γραμματέας τότε, διαφώνησε με τη θέση των επικεφαλής των κομμάτων στη συνάντηση με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας –ήταν χαρακτηριστική η διατύπωση εκ μέρους του Συνασπισμού: «όλοι πλην Λακεδαιμονίων». Η θέση του ΚΚΕ τότε ήταν ότι «το όνομα είναι δευτερεύον», εάν υπήρχε συμφωνία για το απαραβίαστο των συνόρων. Σε προεκλογική εκδήλωση του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές 1994, ακροδεξιός τρομοκράτης σε προσχεδιασμένη ενέργεια, επιτέθηκε με μαχαίρι και τραυμάτισε τον Γιάννη Θεωνά, μέλος τότε του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ και σήμερα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Βασίλη Εφραιμίδη και τον Μιχάλη Σπυριδάκη.
Ο Συνασπισμός άλλαξε σταδιακά θέση, όχι χωρίς κλυδωνισμούς. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, μάλιστα, μέλος τότε της ηγεσίας του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» και μετά διάδοχος της Μαρίας Δαμανάκη στην προεδρία του κόμματος, καθώς και άλλα ηγετικά του στελέχη, είχαν απειλήσει με αποχώρηση, εάν το κόμμα αναθεωρούσε τη θέση του. Φυσικά ο Συνασπισμός μπήκε αμέσως στο στόχαστρο του εθνικιστικού μπλοκ. Ο Θόδωρος Πάγκαλος, παρόλο που ο ίδιος είχε διαφωνήσει (εσωτερικά) με τη στάση του κόμματός του, σε τηλεοπτική συζήτηση με τον Στέργιο Πιτσιόρλα και τον, πεθαμένο πια, Ορέστη Κολοζώφ, κατήγγειλε πριν από τις εκλογές του 1993 τον Συνασπισμό και το ΚΚΕ ότι «άλλη μια φορά ξεπουλάτε τη Μακεδονία».
Επειδή όμως στην πολιτική δεν αρκούν ακόμα και οι καλύτερες θέσεις και διακηρύξεις, θα ήταν ίσως τότε σωστό να προσφέρουν το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός τη βοήθειά τους στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία έπεσε μετά την αποστασία του Αντώνη Σαμαρά, φυσικά μόνο για την επίλυση του Μακεδονικού. Είναι πολύ αμφίβολο ότι ο Μητσοτάκης θα το δεχόταν, αλλά αυτό θα ήταν η φυσική συνέπεια της αντιεθνικιστικής στάσης της Αριστεράς και θα συνέβαλλε στην εμβάθυνση του χωρισμού μεταξύ εθνικιστικού και αντιεθνικιστικού χώρου, όπως επιχείρησε μετά το, δυστυχώς βραχύβιο, «Μέτωπο Λογικής».

Τα περί «αλυτρωτισμού» σήμερα

Εν πάση περιπτώσει, στην κρίσιμη αρχική περίοδο, το ΚΚΕ, ως μόνο αντιεθνικιστικό κοινοβουλευτικό κόμμα, έσωσε την τιμή της Αριστεράς. Η λιτή ανακοίνωση του ΚΚΕ για την τηλεφωνική συνομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα με τον Αλέξη Τσίπρα γράφει τα εξής εκπληκτικά:
«Ο Δημήτρης Κουτσούμπας τόνισε στον πρωθυπουργό ότι, με τη συγκεκριμένη συμφωνία, ο ίδιος και η κυβέρνησή του δίνουν συστατική επιστολή στη FYROM για την ένταξη της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Από αυτήν την άποψη, δίνει «πράσινο φως» στην ανασφάλεια και την αποσταθεροποίηση στην περιοχή.
Επισήμανε ότι όλοι οι όροι της συμφωνίας είναι στον αέρα, μέχρι να ολοκληρωθεί το χρονοδιάγραμμα και η διαδικασία που προβλέπει η συμφωνία.
Ο Δ. Κουτσούμπας επισήμανε στον πρωθυπουργό ότι, με αυτή τη συμφωνία, παραμένει το «σπέρμα» του αλυτρωτισμού, που έγκειται στην αποδοχή από την ελληνική κυβέρνηση των θέσεων της κυβέρνησης της FYROM περί «Μακεδόνα πολίτη» και «Μακεδονικής γλώσσας«».
Στο πρώτο μέρος της η ανακοίνωση μπερδεύει δύο διαφορετικά πράγματα. Η ένταξη της πγΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ δεν θα γίνει ελέω Ελλάδας, έχει νομιμοποιηθεί από την ετυμηγορία των πολιτών της γειτονικής χώρας στις εκλογές. Από τη μεριά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η ένταξη των γειτόνων μας συνδέεται (έπειτα από σχετικές ενέργειες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας με τον Κώστα Καραμανλή) με την επίλυση των διαφορών τους με την Ελλάδα. Αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη να λυθούν αυτές οι διαφορές, ούτε την ευθύνη των πολιτικών κομμάτων για την επίλυσή τους. Ειδικά, όμως, τα κόμματα που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά και στον κομμουνισμό, έχουν μια παράδοση, από τον 19ο αιώνα κιόλας, που την είχε εισαγάγει ο ίδιος ο Φρίντριχ Ένγκελς: να νοιάζονται για τις ομαλές και φιλικές σχέσεις των κρατών, για τη μείωση των εντάσεων και την καταλαγή των παθών, επειδή αυτό υπηρετεί την ειρήνη και έτσι τα συμφέροντα των λαϊκών τάξεων. Αυτή την παράδοση έχει εγκαταλείψει το ΚΚΕ, ανάγοντας την όποια διαφορά σε ενδοαστικούς ή ενδοϊμπεριαλιστικούς τσακωμούς, δηλαδή σε μια γενική και αόριστη αρχή που δεν επιτρέπει την άσκηση φιλειρηνικής πολιτικής, φυσικά με ελιγμούς και συμβιβασμούς –άλλη πολιτική δεν υπάρχει–, όσο ζει ο καπιταλισμός. Αυτή τη στάση τηρεί το ΚΚΕ στο μακεδονικό ζήτημα, στα ελληνοτουρκικά, στο κυπριακό. Μια στάση κάλπικου αντιμπεριαλισμού, που είναι η άλλη όψη του εθνικισμού. Αυτός, ο εθνικισμός, ανάγει τα πάντα σε γενικά και αόριστα «συμφέροντα του έθνους», που απειλούνται πανταχόθεν κι έτσι το «έθνος» πρέπει να έχει τη στάση του σκανζόχοιρου.
Ειδικά μάλιστα η ένσταση του ΚΚΕ ότι με τη διευκόλυνση (διά της συμφωνίας) της ένταξης της πγΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ η Ελλάδα «δίνει «πράσινο φως» στην ανασφάλεια και την αποσταθεροποίηση στην περιοχή», σημαίνει ότι η διατήρηση της σημερινής κατάστασης, με τα δύο κράτη τσακωμένα, δεν φέρνει «ανασφάλεια και αποσταθεροποίηση στην περιοχή». Είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας, άντε της ανοησίας.

Αμηχανία

Στο δεύτερο μέρος τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Η διατύπωση «οι όροι της συμφωνίας είναι στον αέρα, μέχρι να ολοκληρωθεί το χρονοδιάγραμμα και η διαδικασία που προβλέπει η συμφωνία» ισχύει για κάθε συμφωνία. Όλες προβλέπουν διαδικασίες και χρονοδιαγράμματα που πρέπει να τηρούνται, αλλιώς η συμφωνία χαλάει. Και πράγματι οι διαδικασίες που προβλέπει η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ είναι δύσκολες και θέτουν τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και το λαό της γειτονικής μας χώρας ενώπιον προκλήσεων. Η επισήμανση ως αντίρρηση είναι κενολογία με στοιχεία γκρίνιας που προδίδουν την αμηχανία του ΚΚΕ μπροστά σε ένα επίτευγμα της κυβέρνησης, του υπουργού Εξωτερικών και του πρωθυπουργού, το οποίο έχει όλα τα στοιχεία που περιείχε η, σωστή, θέση του ΚΚΕ τότε που άρχισε η κρίση.
Η καταστροφή επέρχεται με το τρίτο μέρος της ανακοίνωσης. Η «αποδοχή», λέει το ΚΚΕ, «των θέσεων της κυβέρνησης της FYROM περί «Μακεδόνα πολίτη» και «Μακεδονικής γλώσσας»» περιέχει το «σπέρμα του αλυτρωτισμού». Κατ’ αυτόν τον τρόπο το ΚΚΕ ταυτίζεται με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη σαμαρική πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας –για να μην πούμε τίποτα χειρότερο– μόνο λίγο πιο μπερδεμένα και πιο παράλογα. Διότι, αν αποδεχτείς ότι το κράτος είναι Μακεδονία με όποιον προσδιορισμό (και αυτό φαίνεται να το αποδέχεται το ΚΚΕ), τότε οι πολίτες του δεν μπορεί να είναι άλλο από μακεδόνες πολίτες και η επίσημη γλώσσα του (η μία από τις δύο επίσημες), δεν μπορεί να μην έχει τίποτα μακεδονικό! Οι έλληνες Μακεδόνες, δηλαδή οι κάτοικοι της ελληνικής Μακεδονίας, δεν είναι μακεδόνες πολίτες, γιατί είναι έλληνες πολίτες και η γλώσσα τους δεν είναι μακεδονική, γιατί είναι ελληνική. Πώς η ονομασία της ιδιότητας του πολίτη ενός κράτους μπορεί να θεμελιώσει εδαφικές διεκδικήσεις –γιατί αυτό σημαίνει «αλυτρωτισμός»– (που αποκλείονταν ήδη με την «ενδιάμεση συμφωνία» του Ανδρέα Παπανδρέου) είναι ένα από τα μυστήρια του Περισσού που θα μείνουν άλυτα.

Θόδωρος Παρασκευόπουλος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet