elefadis-politis

Του Νίκου Πολίτη*

Ο θάνατος βρήκε τον Άγγελο δύο χρόνια πριν την κρίση. Έτσι, λοιπόν, μόλις κάποιοι απ’ εμάς αρχίσαμε να «βολεύουμε» το πένθος για το φίλο, αρχίσαμε να αισθανόμαστε βαριά την έλλειψη του περιοδικού, που μόχλευε και αναμόχλευε συνέχεια τις ιδέες, τις συνειδήσεις και, κυρίως, τα οράματα της ανανεωτικής κομμουνιστικής αριστεράς, χωρίς ποτέ να είναι ενταγμένο σε μιά κομματική γραμμή. Η απουσία αυτή μου φαίνεται πολύ βαριά.
Τα πρώτα, κυρίως, χρόνια της κρίσης πολλοί με ρώταγαν: τί θα έλεγε τώρα ο Άγγελος; Η απάντησή μου ήταν, και είναι πάντα, στερεοτυπικά ίδια: δεν μπορώ να ξέρω τί θα έλεγε ο Άγγελος, ξέρω όμως τί λέω εγώ, που ωφείλω πάρα πολλά και στον «Πολίτη», αλλά και στον Άγγελο, για τη διαμόρφωση της όποιας πολιτικής μου σκέψης. Βέβαια,τα τελευταία δέκα χρόνια, απ’ την κατάρευση δηλαδή της Λίμαν Μπράδερς και την επέλαση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, γερό στραπάτσο έφαγαν και οι όποιες «ιδεολογικές σταθερές» είχαν διαμορφωθεί απ’ τους «οργανικούς διανοούμενους» της ανανεωτικής κομμουνιστικής αριστεράς.
Παρόλ’ αυτά, χάριν «παιγνίου», μπαίνω στον πειρασμό ν’ αναρωτηθώ και να ρωτήσω τον «απόντα» φίλο, τί θα έλεγες Άγγελε που: α) ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατραπεί σε αρχηγικό κόμμα; β) Που η σχέση κυβερνηση-κόμμα-οργανώσεις βάσης, ακόμη κι αν υπήρχε κάποτε, έχει μετατραπεί σε «ιμάντα μεταβίβασης» των αποφάσεων του... «Μαξίμου» προς το λαό; γ) Που σχεδόν μόνιμο επιχείρημα της κυβέρνησης είναι πως οι άλλοι τα έκαναν χειρότερα, ή το εξωφρενικό με το «ηθικό πλεονέκτημα» της αριστεράς; δ)Και για τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, που έγινε μόνο για συγκυριακούς λόγους (οπορτουνιστικούς που λέγαν κι οι παλιοί); ε) Και για το κυρίαρχο αφήγημα, μετά την υπογραφή, πως με 62% σχεδόν «όχι» στο δημοψηφισμα δεν υπήρχε εντολή του λαού για ρίξη; ζ) Και, αλήθεια φίλε μου, γιατί ποτέ κανείς δεν θέλησε να σκεφθεί σοβαρά τί θα γινόταν αν δεν υπογράφανε; Μήπως τότε «ένα φάντασμα θα ξαναπλανιόταν πάνω απ’ την Ευρώπη»;
Ξέρω φίλε τί θα έλεγες σ’ όλ’ αυτά: Ανασκουμπωθητε. Μιλήστε ειλικρινά μεταξύ σας, με τους γύρω, με τον κόσμο όλον. Όχι άλλα κρυψήματα κάτω απ’ το χαλί. Παραδεχτείτε πως με την υπογραφή το ‘15 πολλών τα φτερά και οι ελπίδες τσακίστηκαν. Αυτοκριθείτε για να κοιτάτε ίσια στα μάτια.
Αυτά. «Το θέμα είναι... τώρα τί λες;», όπως έγραψε ο Μ. Αναγνωστάκης.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet